Ράβοντας αξεσουάρ για το σπίτι

Γεια σας και καλό μήνα!

Το καλοκαιράκι πάντα είναι εξαιρετική περίοδος για ραπτικές περιπέτειες κι αναζητήσεις! Κάτι η διάθεση για ανανέωση, κάτι που οι βεράντες γίνονται οι πρωταγωνιστές του σπιτιού, κάτι που σταματάει η πολλή δουλειά, όλα αυτά μας δίνουν την ενέργεια για δημιουργία! 

Τα πρώτα μαξιλαράκια που έφτιαξα, σας τα έδειξα εδώ. Πραγματικά, έδωσαν χρώμα κι άνεση στις καρεκλίτσες μας. Εξ αρχής η ιδέα περιελάμβανε και το ράψιμο δυο ορθογώνιων μαξιλαριών για τα "πεζούλια" που δημιουργούνται στη βεράντα μας, μιας και δεν υπάρχουν κάγκελα, αλλά ένα περιμετρικό τοιχίο, στο κατάλληλο ύψος για να μπορεί να καθίσει κάποιος. 

Αγοράσαμε δυο συμπαγή αφρολέξ στις διαστάσεις που θέλαμε σε πολύ οικονομική τιμή και με τα εναπομείναντα υφάσματα κατασκεύασα το κάλυμμα για τα νέα μαξιλάρια μας. Στο ένα το ύφασμα δεν ήταν αρκετό, οπότε και πάλι συνδύασα το μπεζ μαζί με το κόκκινο πουά κι έτσι αξιοποιήθηκαν όλα τα ρετάλια μου! 

Προτού μπω στη διαδικασία του ραψίματος, έκανα μια αναζήτηση στο Pinterest για φρέσκιες ιδέες, αλλά όπως σας έχω ξαναπεί βαριέμαι να βλέπω άπειρα βιντεάκια μέχρι να καταλήξω κάπου. Έτσι, έβαλα το μυαλό μου να σκεφτεί τα βήματα που έπρεπε ν' ακολουθήσω για να κατασκευάσω το κάλυμμα και τελικώς δεν τα πήγα κι άσχημα! Σίγουρα μικροατέλειες στα τελειώματα υπάρχουν, αλλά δε με απασχολεί καθόλου. 

Ωστόσο, όταν τελείωσα και τα δυο μαξιλάρια, το Pinterest μου προώθησε αυτό το βιντεάκι που πιστεύω ότι δείχνει ένα ωραίο τρόπο κατασκευής. Την επόμενη φορά θα χρησιμοποιήσω αυτό το tutorial για να ράψω παρόμοια καλύμματα.  

Μετά σειρά είχε μια τσάντα τεραστίων διαστάσεων, παραγγελία της μαμάς μου. Κι αν κάτι σας θυμίζει, τότε πάει να πει ότι κατάφερα ν' αντιγράψω τη γνωστή μπλε τσάντα αγορών του σουηδικού πολυκαταστήματος. Για να γίνει γερή, προμηθεύτηκα δίμιτο καραβόπανο και πραγματικά στάθηκα τυχερή, μιας και το μοναδικό κατάστημα που πουλάει στην Κεφαλονιά υφάσματα, είχε ένα μάλλον ξεχασμένο μονόφαρδο τόπι Πειραϊκής-Πατραϊκής. Αγόρασα ενάμιση μέτρο κι αφού το μούλιασα στο νερό και το στέγνωσα, άρχισα και πάλι τους σχεδιασμούς. 

Η τσάντα που βλέπετε, είναι το αποτέλεσμα πολλών και συνεχόμενων λαθών, που ωστόσο κατάφερα να τα διορθώσω ένα ένα και να φέρω εις πέρας την παραγγελία της μαμάς. Καθώς φαίνεται εκ του αποτελέσματος, είχα "σκουριάσει" στο να μετράω σωστά τις διαστάσεις γι' αυτό το είδος κατασκευής, αφού για να δημιουργηθεί αυτομάτως ο πάτος της τσάντας ξέχασα να συμπεριλάβω τους απαιτούμενους πόντος στο μήκος των δύο υφασμάτων. Kατά ένα παράδοξο τρόπο θυμήθηκα να τους συμπεριλάβω μόνο στο ύψος. 

Η τσάντα ήταν έτσι, προτού συνεχίσω με το σχηματισμό του πάτου. Πραγματικά, ήμουν ενθουσιασμένη. Μου άρεσε πολύ αυτό που έβλεπα, οι αναλογίες ήταν ωραίες, οι ιμάντες πολύ ταιριαστοί. 

