Συντηρούμε αγκινάρες σε λάδι και λεμόνι

Γεια χαρά σε όλους και καλό μήνα!

Τη σημερινή συνταγή την πρωτοδοκιμάσαμε στην Κέρκυρα. Μιας και μας είχαν χαρίσει πολλές ντόπιες αγκινάρες και θέλαμε να βρούμε τρόπο για να τις συντηρήσουμε, καταφύγαμε σε διάφορες δοκιμές. Εγγυημένη συνταγή, λοιπόν, για να έχουμε αγκινάρες ολοχρονίς και να τις γευόμαστε μέσα σε σαλάτες, σα μεζεδάκι και όπου αλλού μας βγάλει η φαντασία μας. Και βέβαια, ένας πολύ ιταλικός τρόπος είναι στην πίτσα! Θα το έχετε παρατηρήσει ότι στην Ιταλία, δύο στις τρεις πίτσες έχουν και λίγη αγκινάρα τουρσί. 

Βρήκαμε, λοιπόν, στην τοπική λαϊκή αγορά του Αργοστολίου αγκινάρες σε πολύ καλή τιμή κι έτσι αδράξαμε την ευκαιρία για να φτιάξουμε ένα μεγάλο βάζο με δεκαπέντε τεμάχια. Η παρασκευή είναι απλούστατη, με υλικά που διαθέτουμε στο σπίτι. Το μόνο χρονοβόρο είναι το καθάρισμα των αγκινάρων, αλλά δείτε το ως μια ευχάριστη άσκηση συγκέντρωσης και διαλογισμού. Ξέρετε, αυτά τα μοντέρνα που προτείνουν οι ειδικοί... 

Υλικά που θα χρειαστούμε:

15 αγκινάρες καθαρισμένες 

300 μλ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

100 μλ. χυμός λεμονιού

200 μλ. νερό

δύο μεγάλες σκελίδες σκόρδου καθαρισμένες και κομμένες σε φέτες

ένα κουταλάκι γλυκού κόκκοι πιπεριού

λίγα κλαδάκια αρωματικών (θυμάρι, δεντρολίβανο, ρίγανη, ...)

ελαιόλαδο ή σπορέλαιο για να γεμίσουμε το βάζο

ένα γυάλινο βάζο των 1000 μλ.

Εκτέλεση:

Γεμίζουμε ένα μπολ με νερό και στύβουμε μισό λεμόνι μέσα σε αυτό. Αρχίζουμε να καθαρίζουμε μια μια τις αγκινάρες και να τις βάζουμε μέσα στο μπολ. Θεωρητικά, το λεμόνι θα βοηθήσει ώστε να μη μαυρίσουν πολύ. 

Αφού τις καθαρίσουμε τις βράζουμε για λίγα λεπτά για να μαλακώσουν ελαφρώς -πέντε λεπτάκια περίπου- και μετά τις σουρώνουμε. Στο μεταξύ αρχίζουμε ν' αποστειρώνουμε το βάζο μας με τη μέθοδο που προτιμάμε (σε βραστό νερό ή στο φούρνο). 

Μετά, βάζουμε σε άλλη κατσαρόλα το ξύδι και τα 200 μλ. νερού και φέρνουμε σε βρασμό. Αφού πάρει μια βράση, αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και ρίχνουμε μέσα τις αγκινάρες. Τις αφήνουμε για τρία με τέσσερα λεπτά και μετά τις αποσύρουμε από το διάλυμα. 

Ως δια μαγείας οι αγκινάρες θα ξεμαυρίσουν και βέβαια αυτό το βήμα βοηθά στο να μη δημιουργηθούν βακτήρια. 

Τέλος, παίρνουμε το ζεστό βάζο και βάζουμε μέσα το σκόρδο, το πιπέρι και τα αρωματικά. Μετά γεμίζουμε με τις αγκινάρες και περιχύνουμε με το χυμό λεμονιού. 

Συμπληρώνουμε με λάδι και γεμίζουμε πλήρως το βάζο. Σφραγίζουμε με το καπάκι το βάζο και ανακινούμε ελαφρώς το βάζο, για ν' αναμειχθεί καλά το λάδι με το λεμόνι. 

