Μαρμελάδα με καρπούς αφροξυλιάς (elderberry jam)

Γεια χαρά σε όλους!

Ελπίζω να είστε όλοι καλά και ν΄ απολαμβάνετε τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου. Εμείς πατροπαράδοτα επισκεφτήκαμε τα χωριά μας κι αυτές οι εξορμήσεις μας γεμίζουν πάντα χαρά, μιας κι έχουμε τη δυνατότητα ν’ ανακαλύπτουμε και να δοκιμάζουμε νέες γεύσεις. Γεύσεις ίσως ξεχασμένες, ίσως παραμελημένες, κυρίως από φρούτα που τη σήμερον ημέρα δεν κυκλοφοράνε στα μανάβικα. Κι αν είσαι τυχερός να βρεις ένα δεντράκι γεμάτο από ώριμα, καλοκαιρινά φρούτα τότε γίνεσαι βασιλιάς! 

Στο χωριό του Βασίλη βρεθήκαμε την κατάλληλη εποχή για να μαζέψουμε τους καρπούς από την αφροξυλιά, γνωστή κι ως σαμπούκος. Τους πειραματισμούς με αυτό το δέντρο τους αρχίσαμε στην Κέρκυρα, φτιάχνοντας αναψυκτικό, καραμέλες και σιρόπι για το κρυολόγημα. Αυτή τη φορά βρήκαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε να φτιάξουμε μαρμελάδα, αξιοποιώντας τους καρπούς, τα γνωστά elderberries. 

sambucus nigra

Με το κλαδευτήρι και μια σακούλα ανά χείρας βγήκαμε βόλτα στο χωριό κι αρχίσαμε να συλλέγουμε μπουκετάκια με ώριμους καρπούς. Στρατηγικά, κινηθήκαμε κοντά σε φράχτες, ρέματα και βρύσες, γιατί συνήθως εκεί φύεται το δεντρύλλιο ή θάμνος. Ψάχναμε για το είδος "Σαμπούκος ο μέλας" ή αλλιώς "Sambucus nigra". Ξεχωρίζει γιατί όταν τα τσαμπιά του είναι ώριμα γέρνουν προς τα κάτω και τα κλαράκια του έχουν ένα χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα. 

sambucus nigra

Σαν αυτά που βλέπετε στις παραπάνω φωτογραφίες. Γενικώς, παρά του ότι χαρακτηρίζεται φαρμακείο της φύσης, η αφροξυλιά είναι τοξική και θέλει ιδιαίτερο χειρισμό. Για παράδειγμα, πρέπει να επιλέγουμε τους ώριμους καρπούς και να τους τρώμε αφού τους βράσουμε. Η μαρμελάδα λοιπόν είναι ασφαλής τρόπος για να φάμε τους καρπούς.  

Η επισήμανση γίνεται, γιατί υπάρχει κι ένα άλλο είδος -το sambucus ebulus- που είναι κι αυτό τοξικό, αλλά απ' όσο κατάλαβα πρέπει να το αποφεύγουμε και όταν φτιάχνουμε μαρμελάδες. Τα άνθη και οι καρποί μοιάζουν με το sambucus nigra, αλλά ξεχωρίζει γιατί είναι ποώδες φυτό, πολύ πιο κοντό, με φύλλα πιο λογχοειδή, ενώ τα τσαμπάκια με τους καρπούς παραμένουν όρθια ακόμα κι όταν ωριμάσουν. Κι αν δείτε στις παρακάτω φωτογραφίες έχουν κάποιες ραβδώσεις. 

sambucus ebulus

sambucus ebulus

Τώρα, στα της συνταγής, ακολούθησα τις αναλογίες από αυτό το βίντεο κι έκανα κάποιες παρεμβάσεις μιας και βρισκόμουν σ' ένα χωριουδάκι της Κόνιτσας, που δε διαθέτει ούτε μπακάλικο. 

Υλικά

3 φλυτζάνια τσαγιού καρπούς αφροξυλιάς

2 φλυτζάνια τσαγιού ζάχαρη

2 κουταλιές χυμός λεμονιού

κουκούτσια απο 5 κορόμηλα (αντικαθιστούν τις 2 κουταλιές σούπας σκόνη πηκτίνης που αναφέρεται στο βίντεο)

Εκτέλεση

Αποσπούμε με προσοχή τους καρπούς αφροξυλιάς από το κλαδάκια τους και τα βάζουμε σε μεγάλη λεκάνη. Αφού τελειώσουμε, γεμίζουμε τη λεκάνη με μπόλικο νερό κι αφήνουμε να καθίσουν οι καρποί. Ό, τι μείνει στην επιφάνεια να επιπλέει το αφαιρούμε με μια σίτα (άγουροι καρποί και κλαδάκια που μας ξέφυγαν). 

Σουρώνουμε τους καρπούς και τους τοποθετούμε σε κατσαρόλα με χοντρό πάτο (βοηθάει να μην καεί η μαρμελάδα, μιας και διαχέεται καλύτερα η θερμότητα).  Αφήνουμε να πάρουν μια πρώτη βράση σε μέτρια φωτιά (3-4 λεπτά). 

Μετά προσθέτουμε τη ζάχαρη και το λεμόνι, ανακατεύουμε καλά να διαλυθεί η ζάχαρη και βράζουμε για 10 λεπτά σε μέτρια φωτιά. Με το βρασμό εξουδετερώνεται η τοξικότητα του φρούτου. Αποσύρουμε από τη φωτιά και πολτοποιούμε το περιεχόμενο με ραβδομπλέντερ. Εμένα μου αρέσει  ν' αφήνω και μια μικρή ποσότητα χωρίς να την πολτοποιήσω, για να δίνει περισσότερη υφή στη μαρμελάδα. Τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να περάσουμε το περιεχόμενο από σίτα για ν' αφαιρέσουμε τα άπειρα κουκούτσια που έχουν οι καρποί. 