Μόνο όταν έφτιαξα το γνωστό τριγωνάκι άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τις διαστάσεις. Με μια μικρή πρόβα, η τσάντα έδειχνε σαν κουβαδάκι αντί για τσάντα γιγαντίων διαστάσεων! Όπως καταλαβαίνετε, όταν κατάλαβα το λάθος, άρχισε και το ξήλωμα. Ξηλώθηκαν οι πλαϊνές ραφές μαζί με το καρίκωμα που είχα κάνει με το ειδικό ποδαράκι για να είναι πιο ανθεκτική η τσάντα και λίγα εκατοστά στις άκρες του πάτου. Ευτυχώς είχα τσίμα τσίμα ύφασμα για να κόψω τέσσερα πάνελ ώστε να πλατύνει η τσάντα κι έραψα δυο σε κάθε επιφάνεια. Πλέον άρχισε να φέρνει στην επιθυμητή τσάντα... Ο πάτος σχεδιάστηκε σωστά, με βάθος 34 εκ. κι εν τέλει εγένετο η πολυπόθητη τσάντα! 

Δεν μπορώ να πω, δείχνει πολύ όμορφη. Και όλοι οι τόνοι του μπεζ έδεσαν πολύ ωραία με το διακριτικό, άσπρο ρέλι στην κορφή της τσάντας. Αύριο θα παραδοθεί αυτοπροσώπως στη μανούλα κι ελπίζω να ενθουσιαστεί όσο κι εγώ.     

Σας αποχαιρετώ με άλλη μια φωτογραφία από το πολύχρωμο μπαλκονάκι μας, 

Ευγενία       

Sbriciolata al limone: η εύκολη εκδοχή της τάρτας από την Ιταλία

 Γεια χαρά κα πάλι!

Σήμερα επανέρχομαι με συνταγή για γλυκό μιας και χθες ο Βασίλης γιόρτασε τα γενέθλιά του! Και τέτοια μέρα το γλυκό είναι επιβεβλημένο, γιατί πώς αλλιώς θα σβήσεις τα κεράκια σου, άλλωστε; Αυτή τη φορά ψάχναμε για κάτι που θα έχει κρέμα αλλά και που θα μπορεί να σερβιριστεί εύκολα, σε μια χαρτοπετσέτα. Οι ιδέες ήταν αρκετές, έκλεινα προς το brownie, αλλά τελευταία στιγμή έπεσα πάνω σ' αυτό το εναλλακτικό γλυκό. 

Sbriciolata το όνομά του, από το ιταλικό sbriciolare που σημαίνει θρυμματίζω. Μια τάρτα σκεπαστή με άλλα λόγια, που θυμίζει το πιο αγγλικό crumble cake. Το βίντεο με έπεισε κατευθείαν. Άλλωστε, έχω ξανακάνει συνταγές από αυτό το κανάλι. Την ακολούθησα κατά γράμμα κάνοντας μόνο δυο μικρές προσαρμογές: έριξα μια πρέζα αλάτι στα υλικά της ζύμης καθώς και εκχύλισμα βανίλιας για να μην είναι έντονη η γεύση του αυγού. Επίσης, έφτιαξα διπλή δόση μιας και κόψαμε το γλυκό μας με τα παιδιά που κάνουμε μαζί πρόβα στην τοπική Φιλαρμονική. 

Αν θέλετε, λοιπόν, κι εσείς να φτιάξετε ένα γρήγορο και σχετικά ελαφρύ γλυκό διαβάστε τη συνέχεια. 

Υλικά για την κρέμα λεμονιού:

500 μλ γάλα 

2 αυγά

100 γρ. ζάχαρη

80 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

φλούδα και χυμός από μισό λεμόνι

Υλικά για την ψιχουλιαστή ζύμη:

400 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

150 γρ. ζάχαρη

120 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

2 αυγά

1 φακελάκι baking powder

μια πρέζα αλάτι κι ένα κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας ή ξύσμα λεμονιού (κάτι για ν' αρωματίσουμε τη ζύμη)

Εκτέλεση:

Αρχίζουμε από την κρέμα και σε κατσαρόλι τοποθετούμε το γάλα και τη φλούδα του λεμονιού, προσέχοντας να την κόψουμε όσο πιο λεπτή γίνεται. Με άλλα λόγια να μην έχει πολύ από την άσπρη σάρκα, μιας και πικρίζει. Βάζουμε το κατσαρόλι στη φωτιά και το ζεσταίνουμε καλά. Το αποσύρουμε όταν είναι έτοιμο να βράσει.