Φυλάσσουμε το βάζο σε σκιερό μέρος για έξι βδομάδες κατ' ελάχιστο. Άμα το ανοίξουμε, το διατηρούμε στο ψυγείο και καταναλώνουμε τις αγκινάρες εντός έξι εβδομάδων. Αν νομίζετε ότι δε θα τις καταναλώστε τόσο γρήγορα, τότε μπορείτε να τις αποθηκεύσετε σε μικρότερα βάζα και ν' ανοίγετε ένα κάθε φορά. Ίσως είναι και πιο πρακτικό αυτό. 

Κι αν σας αρέσουν αυτές οι γεύσεις και οι πειραματισμοί, τότε σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά και σε αυτές τις δοκιμασμένες συνταγές, που αφορούν σε καλοκαιρινά φρούτα και λαχανικά:

-συντηρούμε μελιτζάνες σε λάδι και ξύδι 

-συντηρούμε πράσινες ντομάτες σε λάδι και ξύδι

-συντηρούμε ροδάκινα σε ξύδι και ζάχαρη

-κρίταμο τουρσί

Καλά να περνάτε, 

Ευγενία 

 

  

  

Συντηρούμε ροδάκινα σε ξύδι και ζάχαρη (pickled peaches)

Γεια χαρά σε όλους σας!

Λίγο προτού φύγουμε για τις διακοπές μας μεριμνήσαμε ν' αξιοποιήσουμε ό,τι είχε να μας προσφέρει ο κήπος μας, μιας και τα ζαρζαβατικά μας επρόκειτο να ξεραθούν λόγω έλλειψης ποτίσματος. Σίγουρα δε μας ήταν ευχάριστο, αλλά επειδή πέρσι είχαμε περιορίσει κατά πολύ τις διακοπές μας για χάρη του κήπου (δε διαθέτουμε αυτόματο σύστημα ποτίσματος) φέτος φυτέψαμε πολύ λιγότερα φυτά για να μη μας πέσει πολύ άσχημα ο επερχόμενος μαρασμός τους. 

Δεν μπορώ να πω, τα περισσότερα φυτά είχαν ήδη περάσει την παραγωγική τους φάση και βρίσκονταν πλέον σε φθίνουσα πορεία. Ωστόσο, οι ντοματούλες μας -που ήταν και πολλές- ήταν ακόμη πράσινες και μόνο λίγες είχαν αρχίσει δειλά δειλά να παίρνουν κόκκινο χρώμα. 

Τα δε ροδάκινά μας είχαν πια ωριμάσει για τα καλά. Έτσι, μέσα σε δυο μέρες μαζέψαμε ό,τι μπορούσαμε ν' αξιοποιήσουμε και το μετασχηματίσαμε για να το συντηρήσουμε για το χειμώνα. Οι ντομάτες μπήκαν σε βάζα με λάδι και ξύδι, ακολουθώντας την πετυχημένη συνταγή που σας παρουσιάσαμε πέρσι και πολλά από τα ροδάκινα προορίστηκαν για μαρμελάδα και για να συντηρηθούν σε ζάχαρη και ξύδι. Δοκιμάσαμε για πρώτη φορά αυτή τη συνταγή και τα ροδάκινα έγιναν ανάρπαστα! Αν σας ξενίζει η ιδέα, φέρτε στο μυαλό σας τις μεξικάνικες σαλάτες που σερβίρονται στα εστιατόρια και που περιέχουν αυτά τα δροσερά, γλυκόξινα κομμάτια ροδάκινου. Τέτοια ακριβώς φτιάξαμε κι εμείς κι αν σας ενθουσιάζει η ιδέα, ορίστε και η συνταγή.   

Υλικά για 2 μεγάλα βάζα

1 κιλό ροδάκινα (όχι πολύ ώριμα)

300 μλ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

400 γρ. λευκή ζάχαρη

25 γρ. φρέσκο τζίντζερ καθαρισμενο και κομμένο σε φέτες

5 εκ. ξυλάκι κανέλας

1 κουτ. γλυκού μπαχάρι σε κόκκους

1 κουτ. γλυκού καρφάκια γαρύφαλλου

Εκτέλεση

Ξεφλουδίζουμε τα ροδάκινα και τα κόβουμε στη μέση, πετώντας τα κουκούτσια. 