Ξαναβάζουμε την κατσαρόλα στη φωτιά, προσθέτουμε τα κουκούτσια κορόμηλου ή τη σκόνη πηκτίνης και σιγοβράζουμε το περιεχόμενο για περίπου 15-20 λεπτά, μέχρι να αρχίσει να πήζει και να παίρνει την υφή μαρμελάδας. Ανακατεύουμε τακτικά, για να μην κολλήσει η μαρμελάδα. Στο μεταξύ αποστειρώνουμε τα γυάλινα βάζα μας. 

Μόλις γίνει η μαρμελάδα, αποσύρουμε από τη φωτιά, γεμίζουμε τα ζεστά βάζα και τ' αναποδογυρίζουμε για να σφραγίσουν. Τα ξαναγυρίζουμε όρθια, αφού κρυώσουν εντελώς. Αποθηκεύουμε σε ξηρό μέρος και μόλις ανοίξουμε ένα βάζο, το διατηρούμε στο ψυγείο μας. 

Δεν ξέρω αν έχετε δοκιμάσει ποτέ μαρμελάδα elderberry, αλλά εμείς πραγματικά ενθουσιαστήκαμε από το αποτέλεσμα. Πέρα από το ανεπανάληπτο χρώμα της, είναι ευχάριστα μυρωδάτη κι ανάλαφρη. Του χρόνου σίγουρα θα φτιάξουμε μεγαλύτερη ποσότητα! 

Καλά να περνάτε, 

Ευγενία 

Παγώτο νεκταρίνι με κουμ κουατ γλασέ και φιστίκι Αιγίνης

Γεια χαρά και πάλι!

Πάντα υπάρχει διάθεση για ένα παγωτάκι, ειδικά αν πρόκειται για σπιτική παρασκευή, που όπως και να το κάνουμε έχει άλλη γεύση κι άλλη χάρη! Και τα φρουτένια παγωτά είναι τόσο εύκολα κι απολαυστικά, οπότε αξίζει τον κόπο να δοκιμάστε τη σημερινή συνταγή, αν είστε και λάτρεις του νεκταρινιού. Ζουμερό, μυρωδάτο, τέτοια εποχή είναι μου φαίνεται η καταλληλότερη για να τα γευτούμε. 

Η συνταγή είναι ακριβώς η ίδια που σας πρότεινα κι εδώ, μόνο που αυτή τη φορά μου ήρθε η έμπνευση να προσθέσω και λίγα γλασαρισμένα κουμ κουάτ σε φετούλες και να το σερβίρω με φιστίκι Αιγίνης. Το πάντρεμα πέτυχε οπότε σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας. Τώρα αν εσείς δεν πολυσυμπαθείτε το κουμ κουάτ, το αντικαθιστάτε με κάτι άλλο ή το αφαιρείτε εντελώς από τα υλικά. Εμάς, μας έμεινε το κουσούρι από τα τριάμισι χρόνια που περάσαμε στην Κέρκυρα, η οποία ως γνωστό έχει υιοθετήσει το συγκεκριμένο εσπεριδοειδές κι έχει γίνει πλέον ταυτόσημο του νησιού. 

Υλικά για ένα κιλό παγωτό

250 μλ. πλήρες γάλα

250 μλ. κρέμα γάλακτος 35% λιπαρά (η κανονική, όχι με χαμηλά λιπαρά) 

150 γρ. λευκή ζάχαρη  

4 κρόκοι αυγών

300 γρ. πολτοποιημένα ώριμα νεκταρίνια ή άλλο φρούτο της αρεσκείας μας

5-6 κουμ κουάτ γλασέ κομμένα σε φέτες

φιστικια Αιγίνης για το σερβίρισμα

Εκτέλεση

1. Ακολουθούμε τις οδηγίες χρήσης της παγωτομηχανής και την ψύχουμε σύμφωνα με τις προδιαγραφές της. Η δικιά μου θέλει 12 ώρες. 

2. Σε μπολ χτυπάμε με το μίξερ τη ζάχαρη μαζί με τους κρόκους. Ταυτόχρονα βράζουμε σε κατσαρόλι το γάλα με την κρέμα γάλακτος. Μόλις βράσουν τα ρίχνουμε στο μείγμα με τη ζάχαρη και τ' αυγά εξακολουθώντας να τα χτυπάμε με το μίξερ.  

3. Μεταφέρουμε το ομογενοποιημένο μας μείγμα σε κατσαρόλα. Προσθέτουμε τον πουρέ νεκταρινιού και σε μέτρια φωτιά ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι το μείγμα ν' αρχίζει να πήζει αλλά όχι να βράσει. Μόλις δούμε ότι στην πίσω μεριά της κουτάλας μας δημιουργείται ένα παχύρρευστο φιλμ τότε αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά. 

4. Μεταφέρουμε το μείγμα σε κατάλληλο σκεύος, το αφήνουμε να κρυώσει ελαφρώς και μετά το μεταφέρουμε στο ψυγείο. Μόλις περάσει ο χρόνος που συνιστούν οι προδιαγραφές της παγωτομηχανής (εμένα θέλει 12 ώρες στο ψυγείο) χτυπάμε το παγωτό στη μηχανή. Όταν δούμε ότι το παγωτό αρχίζει να γίνεται κρεμώδες και να σχηματίζεται προσθέτουμε σε δόσεις και τις φέτες κουμ κουάτ. 