Όσο ζεσταίνεται το γάλα βάζουμε σε άλλη κατσαρόλα τα υπόλοιπα υλικά για την κρέμα (αυγά, ζάχαρη, αλεύρι και τα χτυπάμε με το σύρμα ή το μίξερ μέχρι να γίνουν κρέμα. Προτού χύσουμε το ζεσταμένο γάλα μέσα στο μείγμα, αφαιρούμε τις φλούδες λεμονιού. Ανακατεύουμε έντονα, ώστε να ενσωματωθεί το γάλα και ν' αρχίζει να σχηματίζεται η κρέμα. Ανακατεύουμε συνεχόμενα για να μη μας κόψουν τα αυγά (να μην ψηθούν δηλαδή όταν έρθουν σε επαφή με το ζεστό γάλα). 

Τοποθετούμε την κατσαρόλα σε μέτρια προς δυνατή φωτιά (στο 6 με ανώτατο το 9) κι ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να πήξει η κρέμα. Μόλις κάνει τον πρώτο κοχλασμό, αποσύρουμε από τη φωτιά, προσθέτουμε το χυμό από το μισό λεμόνι κι ανακατεύουμε μέχρι να ενσωματωθεί. Αφήνουμε την κρέμα στην άκρη. 

Σε βαθύ μπολ προσθέτουμε τα υλικά της ζύμης (αλεύρι, αλάτι, ζάχαρη, baking powder) και τ' ανακατεύουμε ελαφρώς. Μετά προσθέτουμε τ' αυγά, το βούτυρο και το εκχύλισμα ή  το ξύσμα κι ανακατεύουμε με τα χέρια μας, τρίβοντας τα υλικά όσο γίνεται να να σχηματιστούν ψίχουλα. 

Προθερμαίνουμε το φούρνο μας στους 170 βαθμούς στον αέρα ή στους 180 στις αντιστάσεις. 

Παίρνουμε μια ταρτιέρα ή μεταλλικό ταψί (διάμετρο 28 εκ. προτείνει το βίντεο), βουτυρώνουμε και μετά πασπαλίζουμε το σκεύος με αλεύρι για να μην μας κολλήσει η ζύμη. Στο βίντεο τοποθετείται κι ένα δίσκος λαδόκολλας στον πάτο, εγώ έστρωσα όλο το σκεύος για πρακτικούς λόγους. 

Πασπαλίζουμε τη μισή ζύμη στο σκεύος και με την παλάμη μας την πατάμε για να καλυφθεί ο πάτος και τα πλαϊνά. Απλώνουμε την κρέμα μας πάνω από τη ζύμη και μετά πασπαλίζουμε από πάνω την υπόλοιπη ποσότητα της ζύμης με σκοπό να καλύψουμε την κρέμα. Γυρνάμε και τα πλαϊνά της ζύμης προς τα μέσα ώστε να "κλείσει" κατά κάποιο τρόπο η τάρτα μας και να μην ξεχειλίσει η κρέμα κατά τη διάρκεια του ψησίματος. 

Βάζουμε το ταψί στη μεσαία σχάρα του φούρνου και ψήνουμε για 35-40 λεπτά, ώσπου να ροδίσει καλά το γλυκό μας. Όπως βλέπετε, η επιφάνεια της τάρτας έχει πάρει μια ρουστίκ όψη και τα ψίχουλα έχουν κολλήσει πολύ καλά μεταξύ τους. Πραγματικά, η ζύμη γίνεται πολύ τραγανή! 

Αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει εντελώς. Μπορούμε να το βάλουμε πάνω σε σχάρα για να κρυώσει γρηγορότερα και μετά κόβουμε το γλυκό μας! Εμάς πέτυχε, άρεσε πολύ και είναι βέβαιο ότι θα το επαναλάβουμε. 

Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε, 

Ευγενία

   

Ράβουμε μαξιλαράκια με φερμουάρ σε μία ώρα!

Γεια χαρά σε όλους!

Ναι, είναι αλήθεια ότι κατάφερα να ράψω δυο μαξιλαράκια με φερμουάρ τη βδομάδα που μας πέρασε  και μου πήρε μια ώρα το καθένα, το οποίο ήταν πράγματι πολύ ικανοποιητικό. 

Κι επειδή το ράψιμο του φερμουάρ καμιά φορά μπορεί να φαίνεται περίπλοκο κι αποτρεπτικός παράγοντας για να κάνουμε μια χειροτεχνία, σκέφτηκα να φτιάξω ένα μικρό tutorial με τα βήματα που ακολούθησα για την κατασκευή των μαξιλαριών. 