Προαιρετικά, μπορούμε να τα ξεφλουδίσουμε ακολουθώντας και την τεχνική για τις ντομάτες: χαράσσουμε ένα σταυρό στον πάτο κάθε φρούτου, τα αποθέτουμε λίγα λίγα σε κατσαρόλα με βραστό νερό για ένα λεπτό και μετά τα μεταφέρουμε για λίγα δευτερόλεπτα σε μπολ με παγωμένο νερό. Έπειτα,  τα αφαιρούμε και τα βάζουμε σε σουρωτήρι. Τραβάμε τις φλούδες που θεωρητικά αφαιρούνται πιο εύκολα με τη βοήθεια ενός μαχαιριού. 

Παίρνουμε κάθε κομμάτι ροδάκινου και του καρφώνουμε 2-3 καρφάκια γαρύφαλλου. 

Αρχίζουμε τη διαδικασία αποστείρωσης των βάζων μας.   

Βάζουμε σε φαρδιά κατσαρόλα το ξύδι, τη ζάχαρη, το τζίντζερ, την κανέλα και το μπαχάρι, ανάβουμε τη φωτιά σε χαμηλή ένταση κι ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει η ζάχαρη. Μετά αυξάνουμε την ένταση μέχρι ν' αρχίσει ο βρασμός. 

Προσθέτουμε στην κατσαρόλα τα ροδάκινα, χαμηλώνουμε τη φωτιά στο μέτριο και βράζουμε τα φρούτα για 3-4 λεπτά μέχρι να μαλακώσουν ελαφρώς. Σβήνουμε τη φωτιά κι αποσύρουμε την κατσαρόλα. 

Τοποθετούμε τα κομμάτια ροδάκινου προσεχτικά μέσα στα ζεστά βάζα συμπιέζοντάς τα όσο καλύτερα μπορούμε, αλλά χωρίς να τα σπάσουμε και τα γεμίζουμε μέχρι πάνω.

Ξαναβάζουμε την κατσαρόλα στη φωτιά σε δυνατή ένταση και βράζουμε το μίγμα του ξυδιού-ζάχαρης-μπαχαρικών για 5 λεπτά.

Σβήνουμε τη φωτιά κι αποσύρουμε την κατσαρόλα. Με μια κουτάλα περιχύνουμε το μείγμα μέσα στα βάζα μας μέχρι πάνω ώστε να καλυφθούν πλήρως τα ροδάκινα. Με ένα καθαρό μαχαίρι κουνάμε λίγο τα ροδάκινα από τα τοιχώματα των βάζων με σκοπό ν' απεγκλωβιστεί αέρας και να πάει το σιρόπι παντού. Καπακώνουμε σφιχτά τα βάζα με τα καθαρά καπάκια τους και τ' αφήνουμε να έρθουν σε θερμοκρασία δωματίου. 

Θεωρητικά η εμφιάλωσή μας έχει πετύχει αν το κέντρο από τα καπάκια έχει τραβηχτεί προς τα κάτω και δημιουργείται ένα ανεπαίσθητο βαθούλωμα. Κάποια καπάκια διαθέτουν και τον ειδικό σχεδιασμό. Άλλος τρόπος για να το καταλάβουμε είναι όταν προσπαθήσουμε να ξεβιδώσουμε το καπάκι και βλέπουμε ότι χρειάζεται να βάλουμε παραπάνω δύναμη από τη συνηθισμένο. Προσοχή, μη βάλετε αυτή την παραπάνω δύναμη, γιατί θα ανοίξετε το βάζο και θα χαλάστε την εμφιάλωση, η οποία θα προσφέρει την "παράταση ζωής" στα ροδάκινα. 

Αφού κρυώσουν τα βάζα, κολλάμε τις αντίστοιχες ετικέτες και τα φυλάσσουμε σε σκιερό μέρος. Ανοίγουμε τα βάζα προς κατανάλωση αφού περάσει το ελάχιστο ένας μήνας. Άπαξ και τ' ανοίξουμε, συντηρούμε στο ψυγείο. Καταναλώνουμε τα ροδάκινά μας εντός ενός έτους.   