5. Μεταφέρουμε το παγωτό σε γυάλινο -κατά προτίμηση- σκεύος με καπάκι και το συντηρούμε στην κατάψυξη. Το σερβίρουμε με σπασμένα φιστίκια Αιγίνης ή ό,τι άλλο καρπό προτιμάμε. Ακόμη και σκέτο είναι εξαιρετικό! 

Ιδίως αν τα φρούτα είναι από περιβόλι και κομμένα όταν πρέπει, τότε έχουμε την ευκαιρία να γευτούμε ένα αληθινό φρούτο. Σαν κι αυτές τις βανίλιες και μπουρνέλες που κόψαμε πριν λίγες μέρες από τα δέντρα μας στη Λευκάδα. 

Η νοστιμιά είναι ασύγκριτη. Και δυστυχώς επιβεβαιώνεται ότι στο εμπόριο δύσκολα κυκλοφορεί κάτι ανάλογο...

Για περισσότερες συνταγές παγωτού δείτε: παγωτό ροδάκινο, παγωτό φράουλα, παγωτό με γεύση καρύδα.

Φιλάκια πολλά, 

Ευγενία 

Sbriciolata al limone: η εύκολη εκδοχή της τάρτας από την Ιταλία

 Γεια χαρά κα πάλι!

Σήμερα επανέρχομαι με συνταγή για γλυκό μιας και χθες ο Βασίλης γιόρτασε τα γενέθλιά του! Και τέτοια μέρα το γλυκό είναι επιβεβλημένο, γιατί πώς αλλιώς θα σβήσεις τα κεράκια σου, άλλωστε; Αυτή τη φορά ψάχναμε για κάτι που θα έχει κρέμα αλλά και που θα μπορεί να σερβιριστεί εύκολα, σε μια χαρτοπετσέτα. Οι ιδέες ήταν αρκετές, έκλεινα προς το brownie, αλλά τελευταία στιγμή έπεσα πάνω σ' αυτό το εναλλακτικό γλυκό. 

Sbriciolata το όνομά του, από το ιταλικό sbriciolare που σημαίνει θρυμματίζω. Μια τάρτα σκεπαστή με άλλα λόγια, που θυμίζει το πιο αγγλικό crumble cake. Το βίντεο με έπεισε κατευθείαν. Άλλωστε, έχω ξανακάνει συνταγές από αυτό το κανάλι. Την ακολούθησα κατά γράμμα κάνοντας μόνο δυο μικρές προσαρμογές: έριξα μια πρέζα αλάτι στα υλικά της ζύμης καθώς και εκχύλισμα βανίλιας για να μην είναι έντονη η γεύση του αυγού. Επίσης, έφτιαξα διπλή δόση μιας και κόψαμε το γλυκό μας με τα παιδιά που κάνουμε μαζί πρόβα στην τοπική Φιλαρμονική. 

Αν θέλετε, λοιπόν, κι εσείς να φτιάξετε ένα γρήγορο και σχετικά ελαφρύ γλυκό διαβάστε τη συνέχεια. 

Υλικά για την κρέμα λεμονιού:

500 μλ γάλα 

2 αυγά

100 γρ. ζάχαρη

80 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

φλούδα και χυμός από μισό λεμόνι

Υλικά για την ψιχουλιαστή ζύμη:

400 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

150 γρ. ζάχαρη

120 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

2 αυγά

1 φακελάκι baking powder

μια πρέζα αλάτι κι ένα κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας ή ξύσμα λεμονιού (κάτι για ν' αρωματίσουμε τη ζύμη)

Εκτέλεση:

Αρχίζουμε από την κρέμα και σε κατσαρόλι τοποθετούμε το γάλα και τη φλούδα του λεμονιού, προσέχοντας να την κόψουμε όσο πιο λεπτή γίνεται. Με άλλα λόγια να μην έχει πολύ από την άσπρη σάρκα, μιας και πικρίζει. Βάζουμε το κατσαρόλι στη φωτιά και το ζεσταίνουμε καλά. Το αποσύρουμε όταν είναι έτοιμο να βράσει.

Όσο ζεσταίνεται το γάλα βάζουμε σε άλλη κατσαρόλα τα υπόλοιπα υλικά για την κρέμα (αυγά, ζάχαρη, αλεύρι και τα χτυπάμε με το σύρμα ή το μίξερ μέχρι να γίνουν κρέμα. Προτού χύσουμε το ζεσταμένο γάλα μέσα στο μείγμα, αφαιρούμε τις φλούδες λεμονιού. Ανακατεύουμε έντονα, ώστε να ενσωματωθεί το γάλα και ν' αρχίζει να σχηματίζεται η κρέμα. Ανακατεύουμε συνεχόμενα για να μη μας κόψουν τα αυγά (να μην ψηθούν δηλαδή όταν έρθουν σε επαφή με το ζεστό γάλα). 

Τοποθετούμε την κατσαρόλα σε μέτρια προς δυνατή φωτιά (στο 6 με ανώτατο το 9) κι ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να πήξει η κρέμα. Μόλις κάνει τον πρώτο κοχλασμό, αποσύρουμε από τη φωτιά, προσθέτουμε το χυμό από το μισό λεμόνι κι ανακατεύουμε μέχρι να ενσωματωθεί. Αφήνουμε την κρέμα στην άκρη. 

Σε βαθύ μπολ προσθέτουμε τα υλικά της ζύμης (αλεύρι, αλάτι, ζάχαρη, baking powder) και τ' ανακατεύουμε ελαφρώς. Μετά προσθέτουμε τ' αυγά, το βούτυρο και το εκχύλισμα ή  το ξύσμα κι ανακατεύουμε με τα χέρια μας, τρίβοντας τα υλικά όσο γίνεται να να σχηματιστούν ψίχουλα. 