Για την κατασκευή ενός μαξιλαριού θα χρειαστούμε:

-ύφασμα κατά προτίμηση βαμβακερό με κάποιο βάρος, τύπου λονέτα ή καραβόπανο, για να είναι πιο ανθεκτικό

-φερμουάρ σε ταιριαστό χρώμα

-γέμισμα για το μαξιλάρι (κομφορέλ, τρίμμα αφρολέξ, ό,τι μπορείτε να βρείτε)

-ραπτομηχανή, κλωστικά, μεζούρα, ψαλίδι και προαιρετικά επιφάνεια κοπής, χάρακα και λεπίδα κοπής υφάσματος

-σίδερο και σιδερώστρα 

Βήματα για την κατασκευή: 

Μετράμε σε τί διάσταση θέλουμε να είναι το μαξιλάρι μας και προσθέτουμε τρεις πόντους σε κάθε διάσταση, μιας και θα ράψουμε χρησιμοποιώντας ενάμιση εκατοστό περιθώριο ραφής. Άρα, εγώ που ήθελα να έχω ένα μαξιλάρι σε τελικές διαστάσεις 48x44 εκ., έκοψα δύο υφάσματα σε διαστάσεις 51x47 εκ. αφού πρώτα τα σιδέρωσα.  

Τοποθετούμε τα δυο υφάσματα ώστε να είναι καλή με καλή. Με άλλα λόγια, τοποθετούμε το ένα ύφασμα ώστε να βλέπουμε την καλή του όψη κι ακριβώς από πάνω τοποθετούμε το άλλο ύφασμα, αλλά τώρα πρέπει να βλέπουμε την ανάποδη όψη του (πάνω δεξιά φωτογραφία). Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό δεν είναι διακριτό, οπότε δε μας νοιάζει αυτή η λεπτομέρεια. Κάνουμε μια ραφή με ευθύ γαζί κατά μήκος της μιας μεγάλης διάστασης με περιθώριο ραφής ενάμιση εκατοστό (μισή ίντσα). Ουσιαστικά, σε αυτή τη διάσταση θα βάλουμε το φερμουάρ. Ανοίγουμε τα περιθώρια ραφής και τα σιδερώνουμε να για παραμείνουν ανοιχτά (κάτω δεξιά φωτογραφία). 

Παίρνουμε το φερμουάρ μας, το οποίο βολεύει να είναι ελαφρώς μικρότερο από το μήκος του υφάσματός μας και το βάζουμε πάνω στη ραφή με τα δόντια προς τα κάτω (πάνω αριστερά φωτογραφία) κεντράροντάς το. Εγώ χρησιμοποίησα ένα φερμουάρ 40 εκ. μιας και το μήκος του υφάσματος ήταν 51 εκ. 

Το πιάνουμε με λίγες καρφίτσες και μετά το τρυπώνουμε πάνω στα περιθώρια ραφής για να το στερεώσουμε καλά (υπόλοιπες φωτογραφίες). Πολύς κόσμος αποφεύγει αυτό το βήμα, γιατί το θεωρεί χάσιμο χρόνου. Προσωπικά, πιστεύω ότι είναι πολύ πιο εύκολο να ράβω το φερμουάρ όταν το έχω τρυπωμένο, γιατί το ύφασμα στρώνει καλύτερα. 

Τώρα θα ράψουμε το φερμουάρ χρησιμοποιώντας το ειδικό ποδαράκι που έχουν όλες οι ραπτομηχανές (πάνω αριστερή φωτογραφία). Νομίζω ότι ο καθένας έχει το δικό του τρόπο ραφής φερμουάρ, εγώ σας δείχνω έναν απλό τρόπο που έχω μάθει από ένα βρετανικό βιβλίο. Αρχίζουμε από το τέλος του φερμουάρ και πρώτα ράβουμε κατά μήκος της δεξιάς ταινίας (κάτω αριστερή φωτογραφία). Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η δεξιά άκρη από το ποδαράκι να συμπίπτει με την άκρη της ταινίας του φερμουάρ. Ράβουμε με ευθύ γαζί μέχρι εκεί που μπορούμε, μιας και το ποδαράκι θα βρει εμπόδιο το δρομέα και τη λαβή του φερμουάρ (κάτω δεξιά φωτογραφία). 