Τί λέτε, θα τη δοκιμάστε αυτή την πρωτότυπη συνταγή για τα ελληνικά δεδομένα; 

Καλή συνέχεια διακοπών να έχετε, 

Ευγενία

  

Καλοκαιρινό chutney με βάση τα κολοκυθάκια

Γεια χαρά σε όλους σας!

Όσοι μας παρακολουθείτε εδώ και καιρό ξέρετε ότι το καλοκαιράκι είναι η ιδανική εποχή για μας για να δοκιμάσουμε συνταγές και να πειραματιστούμε με νέα υλικά και τεχνικές. Τα τελευταία χρόνια έχουμε και την πολυτέλεια του να καλλιεργούμε το δικό μας κηπάκι, οπότε τα πειράματά μας έχουν άλλη νοστιμιά! 

Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και φέτος ο Βασίλης έκανε όλες τις φροντίδες για να έχουμε καλή σοδειά. Στήριξε τις αγγουριές με ένα πολύ ωραίο τρόπο, ενώ εκμεταλλεύτηκε έξυπνα τα σύρματα του φράχτη και φύτεψε κατά μήκος του τα φετινά μας φασολάκια.

Όχι μόνο ομόρφυνε ο φράχτης, αλλά γλύτωσε και τον επιπλέον κόπο του να στηρίξει τα φασολάκια για να μπορέσουν ν' αναρριχηθούν. Είναι γεγονός ότι φέτος φυτέψαμε λιγότερα φιντανάκια, όσα χρειάζονταν για να κάνουμε το κέφι μας και να τρώμε καθημερινά κάτι φρέσκο από τον κήπο.  Τα περιποιήθηκε πολύ ο Βασίλης, δεν μπορώ να πω. 

Κάθε τόσο έφτιαχνε το υγρό λίπασμα  κι αυτά τον αντάμειψαν με πολλούς και συνεχείς καρπούς. Τί να σας πω για τα μαρούλια του και τα κολοκυθάκια του! Χορτάσαμε μπριάμ, κολοκυθοκεφτέδες, κολοκυθόπιτα και τώρα ήρθε και η σειρά του chutney. 

Ένα τσάτνεϊ φανταστικό, που το φτιάξαμε και πέρυσι και αφού το δοκιμάσαμε φέτος και ξετρελαθήκαμε, ήταν επιβεβλημένο να το επαναλάβουμε. 

Τα υλικά για 4 μεσαία βάζα είναι:

500 γρ. κολοκυθάκια κομμένα σε κυβάκια

500 γρ. ντομάτες κομμένες σε κυβάκια

250 γρ. μήλα (προτιμήστε πράσινα αν μπορείτε) ξεφλουδισμένα και κομμένα σε κυβάκια

250 γρ. ξερά κρεμμύδια ξεφλουδισμένα και κομμένα σε κυβάκια

250 γρ. σταφίδες

250 γρ. ζάχαρη (καστανή κατά προτίμηση)   

25 γρ. φρέσκο τζίντερ ξεφλουδισμένο και κομμένο σε φετούλες

300 μλ. μηλόξιδο ή λευκό ξύδι 

6 γαρύφαλλα

μια πρέζα αλάτι

ένα κουταλάκι κόκκοι πιπεριού

ένα κουταλάκι μπούκοβο προαιρετικά

μισό κουταλάκι σπόροι κόλιαντρου 

Εκτέλεση

Τοποθετούμε σε φαρδιά κατσαρόλια με βαρύ πάτο όλα τα υλικά και σε μέτρια προς δυνατή φωτιά (5-6 με δυνατότερο το 9) τα αφήνουμε να έρθουν σε βρασμό. Διατηρώντας ξεσκέπαστη την κατσαρόλα, χαμηλώνουμε την ένταση (4-5) και σιγοβράζουμε για μιάμιση ώρα περίπου μέχρι να ελαττωθούν τα υγρά και να δέσει το τσάντεϊ μας. Ανακατεύουμε κάπου και που. 

Μόλις δούμε ότι τα υλικά αρχίζουν να δένουν και να γλασάρουν τότε το τσάτνεϊ μας είναι έτοιμο. Μπορούμε να κάνουμε κι ένα πείραμα με την κουτάλα μας. 