Προθερμαίνουμε το φούρνο μας στους 170 βαθμούς στον αέρα ή στους 180 στις αντιστάσεις. 

Παίρνουμε μια ταρτιέρα ή μεταλλικό ταψί (διάμετρο 28 εκ. προτείνει το βίντεο), βουτυρώνουμε και μετά πασπαλίζουμε το σκεύος με αλεύρι για να μην μας κολλήσει η ζύμη. Στο βίντεο τοποθετείται κι ένα δίσκος λαδόκολλας στον πάτο, εγώ έστρωσα όλο το σκεύος για πρακτικούς λόγους. 

Πασπαλίζουμε τη μισή ζύμη στο σκεύος και με την παλάμη μας την πατάμε για να καλυφθεί ο πάτος και τα πλαϊνά. Απλώνουμε την κρέμα μας πάνω από τη ζύμη και μετά πασπαλίζουμε από πάνω την υπόλοιπη ποσότητα της ζύμης με σκοπό να καλύψουμε την κρέμα. Γυρνάμε και τα πλαϊνά της ζύμης προς τα μέσα ώστε να "κλείσει" κατά κάποιο τρόπο η τάρτα μας και να μην ξεχειλίσει η κρέμα κατά τη διάρκεια του ψησίματος. 

Βάζουμε το ταψί στη μεσαία σχάρα του φούρνου και ψήνουμε για 35-40 λεπτά, ώσπου να ροδίσει καλά το γλυκό μας. Όπως βλέπετε, η επιφάνεια της τάρτας έχει πάρει μια ρουστίκ όψη και τα ψίχουλα έχουν κολλήσει πολύ καλά μεταξύ τους. Πραγματικά, η ζύμη γίνεται πολύ τραγανή! 

Αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει εντελώς. Μπορούμε να το βάλουμε πάνω σε σχάρα για να κρυώσει γρηγορότερα και μετά κόβουμε το γλυκό μας! Εμάς πέτυχε, άρεσε πολύ και είναι βέβαιο ότι θα το επαναλάβουμε. 

Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε, 

Ευγενία

   

Συντηρούμε αγκινάρες σε λάδι και λεμόνι

Γεια χαρά σε όλους και καλό μήνα!

Τη σημερινή συνταγή την πρωτοδοκιμάσαμε στην Κέρκυρα. Μιας και μας είχαν χαρίσει πολλές ντόπιες αγκινάρες και θέλαμε να βρούμε τρόπο για να τις συντηρήσουμε, καταφύγαμε σε διάφορες δοκιμές. Εγγυημένη συνταγή, λοιπόν, για να έχουμε αγκινάρες ολοχρονίς και να τις γευόμαστε μέσα σε σαλάτες, σα μεζεδάκι και όπου αλλού μας βγάλει η φαντασία μας. Και βέβαια, ένας πολύ ιταλικός τρόπος είναι στην πίτσα! Θα το έχετε παρατηρήσει ότι στην Ιταλία, δύο στις τρεις πίτσες έχουν και λίγη αγκινάρα τουρσί. 

Βρήκαμε, λοιπόν, στην τοπική λαϊκή αγορά του Αργοστολίου αγκινάρες σε πολύ καλή τιμή κι έτσι αδράξαμε την ευκαιρία για να φτιάξουμε ένα μεγάλο βάζο με δεκαπέντε τεμάχια. Η παρασκευή είναι απλούστατη, με υλικά που διαθέτουμε στο σπίτι. Το μόνο χρονοβόρο είναι το καθάρισμα των αγκινάρων, αλλά δείτε το ως μια ευχάριστη άσκηση συγκέντρωσης και διαλογισμού. Ξέρετε, αυτά τα μοντέρνα που προτείνουν οι ειδικοί... 

Υλικά που θα χρειαστούμε:

15 αγκινάρες καθαρισμένες 

300 μλ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

100 μλ. χυμός λεμονιού

200 μλ. νερό

δύο μεγάλες σκελίδες σκόρδου καθαρισμένες και κομμένες σε φέτες

ένα κουταλάκι γλυκού κόκκοι πιπεριού

λίγα κλαδάκια αρωματικών (θυμάρι, δεντρολίβανο, ρίγανη, ...)

ελαιόλαδο ή σπορέλαιο για να γεμίσουμε το βάζο

ένα γυάλινο βάζο των 1000 μλ.

Εκτέλεση:

Γεμίζουμε ένα μπολ με νερό και στύβουμε μισό λεμόνι μέσα σε αυτό. Αρχίζουμε να καθαρίζουμε μια μια τις αγκινάρες και να τις βάζουμε μέσα στο μπολ. Θεωρητικά, το λεμόνι θα βοηθήσει ώστε να μη μαυρίσουν πολύ. 

Αφού τις καθαρίσουμε τις βράζουμε για λίγα λεπτά για να μαλακώσουν ελαφρώς -πέντε λεπτάκια περίπου- και μετά τις σουρώνουμε. Στο μεταξύ αρχίζουμε ν' αποστειρώνουμε το βάζο μας με τη μέθοδο που προτιμάμε (σε βραστό νερό ή στο φούρνο). 

Μετά, βάζουμε σε άλλη κατσαρόλα το ξύδι και τα 200 μλ. νερού και φέρνουμε σε βρασμό. Αφού πάρει μια βράση, αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και ρίχνουμε μέσα τις αγκινάρες. Τις αφήνουμε για τρία με τέσσερα λεπτά και μετά τις αποσύρουμε από το διάλυμα. 