Κόβουμε τις κλωστές κι επαναλαμβάνουμε το ίδιο βήμα ράβοντας τώρα την αριστερή ταινία (πάνω αριστερή φωτογραφια). Δεν ξεχνάμε να μετακινήσουμε το ποδαράκι ώστε να πατάει την αριστερή ταινία και τα δόντια του φερμουάρ να παραμένουν ελεύθερα.  

Έχουμε κάνει σχεδόν όλη τη δουλειά!!! Αυτό που κάνουμε τώρα είναι να κάνουμε ένα κάθετο γαζί  παράλληλα στο στοπ του φερμουάρ (πάνω δεξιά και κάτω αριστερή φωτογραφία). Μετά ανοίγουμε το φερμουάρ μας και το κατευθύνουμε προς το στοπ για να συνεχίσουμε το ημιτελές ράψιμο που κάναμε πριν λίγο. Αρχίζουμε από τη δεξιά μεριά, ράβουμε κατά μήκος της δεξιάς ταινίας, συνεχίζουμε λίγο μετά το στοπ, ράβουμε παράλληλα με το στοπ και τώρα στρίβουμε και πάλι τα υφάσματά μας για να συνεχίσουμε το ράψιμο και στην αριστερή ταινία του φερμουάρ (κάτω δεξιά φωτογραφία). Σταματάμε το γαζί μας όταν φτάσουμε εκεί που το είχαμε αφήσει. 

Τόση ώρα ράβαμε για ν' αρχίσουμε το ξήλωμα, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται! Παίρνουμε το ξηλωτήρι και σπάμε σιγά σιγά το γαζί από τη μια άκρη ως την άλλη εντός των ορίων του φερμουάρ (δύο πάνω φωτογραφίες). Προσοχή να μην κόψουμε τα κάθετα γαζιά. Αν ωστόσο συμβεί, δεν έγινε και κάτι, τα ξαναράβουμε με τη ραπτομηχανή. Αφαιρούμε και τις κλωστές από το τρύπωμα για είναι νοικοκυρεμένη η δουλειά μας. Διατηρούμε το φερμουάρ μας ανοιχτό και ξαναβάζουμε τα υφάσματά μας καλή με καλή. Ράβουμε κατά μήκος των τριών διαστάσεων, (δύο κάτω φωτογραφίες) με το ίδιο περιθώριο ραφής, ενάμιση εκατοστό. 

Τώρα, λοιπόν, έχουμε ετοιμάσει το μαξιλάρι μας και βγάζουμε προς τα έξω την καλή όψη των υφασμάτων από το άνοιγμα του φερμουάρ. Γι' αυτό, άλλωστε και το αφήσαμε ανοιχτό. Αν το είχαμε αφήσει κλειστό δε θα υπήρχε κάποιο άνοιγμα για να κάνουμε αυτό το τελευταίο βήμα. Σιδερώνουμε καλά καλά το μαξιλάρι μας αν χρειάζεται και μετά το γεμίζουμε με το ειδικό γέμισμα. Κλείνουμε το φερμουάρ και είμαστε έτοιμοι ν' απολαύσουμε το νέο μας μαξιλάρι!  

Ελπίζω να ήταν σαφείς οι οδηγίες και να σας εμπνεύσουν για ν' ανανεώστε κι εσείς το μπαλκόνι σας αυτό το καλοκαίρι! 

Τα λέμε και πάλι σύντομα, 

Ευγενία      

I AM HATHOR VEST...επιτέλους έτοιμο!

Γεια χαρά και πάλι!

Επανέρχομαι με μια σύντομη ανάρτηση για να κλείσει η περιπέτεια με την κατασκευή του αμάνικου μπουφάν που άρχισε κάμποσο καιρό πριν. Ένα εύκολο κι άκρως πρακτικό πατρόν με αρκετές παραλλαγές, σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε κι εσείς να ράψετε ένα. 

Την τελευταία φορά είχαμε μείνει λίγο πριν την τοποθέτηση των κουμπιών. Κι αφού η ραπτομηχανή μου αρνείται πεισματικά να ράψει κουμπότρυπες κι εδώ στην Κεφαλονιά δεν είχα την εναλλακτική να μου βάλουν μεταλλικά, πρεσαριστά κουμπιά, χρησιμοποίησα μεταλλικές σούστες, που έραψα στο χέρι. 

Δεν ξέρω πώς σας φαίνονται, αλλά προσωπικά τις βρίσκω συμπαθητικές. Είναι γεγονός ότι δεν είχα την ευκαιρία να το φορέσω και πολύ, αφού το ολοκλήρωσα στα τέλη του Μάη. Ωστόσο, κατάφερα να το εγκαινιάσω σε μια μικρή απόδραση στην Ιθάκη και ήταν τέλειο για τα δροσερά βραδάκια δίπλα στο λιμάνι.   