Αν κάνουμε μια γραμμή κατά μήκος της κατσαρόλας και το περιεχόμενο "σταθεί" για λίγα δευτερόλεπτα, τότε αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και μεταφέρουμε το μείγμα στα γυάλινα βαζάκια μας αφού πρώτα τα έχουμε αποστειρώσει.

Τα αναποδογυρίζουμε αφού τα καπακώσουμε σφιχτά και τα αφήνουμε έτσι μέχρι να κρυώσουν πλήρως. Μετά τα γυρίζουμε και πάλι όρθια και τα φυλάμε σφραγισμένα σε σκιερό μέρος. Τα αφήνουμε για δυο μήνες να '"ωριμάσουν" προτού τα καταναλώσουμε κι αντέχουν σφραγισμένα για δύο χρόνια. Μόλις ανοίξουμε ένα, μετά το φυλάμε στο ψυγείο μέχρι να το καταναλώσουμε όλο. 

Σας συστήνω να δοκιμάστε τη συνταγή. Πρόκειται για ένα φρέσκο, δροσερό και άκρως γευστικό τσάτνεϊ που συνoδεύει ευχάριστα και ψάρι και κρέας. Ακόμα και μέσα σε ένα κρύο σάντουιτς το ονειρεύομαι! 

Φιλάκια πολλά και καλό Σαββατοκύριακο, 

Ευγενία

 

Κουμκουάτ πίκλες

Γεια χαρά σε όλους!

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος συνεχίζουμε τις περιπέτειές μας με τα κουμκουάτ. Ας είναι καλά η ξαδέρφη, που μας φίλεψε γι' άλλη μια φορά κάμποσα κιλά και αφού φτιάξαμε μαρμελάδα, είπαμε να πειραματιστούμε και με νέες συνταγές. 

Αν και στην αρχή φλέρταρα με την ιδέα του γλυκού του κουταλιού, τελικώς με κέρδισε αυτή εδώ η συνταγή, η οποία προτείνει τα κουμκουάτ σε μορφή πίκλας! Κι αν σας φαίνεται κάπως παράταιρο κι εξεζητημένο, φανταστείτε τα μέσα σε σαλάτες ή σε συνδυασμό με ωραία, λευκά τυριά. 

Η συνταγή είναι πανεύκολη κι εγώ απλώς άλλαξα τις αναλογίες της δόσης που προτείνει η αρχική συνταγή, ώστε να βγουν δύο μεσαία βαζάκια. 

Υλικά:

450 γρ. κουμκουάτ

2 φλυτζάνια τσαγιού λευκό ξύδι

1 φλυτζάνι τσαγιού καφέ ζάχαρη

μισό κουταλάκι ξύσμα τζίντζερ

μισό κουταλάκι ροζ κόκκοι πιπεριού

μια πρέζα αλάτι

Εκτέλεση:

Πλένουμε τα κουμκουάτ, αφαιρούμε τα κοτσάνια αν υπάρχουν και τα κόβουμε στη μέση αφαιρώντας ταυτόχρονα τα κουκούτσια. 

Τα βάζουμε σε μεσαία κατσαρόλα, τα σκεπάζουμε με νερό και ανάβουμε το μάτι στο δυνατό για να πάρουν μια πρώτη βράση (πέντε λεπτά χοντρικά). 

Κατεβάζουμε την ένταση στο μέτρια και σιγοβράζουμε τα φρούτα για μισή ώρα περίπου ή μέχρι να μαλακώσουν και να τρυπιούνται με μια οδοντογλυφίδα. Όταν είναι έτοιμα, τα σουρώνουμε. 

Στο μεταξύ αποστειρώνουμε τα γυάλινα βάζα μας με τη μέθοδο που προτιμάμε (με βραστό νερό ή στο φούρνο).

Στην ίδια κατσαρόλα (που πλέον είναι άδεια) βάζουμε το ξύδι, τη ζάχαρη, το τζίντζερ, το πιπέρι και το αλάτι. Ανάβουμε το μάτι στο δυνατό και παράλληλα ανακατεύουμε για να διαλυθεί η ζάχαρη.