Ως δια μαγείας οι αγκινάρες θα ξεμαυρίσουν και βέβαια αυτό το βήμα βοηθά στο να μη δημιουργηθούν βακτήρια. 

Τέλος, παίρνουμε το ζεστό βάζο και βάζουμε μέσα το σκόρδο, το πιπέρι και τα αρωματικά. Μετά γεμίζουμε με τις αγκινάρες και περιχύνουμε με το χυμό λεμονιού. 

Συμπληρώνουμε με λάδι και γεμίζουμε πλήρως το βάζο. Σφραγίζουμε με το καπάκι το βάζο και ανακινούμε ελαφρώς το βάζο, για ν' αναμειχθεί καλά το λάδι με το λεμόνι. 

Φυλάσσουμε το βάζο σε σκιερό μέρος για έξι βδομάδες κατ' ελάχιστο. Άμα το ανοίξουμε, το διατηρούμε στο ψυγείο και καταναλώνουμε τις αγκινάρες εντός έξι εβδομάδων. Αν νομίζετε ότι δε θα τις καταναλώστε τόσο γρήγορα, τότε μπορείτε να τις αποθηκεύσετε σε μικρότερα βάζα και ν' ανοίγετε ένα κάθε φορά. Ίσως είναι και πιο πρακτικό αυτό. 

Κι αν σας αρέσουν αυτές οι γεύσεις και οι πειραματισμοί, τότε σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά και σε αυτές τις δοκιμασμένες συνταγές, που αφορούν σε καλοκαιρινά φρούτα και λαχανικά:

-συντηρούμε μελιτζάνες σε λάδι και ξύδι 

-συντηρούμε πράσινες ντομάτες σε λάδι και ξύδι

-συντηρούμε ροδάκινα σε ξύδι και ζάχαρη

-κρίταμο τουρσί

Καλά να περνάτε, 

Ευγενία 

 

  

  

Υποδεχόμαστε την Άνοιξη με λουλούδια κι ανακαλύπτουμε την άλλη πτυχή των μούσκαρι

Καλημέρα σε όλη τη διαδικτυακή παρέα και καλό μήνα!

Δεν μπορώ να πω, ο καιρός τις τελευταίες τρεις βδομάδες μας έχει προσφέρει απλόχερα ζεστότερες μέρες με υπέροχο ήλιο να μας συντροφεύει και τη μέρα σιγά σιγά να μεγαλώνει σε διάρκεια. Και πώς βέβαια, να μην επωφεληθούμε από την καλοκαιρία και να μην εξορμήσουμε στις εξοχές της Κεφαλονιάς για να περπατήσουμε κάποια από τα μονοπάτια της. 

Στο μεταξύ, το νέο μας μπαλκονάκια, το οποίο είναι πολύ όμορφο κι άνετο, χρειαζόταν μια ανοιξιάτικη πινελιά και τί καλύτερο να φυτέψουμε λίγα λουλούδια για να δώσουν χρώμα κι άρωμα. 

Έτσι, το Σάββατο αγοράσαμε δυο γαρυφαλλιές -που είναι κι ανθεκτικές- μια βιολέτα κι ένα πελαργόνι. Μεταφυτεύτηκαν πάραυτα και πλέον έχουν δημιουργήσει μια όμορφη γωνίτσα μαζί με τα μυρωδικά που είχαμε όλο αυτό το διάστημα. 

Βέβαια, ξέρετε, άμα αρχίσεις με μια γλάστρα ανοίγει η όρεξη και μετά θες όλο και πιο πολλές. Επειδή όμως τα καλοκαίρια πάντα λείπουμε για διακοπές, πλέον επιλέγουμε φυτά που αντέχουν στην ξηρασία, όπως τα πελαργόνια. 

Κι έτσι όπως κάναμε τα ψώνια μας στην τοπική λαϊκή, είδαμε σε ένα πάγκο ματσάκια από μούσκαρι, αυτά τα δημοφιλή λουλουδάκια που φυτεύουμε το Φθινόπωρο και που τα βλέπουμε και την Άνοιξη διάσπαρτα στους αγρούς. Ρώτησα το μανάβη με περιέργεια και μου είπε ότι τρώγονται σαν τα σπαράγγια. «Και πώς τα λέτε εδώ;» τον ξαναρώτησα αλλά δεν κατάφερα να συγκρατήσω το όνομα. Αγόρασα από περιέργεια κι αφού κάναμε τη σχετική έρευνα ανακαλύψαμε ότι το μούσκαρι λέγεται και σκορδούλακας, βολβός και βροβιός κι ανήκει στην οικογένεια των σπαραγγιών. 

Ακολουθήσαμε τις οδηγίες του συμπαθέστατου μανάβη κι αφού τ’ αχνίσαμε, τα μαγειρέψαμε σε ομελέτα. Εδώ στην Κεφαλονιά μάθαμε ότι επίσης τα κάνουν και κοκκινιστά με λίγο σκορδάκι. 

Κλείνοντας, ένα γρήγορο ταξίδι στην Αθήνα μου έδωσε την ευκαιρία να βρω ένα σεντονόπανο διπλόφαρδο για να το χρησιμοποιήσω για το χριστουγεννιάτικο πάπλωμα που άρχισα να σχεδιάζω στα τέλη της χρονιάς. Τώρα είμαι έτοιμη για να φτιάξω το «σάντουιτς» και ν’ αρχίσω το καπιτονάρισμα. 

Τα λέμε σύντομα, 

Ευγενία  

Φτιάχνουμε σοκολατάκια με φουντούκια κι αποξηραμένα φρούτα

Γεια χαρά και πάλι!