Τώρα που ολοκληρώθηκε αυτό το πρότζεκτ, μη νομίζετε ότι κάθομαι με σταυρωμένα χέρια... Ήδη έχω αρχίσει να ξηλώνω κάποιες φούστες που έραψα στην Κέρκυρα, μιας και τώρα που έχασα κάμποσα περιττά κιλά, τα ρούχα μου πέφτουν αρκετά φαρδιά. 

Σε δουλειές να βρισκόμαστε, εν ολίγοις! 

Τα λέμε και πάλι σύντομα, 

Ευγενία

Συντηρούμε αγκινάρες σε λάδι και λεμόνι

Γεια χαρά σε όλους και καλό μήνα!

Τη σημερινή συνταγή την πρωτοδοκιμάσαμε στην Κέρκυρα. Μιας και μας είχαν χαρίσει πολλές ντόπιες αγκινάρες και θέλαμε να βρούμε τρόπο για να τις συντηρήσουμε, καταφύγαμε σε διάφορες δοκιμές. Εγγυημένη συνταγή, λοιπόν, για να έχουμε αγκινάρες ολοχρονίς και να τις γευόμαστε μέσα σε σαλάτες, σα μεζεδάκι και όπου αλλού μας βγάλει η φαντασία μας. Και βέβαια, ένας πολύ ιταλικός τρόπος είναι στην πίτσα! Θα το έχετε παρατηρήσει ότι στην Ιταλία, δύο στις τρεις πίτσες έχουν και λίγη αγκινάρα τουρσί. 

Βρήκαμε, λοιπόν, στην τοπική λαϊκή αγορά του Αργοστολίου αγκινάρες σε πολύ καλή τιμή κι έτσι αδράξαμε την ευκαιρία για να φτιάξουμε ένα μεγάλο βάζο με δεκαπέντε τεμάχια. Η παρασκευή είναι απλούστατη, με υλικά που διαθέτουμε στο σπίτι. Το μόνο χρονοβόρο είναι το καθάρισμα των αγκινάρων, αλλά δείτε το ως μια ευχάριστη άσκηση συγκέντρωσης και διαλογισμού. Ξέρετε, αυτά τα μοντέρνα που προτείνουν οι ειδικοί... 

Υλικά που θα χρειαστούμε:

15 αγκινάρες καθαρισμένες 

300 μλ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

100 μλ. χυμός λεμονιού

200 μλ. νερό

δύο μεγάλες σκελίδες σκόρδου καθαρισμένες και κομμένες σε φέτες

ένα κουταλάκι γλυκού κόκκοι πιπεριού

λίγα κλαδάκια αρωματικών (θυμάρι, δεντρολίβανο, ρίγανη, ...)

ελαιόλαδο ή σπορέλαιο για να γεμίσουμε το βάζο

ένα γυάλινο βάζο των 1000 μλ.

Εκτέλεση:

Γεμίζουμε ένα μπολ με νερό και στύβουμε μισό λεμόνι μέσα σε αυτό. Αρχίζουμε να καθαρίζουμε μια μια τις αγκινάρες και να τις βάζουμε μέσα στο μπολ. Θεωρητικά, το λεμόνι θα βοηθήσει ώστε να μη μαυρίσουν πολύ. 

Αφού τις καθαρίσουμε τις βράζουμε για λίγα λεπτά για να μαλακώσουν ελαφρώς -πέντε λεπτάκια περίπου- και μετά τις σουρώνουμε. Στο μεταξύ αρχίζουμε ν' αποστειρώνουμε το βάζο μας με τη μέθοδο που προτιμάμε (σε βραστό νερό ή στο φούρνο). 

Μετά, βάζουμε σε άλλη κατσαρόλα το ξύδι και τα 200 μλ. νερού και φέρνουμε σε βρασμό. Αφού πάρει μια βράση, αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και ρίχνουμε μέσα τις αγκινάρες. Τις αφήνουμε για τρία με τέσσερα λεπτά και μετά τις αποσύρουμε από το διάλυμα. 

Ως δια μαγείας οι αγκινάρες θα ξεμαυρίσουν και βέβαια αυτό το βήμα βοηθά στο να μη δημιουργηθούν βακτήρια. 

Τέλος, παίρνουμε το ζεστό βάζο και βάζουμε μέσα το σκόρδο, το πιπέρι και τα αρωματικά. Μετά γεμίζουμε με τις αγκινάρες και περιχύνουμε με το χυμό λεμονιού. 