Μόλις λιώσει, προσθέτουμε και τα κουμκουάτ στην κατσαρόλα, χαμηλώνουμε την ένταση της φωτιάς και σιγοβράζουμε για άλλα πέντε λεπτά.  

Αποσύρουμε από τη φωτιά και γεμίζουμε τα βάζα μας με το περιεχόμενο. Βιδώνουμε σφιχτά, αναποδογυρίζουμε τα βάζα και τ' αφήνουμε έτσι ώσπου να κρυώσουν και να έρθουν σε θερμοκρασία δωματίου. 

Μετά τα γυρίζουμε και πάλι όρθια κι αφού σιγουρευτούμε ότι τα βάζα μας έχουν σφραγίσει, τα αποθηκεύουμε σε ντουλάπι. Αφού ανοίξουμε τα βάζα, τα διατηρούμε στο ψυγείο μας. 

Αν και δυσεύρετα εκτός Κέρκυρας, άμα τα πετύχετε σε καλή τιμή σας συστήνω να τα δοκιμάστε. Και μην ξεχνάτε, τρώγονται ολόκληρα, δεν τους αφαιρούμε τη φλούδα. Η έκρηξη φρεσκάδας που θα νιώσετε στο στόμα σας είναι απερίγραπτη! 

Καλή βδομάδα, 

Ευγενία

   

Πάστα harissa με νωπές πιπεριές τσίλι και ντομάτες

Γεια χαρά σε όλους!

Είναι γεγονός ότι ο καλοκαιρινός μας κήπος είχε τα σκαμπανευάσματά του. Οι φασολιές απέτυχαν παταγωδώς,  κατά γενική ομολογία λόγω της πολλής ζέστης, ενώ οι ντοματιές μας μάλλον αρρώστησαν εξ αρχής. 

Τα κατσαρωμένα τους φύλλα και οι καχεκτικοί καρποί μας άφησαν μια μικρή απογοήτευση και παρά του ότι ο Βασίλης τις φρόντισε πολύ, τελικώς δεν κατάφερε να τις θεραπεύσει. Εξίσου και οι αγγουριές, δε δώσαν και τον καλύτερό τους εαυτό κι έτσι τις ξεριζώσαμε σχετικά νωρίς. Από την άλλη μεριά οι μελιτζανιές μας ακόμα και σήμερα είναι φορτωμένες με άνθη και καρπούς ενώ τα στρογγυλά κολοκυθάκια ήταν η επιτυχία του καλοκαιριού! 

Τώρα βέβαια, που ο καιρός δρόσισε και πέσαν και οι πρώτες, αναζωογονητικές βροχές ο κήπος πήρε τα πάνω του. Τα λουλούδια μας παραμένουν ακόμα ανθισμένα και είναι πόλος έλξης πεταλούδων κι άλλων εντόμων. 

Παραδόξως, οι μακρουλές κολοκυθιές τώρα βγάζουν τους πιο πολλούς καρπούς τους ενώ οι πιπεριές ήταν τα πιο ανθεκτικά μας φυτά. 

Φέτος είχαμε και ποικιλία χάρις σε ένα συνάδελφο του Βασίλη, που τον προμήθευσε διάφορους σπόρους: κέρατα, bell, αλλά και καυτερές. Κι επειδή ο Βασίλης είναι λάτρης των πικάντικων γεύσεων έβαλε πολλά φυτά. 

Με τέτοια παραγωγή είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε νέες συνταγές για να συντηρήσουμε μέρος της σοδειάς. Ως ώρας φτιάξαμε πάστα harissa και τσίλι sauce, οι οποίες έγιναν πολύ ωραίες. Αν σας αρέσουν κι εσάς οι πικάντικες γεύσεις δοκιμάστε αυτή την εύκολη συνταγή για πάστα harissa. 