Να 'μαι πάλι με νέα ανάρτηση και μια συνταγή που μυρίζει γιορτές και Χριστούγεννα. Εγγυημένη συνταγή, που έφτιαξα πέρυσι για τη γιορτή του Βασίλη, μαζί με διάφορες άλλες λιχουδιές. 

Το σπίτι μας είναι πάντα ανοιχτό τέτοια μέρα σε επισκέψεις και τόσα χρόνια δεν μπορώ να πω, έχουμε οργανώσει διάφορες συγκεντρώσεις: ρεβεγιόν για να υποδεχτούμε τη νέα χρονιά, brunch, απογευματινές γιορτές, δείπνα... Εξελισσόμαστε μέσα στα χρόνια και προσαρμοζόμαστε σύμφωνα με τα προγράμματα και τις συνθήκες των φίλων μας. Γιατί άλλωστε, ποιό είναι και το νόημα όλων αυτών των γιορτών; Η συνύπαρξη, το αντάμωμα. Και σε τέτοιες συγκυρίες μας αρέσει να περνάει απ' τα χέρια μας και η τελευταία λεπτομέρεια, όπως είναι τα κεράσματα.

Πέρυσι, λοιπόν, έκανα κι αρκετά κεράσματα και μπισκότα για να αρέσουν σε μικρούς και μεγάλους κι όσο γίνεται πιο υγιεινά. Αυτά τα σοκολατάκια τα λες και τέτοια, αφού λείπουν τα βούτυρα και οι κρέμες. Πάμε λοιπόν, στη συνταγή...

Υλικά για 15 περίπου τεμάχια

75 γρ. φουντούκια 

100 γρ. αποξηραμένα σύκα

25 γρ. ζαχαρωμένη φλούδα εσπεριδοειδών 

1 κομμάτι από τζίντζερ σε σιρόπι (θα το βρείτε σε βάζο σε καταστήματα ντελικατέσεν)

1 κουταλιά από το σιρόπι του τζίντζερ 

2 κουταλιές μέλι

200 γρ. μαύρη σοκολάτα σε κομμάτια

Εκτέλεση

Σε πολυκόφτη βάζουμε τα σύκα, τα φουντούκια, τις φλούδες εσπεριδοειδών, το τζίντζερ, το σιρόπι τζίντζερ και τη μια κουταλιά μέλι και τα αλέθουμε όλα μέχρι να γίνουν μια κολλώδης μάζα. Αν δεν έχετε πολυκόφτη με μεγάλο κάδο, βάλτε σε δόσεις τα στέρεα υλικά να τα αλέσετε και μετά προσθέστε το μέλι και το σιρόπι κι ανακατέψτε με κουτάλι. Εγώ πέρυσι δεινοπάθησα που τα έβαλα όλα μαζί στο μικρό μούλτι...

Βάζουμε σε πυράντοχο σκεύος τη σοκολάτα με την άλλη κουταλιά μέλι και λιώνουμε τη σοκολάτα με την τεχνική του μπεν μαρί σε σιγανή φωτιά ανακατεύοντας κάθε τόσο. 

Σχηματίζουμε μπαλάκια των δύο εκατοστών με το μείγμα που αλέσαμε. Στρώνουμε στον πάγκο της κουζίνας μια λαδόκολλα. Μετά βουτάμε το κάθε μπαλάκι στη σοκολάτα, το ανακινούμε για να καλυφθεί εντελώς και με τη βοήθεια δυο πιρουνιών ή μιας λαβίδας το αφαιρούμε και το βάζουμε πάνω στη λαδόκολλα. 

Αφήνουμε τα σοκολατάκια μέχρι να κρυώσει εντελώς η σοκολάτα και μετά απολαμβάνουμε! 

Και βέβαια, αν θέλετε να δοκιμάστε και κάτι εντελώς διαφορετικό, μπορείτε να δοκιμάστε αυτές τις μπουκίτσες με βρώμη κι αποξηραμένη καρύδα.  

Τα λέμε σύντομα με την επόμενη χριστουγεννιάτικη ανάρτηση!

Φιλάκια, 

Ευγενία

 

Συντηρούμε ροδάκινα σε ξύδι και ζάχαρη (pickled peaches)

Γεια χαρά σε όλους σας!

Λίγο προτού φύγουμε για τις διακοπές μας μεριμνήσαμε ν' αξιοποιήσουμε ό,τι είχε να μας προσφέρει ο κήπος μας, μιας και τα ζαρζαβατικά μας επρόκειτο να ξεραθούν λόγω έλλειψης ποτίσματος. Σίγουρα δε μας ήταν ευχάριστο, αλλά επειδή πέρσι είχαμε περιορίσει κατά πολύ τις διακοπές μας για χάρη του κήπου (δε διαθέτουμε αυτόματο σύστημα ποτίσματος) φέτος φυτέψαμε πολύ λιγότερα φυτά για να μη μας πέσει πολύ άσχημα ο επερχόμενος μαρασμός τους. 

Δεν μπορώ να πω, τα περισσότερα φυτά είχαν ήδη περάσει την παραγωγική τους φάση και βρίσκονταν πλέον σε φθίνουσα πορεία. Ωστόσο, οι ντοματούλες μας -που ήταν και πολλές- ήταν ακόμη πράσινες και μόνο λίγες είχαν αρχίσει δειλά δειλά να παίρνουν κόκκινο χρώμα. 