Συμπληρώνουμε με λάδι και γεμίζουμε πλήρως το βάζο. Σφραγίζουμε με το καπάκι το βάζο και ανακινούμε ελαφρώς το βάζο, για ν' αναμειχθεί καλά το λάδι με το λεμόνι. 

Φυλάσσουμε το βάζο σε σκιερό μέρος για έξι βδομάδες κατ' ελάχιστο. Άμα το ανοίξουμε, το διατηρούμε στο ψυγείο και καταναλώνουμε τις αγκινάρες εντός έξι εβδομάδων. Αν νομίζετε ότι δε θα τις καταναλώστε τόσο γρήγορα, τότε μπορείτε να τις αποθηκεύσετε σε μικρότερα βάζα και ν' ανοίγετε ένα κάθε φορά. Ίσως είναι και πιο πρακτικό αυτό. 

Κι αν σας αρέσουν αυτές οι γεύσεις και οι πειραματισμοί, τότε σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά και σε αυτές τις δοκιμασμένες συνταγές, που αφορούν σε καλοκαιρινά φρούτα και λαχανικά:

-συντηρούμε μελιτζάνες σε λάδι και ξύδι 

-συντηρούμε πράσινες ντομάτες σε λάδι και ξύδι

-συντηρούμε ροδάκινα σε ξύδι και ζάχαρη

-κρίταμο τουρσί

Καλά να περνάτε, 

Ευγενία 

 

  

  

Εβδομάδα μικρών βιβλιοπωλείων

Γεια χαρά σε όλους σας!

Το γνωρίζατε ότι η βδομάδα που διανύουμε είναι αφιερωμένη στα μικρά βιβλιοπωλεία, εκείνα τα συνοικιακά που όλο και πιο πολύ σπανίζουν στις γειτονιές, αλλά που όταν δεν υπάρχουν είναι μεγάλη απώλεια για την καθημερινότητά μας; Αλήθεια, εσείς ποιά προτιμάτε: τα συνοικιακά ή τις μεγάλες αλυσίδες; Εγώ πάντως, δυσκολεύομαι να βρω βιβλία σε κάποιες αλυσίδες, έτσι που τα έχουν τοποθετημένα τα ράφια τους. Επίσης, εδώ στην Κεφαλονιά αλυσίδες δεν υπάρχουν, οπότε η μοναδική επιλογή είναι τα τοπικά καταστήματα. 

Πάντοτε μου άρεσαν τα βιβλιοπωλεία και ειδικά τα χαρτοπωλεία. Μη σας πω ότι πολύ παλιά θα μ’ άρεσε να διέθετα το δικό μου κατάστημα. Έχω, δε, μια μικρή αδυναμία στα μολύβια. Όποτε μπω σε βιβλιοπωλείο, φεύγω και μ’ ένα καινούργιο. 

Επανερχόμενη, λοιπόν, στην Εβδομάδα μικρών βιβλιοπωλείων  πλήθος εκδηλώσεων διοργανώνονται, ίσως κάποια κοντά στο σπίτι σας. Και μιας και στο παρελθόν είχαμε φιλοξενήσει μια στήλη αφιερωμένη στο βιβλίο του μήνα, εδώ μπορείτε να βρείτε τις προτάσεις μας. Μια συλλογή κατά βάση λογοτεχνικών βιβλίων, αλλά και κάποιων διαφορετικών, που αγγίζουν τα όρια της φιλοσοφίας. 

Και βέβαια, δε θα χάσω την ευκαιρία να σας παρουσιάσω το βιβλίο που ολοκληρώνω αυτό το διάστημα. Ένα βιβλίο αφιερωμένο στον περίπλου του Μαγγελάνου, βασισμένο σε ιστορικές πηγές -κατά βάση τα ημερολόγια που κρατούσαν οι ίδιοι οι ναύτες- που πέραν του ναυτικού κατορθώματος, αποτελεί και μια ενδιαφέρουσα ματιά σε όλα εκείνα τα άγνωστα στοιχεία που πρωτοαντίκρισαν αυτοί οι άνθρωποι: στοιχεία της Φύσης, εθνικότητες, πολιτισμούς, θρησκείες… Πραγματικά συναρπαστικό βιβλίο για όποιον θέλει να βιώσει μέρα από τα μάτια εκείνων των θαλασσοπόρων το άνοιγμα που έκαναν σε έναν καινούργιο κόσμο. 