Υλικά για ένα γυάλινο βάζο των 250 μλ 

250 γρ. ντομάτες ξεφλουδισμένες

50 γρ. νωπές καυτερές πιπεριές τσίλι

50 γρ. κρεμμύδι κερό

2 μεγάλες σκελίδες σκόρδο

1 κουταλιά γλυκού σπόροι κόλιαντρου

1/2 κουταλιά γλυκού αλάτι

λάδι 

Εκτέλεση

Πλένουμε τις ντομάτες και τις χαράσσουμε στον πάτο τους κάνοντας ένα μικρό σταυρό. Μετά τις βουτάμε σε κατσαρόλα με βραστό νερό για μισό λεπτό. Τις βγάζουμε από την κατσαρόλα με τρυπητή κουτάλα και τις βάζουμε κάτω από κρύο τρεχούμενο νερό για να τις κρυώσουμε. Προσεχτικά ξεφλουδίσουμε τις ντομάτες αρχίζοντας από το σημείο που κάναμε τον σταυρό. Μετά τις κόβουμε σε κομμάτια και τις βάζουμε στο μπλέντερ. 

Πλένουμε τις πιπεριές, αφαιρούμε τα κοτσάνια τους και τις κόβουμε στην μέση. Αφαιρούμε τους σπόρους, οι οποίοι είναι το πιο καυτερό μέρος του καρπού και τεμαχίζουμε τη σάρκα των πιπεριών. Τις βάζουμε κι αυτές στο μπλέντερ και προσθέτουμε και τα υπόλοιπα υλικά εκτός από το λάδι. 

Τεμαχίζουμε όλα τα υλικά πολύ καλά στο μπλέντερ για να γίνουν ένας πολτός. Μεταφέρουμε τον πολτό σε μικρή κατσαρόλα κι αφήνουμε το περιεχόμενο να πάρει μια πρώτη βράση σε δυνατή φωτιά. Χαμηλώνουμε και σιγοβράζουμε τη σάλτσα μας μέχρι να σωθούν σχεδόν όλα τα υγρά. Στο μεταξύ αποστειρώνουμε και το γυάλινο βάζο. 

Αφού πήξει η σάλτσα, αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και την αφήνουμε να κρυώσει ελαφρώς. Τη μεταφέρουμε στο ζεστό βάζο κι από πάνω ρίχνουμε λίγο λάδι ώστε να προστατέψουμε το μίγμα για να μη μουχλιάσει με την πάροδο του χρόνου. Σφραγίζουμε το βάζο και το φυλάσσουμε στο ψυγείο για έως και τέσσερις μήνες. 

Χρησιμοποιείστε την πάστα χαρίσα με φαντασία. Εμείς την αναμιγνύουμε με τη σάλτσα ντομάτας για να δώσουμε περισσότερη ένταση στη μακαρονάδα και την πίτσα μας, αλλά και ως βάση στις μπρουσκέτες μας για ένα γρήγορο βραδινό. Ένα βαζάκι στο ψυγείο πάντα λύνει τα χέρια, ειδικά όταν ο χρόνος είναι περιορισμένος.

Σας αποχαιρετώ με αυτό τον υπέροχο ηλίανθο που κόσμησε τον καλοκαιρινό μας κήπο και σας εύχομαι καλό και δημιουργικό Οκτώβρη. 

Ευγενία

  

Συντηρούμε μελιτζάνες σε λάδι και ξύδι

Γεια χαρά και πάλι! 

Σήμερα μιλάμε για μελιτζάνες. Ιμάμ, γιαχνί, παπουτσάκια, μουσακάς, τα κλασσικά του καλοκαιριού, τα τιμάμε δεόντως όσο η μελιτζάνα είναι στην εποχή της. Τις προάλλες όμως μας χάρισαν πολλές, κυρίως τσακώνικες κι αφού πειραματιστήκαμε με την ιδέα της μελιτζανόπιτας, που πραγματικά πέτυχε και θα καθιερωθεί στο εδεσματολόγιό μας, σκεφτήκαμε να κάνουμε και τουρσί. 

Κάναμε μια γρήγορη έρευνα στις παραδόσεις της ιταλικής κουζίνας -μιας κι εκεί η μελιτζάνα κυριολεκτικά λατρεύεται- και καταλάβαμε ότι πάνω κάτω ακολουθούν τη μέθοδο με την οποία συντηρήσαμε πέρυσι τις πράσινες ντομάτες (δείτε εδώ).  

Τα υλικά που χρειαζόμαστε είναι: μελιτζάνες, αλάτι (κατά προτίμηση χοντρό), σκόρδο, ξερή ρίγανη, φρέσκος δυόσμος, πιπεριά τσίλι, ξύδι και λάδι (σπορέλαιο κι ελαιόλαδο). 