Τα δε ροδάκινά μας είχαν πια ωριμάσει για τα καλά. Έτσι, μέσα σε δυο μέρες μαζέψαμε ό,τι μπορούσαμε ν' αξιοποιήσουμε και το μετασχηματίσαμε για να το συντηρήσουμε για το χειμώνα. Οι ντομάτες μπήκαν σε βάζα με λάδι και ξύδι, ακολουθώντας την πετυχημένη συνταγή που σας παρουσιάσαμε πέρσι και πολλά από τα ροδάκινα προορίστηκαν για μαρμελάδα και για να συντηρηθούν σε ζάχαρη και ξύδι. Δοκιμάσαμε για πρώτη φορά αυτή τη συνταγή και τα ροδάκινα έγιναν ανάρπαστα! Αν σας ξενίζει η ιδέα, φέρτε στο μυαλό σας τις μεξικάνικες σαλάτες που σερβίρονται στα εστιατόρια και που περιέχουν αυτά τα δροσερά, γλυκόξινα κομμάτια ροδάκινου. Τέτοια ακριβώς φτιάξαμε κι εμείς κι αν σας ενθουσιάζει η ιδέα, ορίστε και η συνταγή.   

Υλικά για 2 μεγάλα βάζα

1 κιλό ροδάκινα (όχι πολύ ώριμα)

300 μλ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

400 γρ. λευκή ζάχαρη

25 γρ. φρέσκο τζίντζερ καθαρισμενο και κομμένο σε φέτες

5 εκ. ξυλάκι κανέλας

1 κουτ. γλυκού μπαχάρι σε κόκκους

1 κουτ. γλυκού καρφάκια γαρύφαλλου

Εκτέλεση

Ξεφλουδίζουμε τα ροδάκινα και τα κόβουμε στη μέση, πετώντας τα κουκούτσια. 

Προαιρετικά, μπορούμε να τα ξεφλουδίσουμε ακολουθώντας και την τεχνική για τις ντομάτες: χαράσσουμε ένα σταυρό στον πάτο κάθε φρούτου, τα αποθέτουμε λίγα λίγα σε κατσαρόλα με βραστό νερό για ένα λεπτό και μετά τα μεταφέρουμε για λίγα δευτερόλεπτα σε μπολ με παγωμένο νερό. Έπειτα,  τα αφαιρούμε και τα βάζουμε σε σουρωτήρι. Τραβάμε τις φλούδες που θεωρητικά αφαιρούνται πιο εύκολα με τη βοήθεια ενός μαχαιριού. 

Παίρνουμε κάθε κομμάτι ροδάκινου και του καρφώνουμε 2-3 καρφάκια γαρύφαλλου. 

Αρχίζουμε τη διαδικασία αποστείρωσης των βάζων μας.   

Βάζουμε σε φαρδιά κατσαρόλα το ξύδι, τη ζάχαρη, το τζίντζερ, την κανέλα και το μπαχάρι, ανάβουμε τη φωτιά σε χαμηλή ένταση κι ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει η ζάχαρη. Μετά αυξάνουμε την ένταση μέχρι ν' αρχίσει ο βρασμός. 

Προσθέτουμε στην κατσαρόλα τα ροδάκινα, χαμηλώνουμε τη φωτιά στο μέτριο και βράζουμε τα φρούτα για 3-4 λεπτά μέχρι να μαλακώσουν ελαφρώς. Σβήνουμε τη φωτιά κι αποσύρουμε την κατσαρόλα. 

Τοποθετούμε τα κομμάτια ροδάκινου προσεχτικά μέσα στα ζεστά βάζα συμπιέζοντάς τα όσο καλύτερα μπορούμε, αλλά χωρίς να τα σπάσουμε και τα γεμίζουμε μέχρι πάνω.

Ξαναβάζουμε την κατσαρόλα στη φωτιά σε δυνατή ένταση και βράζουμε το μίγμα του ξυδιού-ζάχαρης-μπαχαρικών για 5 λεπτά.

Σβήνουμε τη φωτιά κι αποσύρουμε την κατσαρόλα. Με μια κουτάλα περιχύνουμε το μείγμα μέσα στα βάζα μας μέχρι πάνω ώστε να καλυφθούν πλήρως τα ροδάκινα. Με ένα καθαρό μαχαίρι κουνάμε λίγο τα ροδάκινα από τα τοιχώματα των βάζων με σκοπό ν' απεγκλωβιστεί αέρας και να πάει το σιρόπι παντού. Καπακώνουμε σφιχτά τα βάζα με τα καθαρά καπάκια τους και τ' αφήνουμε να έρθουν σε θερμοκρασία δωματίου. 

Θεωρητικά η εμφιάλωσή μας έχει πετύχει αν το κέντρο από τα καπάκια έχει τραβηχτεί προς τα κάτω και δημιουργείται ένα ανεπαίσθητο βαθούλωμα. Κάποια καπάκια διαθέτουν και τον ειδικό σχεδιασμό. Άλλος τρόπος για να το καταλάβουμε είναι όταν προσπαθήσουμε να ξεβιδώσουμε το καπάκι και βλέπουμε ότι χρειάζεται να βάλουμε παραπάνω δύναμη από τη συνηθισμένο. Προσοχή, μη βάλετε αυτή την παραπάνω δύναμη, γιατί θα ανοίξετε το βάζο και θα χαλάστε την εμφιάλωση, η οποία θα προσφέρει την "παράταση ζωής" στα ροδάκινα. 

Αφού κρυώσουν τα βάζα, κολλάμε τις αντίστοιχες ετικέτες και τα φυλάσσουμε σε σκιερό μέρος. Ανοίγουμε τα βάζα προς κατανάλωση αφού περάσει το ελάχιστο ένας μήνας. Άπαξ και τ' ανοίξουμε, συντηρούμε στο ψυγείο. Καταναλώνουμε τα ροδάκινά μας εντός ενός έτους.   

Τί λέτε, θα τη δοκιμάστε αυτή την πρωτότυπη συνταγή για τα ελληνικά δεδομένα; 

Καλή συνέχεια διακοπών να έχετε, 

Ευγενία

  

Καλοκαιρινό chutney με βάση τα κολοκυθάκια

Γεια χαρά σε όλους σας!

Όσοι μας παρακολουθείτε εδώ και καιρό ξέρετε ότι το καλοκαιράκι είναι η ιδανική εποχή για μας για να δοκιμάσουμε συνταγές και να πειραματιστούμε με νέα υλικά και τεχνικές. Τα τελευταία χρόνια έχουμε και την πολυτέλεια του να καλλιεργούμε το δικό μας κηπάκι, οπότε τα πειράματά μας έχουν άλλη νοστιμιά! 

Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και φέτος ο Βασίλης έκανε όλες τις φροντίδες για να έχουμε καλή σοδειά. Στήριξε τις αγγουριές με ένα πολύ ωραίο τρόπο, ενώ εκμεταλλεύτηκε έξυπνα τα σύρματα του φράχτη και φύτεψε κατά μήκος του τα φετινά μας φασολάκια.

Όχι μόνο ομόρφυνε ο φράχτης, αλλά γλύτωσε και τον επιπλέον κόπο του να στηρίξει τα φασολάκια για να μπορέσουν ν' αναρριχηθούν. Είναι γεγονός ότι φέτος φυτέψαμε λιγότερα φιντανάκια, όσα χρειάζονταν για να κάνουμε το κέφι μας και να τρώμε καθημερινά κάτι φρέσκο από τον κήπο.  Τα περιποιήθηκε πολύ ο Βασίλης, δεν μπορώ να πω. 

Κάθε τόσο έφτιαχνε το υγρό λίπασμα  κι αυτά τον αντάμειψαν με πολλούς και συνεχείς καρπούς. Τί να σας πω για τα μαρούλια του και τα κολοκυθάκια του! Χορτάσαμε μπριάμ, κολοκυθοκεφτέδες, κολοκυθόπιτα και τώρα ήρθε και η σειρά του chutney. 

Ένα τσάτνεϊ φανταστικό, που το φτιάξαμε και πέρυσι και αφού το δοκιμάσαμε φέτος και ξετρελαθήκαμε, ήταν επιβεβλημένο να το επαναλάβουμε. 

Τα υλικά για 4 μεσαία βάζα είναι:

500 γρ. κολοκυθάκια κομμένα σε κυβάκια

500 γρ. ντομάτες κομμένες σε κυβάκια

250 γρ. μήλα (προτιμήστε πράσινα αν μπορείτε) ξεφλουδισμένα και κομμένα σε κυβάκια

250 γρ. ξερά κρεμμύδια ξεφλουδισμένα και κομμένα σε κυβάκια

250 γρ. σταφίδες

250 γρ. ζάχαρη (καστανή κατά προτίμηση)   

25 γρ. φρέσκο τζίντερ ξεφλουδισμένο και κομμένο σε φετούλες

300 μλ. μηλόξιδο ή λευκό ξύδι 

6 γαρύφαλλα

μια πρέζα αλάτι

ένα κουταλάκι κόκκοι πιπεριού

ένα κουταλάκι μπούκοβο προαιρετικά

μισό κουταλάκι σπόροι κόλιαντρου 

Εκτέλεση

Τοποθετούμε σε φαρδιά κατσαρόλια με βαρύ πάτο όλα τα υλικά και σε μέτρια προς δυνατή φωτιά (5-6 με δυνατότερο το 9) τα αφήνουμε να έρθουν σε βρασμό. Διατηρώντας ξεσκέπαστη την κατσαρόλα, χαμηλώνουμε την ένταση (4-5) και σιγοβράζουμε για μιάμιση ώρα περίπου μέχρι να ελαττωθούν τα υγρά και να δέσει το τσάντεϊ μας. Ανακατεύουμε κάπου και που. 

Μόλις δούμε ότι τα υλικά αρχίζουν να δένουν και να γλασάρουν τότε το τσάτνεϊ μας είναι έτοιμο. Μπορούμε να κάνουμε κι ένα πείραμα με την κουτάλα μας. 

Αν κάνουμε μια γραμμή κατά μήκος της κατσαρόλας και το περιεχόμενο "σταθεί" για λίγα δευτερόλεπτα, τότε αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και μεταφέρουμε το μείγμα στα γυάλινα βαζάκια μας αφού πρώτα τα έχουμε αποστειρώσει.

Τα αναποδογυρίζουμε αφού τα καπακώσουμε σφιχτά και τα αφήνουμε έτσι μέχρι να κρυώσουν πλήρως. Μετά τα γυρίζουμε και πάλι όρθια και τα φυλάμε σφραγισμένα σε σκιερό μέρος. Τα αφήνουμε για δυο μήνες να '"ωριμάσουν" προτού τα καταναλώσουμε κι αντέχουν σφραγισμένα για δύο χρόνια. Μόλις ανοίξουμε ένα, μετά το φυλάμε στο ψυγείο μέχρι να το καταναλώσουμε όλο. 

Σας συστήνω να δοκιμάστε τη συνταγή. Πρόκειται για ένα φρέσκο, δροσερό και άκρως γευστικό τσάτνεϊ που συνoδεύει ευχάριστα και ψάρι και κρέας. Ακόμα και μέσα σε ένα κρύο σάντουιτς το ονειρεύομαι! 

Φιλάκια πολλά και καλό Σαββατοκύριακο, 

Ευγενία