Για να ετοιμάσουμε το τουρσί μελιτζάνας αρχικώς πλένουμε τις μελιτζάνες και μετά τις ξεφλουδίζουμε με ένα μαχαίρι, σαν να ξεφλουδίζαμε ένα φρούτο. 

Κόβουμε τη σάρκα τους σε μπαστουνάκια ή σε ροδέλες. Εμείς επιλέξαμε τα μπαστουνάκια για να μπαίνουν πιο εύκολα στο γυάλινο δοχείο.  

Έπειτα, παίρνουμε ένα σουρωτήρι και τοποθετούμε τις μελιτζάνες σε στρώσεις. Μετά από κάθε στρώση πασπαλίζουμε με κάμποση ποσότητα αλατιού. Κάνουμε αυτή τη διαδικασία μέχρι να μας τελειώσουν οι μελιτζάνες. 

Βάζουμε ένα πιάτο πάνω από την τελευταία στρώση ώστε να καλύπτεται όλη η επιφάνεια κι από πάνω τοποθετούμε ένα μπολ γεμάτο με νερό ώστε να λειτουργήσει ως βάρος και να πιέσει τις μελιτζάνες για να χάσουν τα υγρά τους. Αφήνουμε έτσι τις μελιτζάνες όλο το βράδυ ή χοντρικά για 10-12 ώρες. Δεν ξεχνάμε να βάλουμε κάτω από το σουρωτήρι ένα μπολ ή ταψί για να μαζέψει τα υγρά που θα αποβάλουν οι μελιτζάνες.

Αφού περάσουν οι ώρες αναμονής θα δούμε ότι οι μελιτζάνες έχουν χάσει υγρά κι έχουν αρχίσει να μαραίνονται. 

Τις στύβουμε λίγες λίγες και με τα χέρια ώστε να τις βοηθήσουμε ν' αποβάλουν κι άλλα υγρά. Στο μεταξύ βάζουμε τα γυάλινα δοχεία ν' αποστειρωθούν (εμείς ένα χρειαστήκαμε για 6 μεσαίες μελιτζάνες) και μετά βάζουμε σε μεγάλο, βαθύ τηγάνι ή κατσαρόλα 2 φλυτζάνια νερό κι ένα φλυτζάνι ξύδι. 

Μόλις αρχίζουν να βράζουν προσθέτουμε τις μελιτζάνες και τις αφήνουμε για 5 λεπτά μέχρι να πάρουν μια βράση. Αποσύρουμε από τη φωτιά το τηγάνι, σουρώνουμε τις μελιτζάνες και τις στεγνώνουμε πάνω σε χαρτί κουζίνας. 

Τις πασπαλίζουμε με ρίγανη και την κομμένη πιπεριά τσίλι και τις τοποθετούμε μέσα στα ζεστά δοχεία. 

Τις πιέζουμε με ένα πιρούνι ώστε να μην υπάρχουν κενά και κάθε τόσο προσθέτουμε φετούλες σκόρδο και κλαράκια δυόσμου.  Τέλος, γεμίζουμε τα δοχεία με ένα μέρος ελαιόλαδο κι ένα μέρος σπορέλαιο, καπακώνουμε τα βάζα και τα φυλάμε στο ψυγείο. 

Επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε και σπορέλαιο γιατί δεν πήζει στις χαμηλές θερμοκρασίες, όπως συμβαίνει με το ελαιόλαδο. Την επόμενη μέρα τσεκάρουμε αν πρέπει να προσθέσουμε λίγο λάδι, γιατί πιθανότατα θα απορροφήσουν κάμποσο οι μελιτζάνες και δε θέλουμε να είναι εκτός λαδιού για να μη μουχλιάσουν.

Πρώτη φορά το φτιάξαμε το τουρσί μας, το δοκιμάσαμε και μας άρεσε πολύ, γι' αυτό και σας το προτείνουμε. Αλήθεια, εσείς μελιτζάνοπιτα και τουρσί μελιτζάνας έχετε φτιάξει ποτέ; Τί συνταγή ακολουθείτε; 

Σας αποχαιρετώ και τα λέμε σε επόμενη ανάρτηση!

Ευγενία