Και φυσικά, το βιβλίο αυτό δεν θα μπορούσε παρά να είναι εξίσου επίκαιρο και τη σήμερον ημέρα, εφόσον αναδεικνύει τα γεωπολιτικά παιγνίδια που επέφερε η τότε ανακάλυψη των νέων θαλασσών.  Το σκληρό «παζάρεμα» για το ποιός θα κυριαρχούσε σε εκείνους τους ναυτικούς δρόμους τότε γινόταν ανάμεσα στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Τώρα οι μεγάλες δυνάμεις έχουν άλλο όνομα. Ωστόσο, η πορεία των γεγονότων παραμένει κατ’ ουσίαν ίδια. Σας το συστήνω ανεπιφύλαχτα! 

Αλήθεια, εσείς τί διαβάζετε αυτή την περίοδο; 

Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε, 

Ευγενία

Περπατώντας σε νέα μονοπάτια

Γεια χαρά σε όλους σας!

Όσοι μας παρακολουθείτε από παλιά ξέρετε ότι είμαστε του περπατήματος. Στην ειδική σελίδα του μπλογκ μας "Ενδιαφέροντα θέματα" υπάρχουν πολλές αναρτήσεις αφιερωμένες στις πεζοπορικές μας διαδρομές. 

Ατενίζοντας τη Ζάκυνθο από τον Αίνο

Μια δραστηριότητα που άρχισε στην Κρήτη, με αποκορύφωμα τη διάσχιση του εμβληματικού φαραγγιού της Σαμαριάς -διαδρομή που έκλεισε και την παραμονή μας στο νησί μετά από τριάμισι χρόνια- μετασχηματίστηκε σε εβδομαδιαία συνήθεια κατά τη διαμονή μας στη Σάμο. 

Η εκκλησία του Α. Μάρκου
στο Φρούριο της Άσου 

Αυτό το νησί το έχουμε περπατήσει στην κυριολεξία. Με αφορμή τον κορωνοϊό πήραμε πραγματικά τα βουνά κι εξελιχθήκαμε κι εμείς σε προσωπικό επίπεδο. 

Θέα προς τον κόλπο του Μύρτου

Αρχίσαμε να βλέπουμε τον φυσικό κόσμο που μας περιβάλλει με άλλα μάτια. Αρχίσαμε να φωτογραφίζουμε και να καταγράφουμε συστηματικά τις πεταλούδες της χώρας μας, αρχίσαμε να απολαμβάνουμε τις μικρές και μεγάλες χαρές που μπορεί να σου προσφέρει η ζωντανή επαφή με τη Φύση. 

η Μ. Άτρου, η παλαιότερη
στην Κεφαλονιά

Είδαμε ζωάκια, πουλάκια και λουλούδια απείρου κάλλους, θέες που κόβουν την ανάσα, μνημεία και τοπόσημα της κάθε περιοχής. 

κυκλώπεια τείχη της Αρχαίας Κράνης

Κάπου ατόνησε το πεζοπορικό μας πάθος στην Κέρκυρα (κυρίως λόγω των πολλών βροχών), αλλά ευτυχώς λίγο προτού μετακομίσουμε κι από κει ξαναβρήκαμε τη φόρμα μας. 

οι καταρράχτες Γραδούς

Τότε αρχίσαμε αυθόρμητα να καταγράφουμε τις διαδρομές μας σε μικρά βιντεάκια, για να κρατήσουμε ακόμα πιο ζωντανές τις αναμνήσεις.  

η χερσόνησος της Άσου

Στην Κεφαλονιά πλέον από το Φθινόπωρο, δε χάσαμε καθόλου χρόνο. Ο Βασίλης ανακάλυψε ότι το νησί διαθέτει πολλές χαρτογραφημένες πεζοπορικές διαδρομές, οπότε από τη μέρα που καταφτάσαμε έχουμε κιόλας περπατήσει δεκαπέντε ανοιχτά μονοπάτια, χαρτογραφημένα και σηματοδοτημένα για όποιον έχει την όρεξη να τα διασχίσει.

στην κορυφογραμμή του Αίνου

Διασχίσαμε τον Αίνο, ανακαλύψαμε καταρράχτες και κυκλώπεια τείχη, επισκεφτήκαμε το αρχαιότερο μοναστήρι του νησιού, είχαμε τη χαρά να δούμε από κοντά τη σπάνια κεφαλληνιακή βιολέτα... 

viola cephalonica

Το κυριακάτικο χόμπυ μας άρχισε σιγά σιγά να μετεξελίσσεται στο μυαλό μας και τα βιντεάκια των διαδρομών μας, που πάνω απ' όλα λειτουργούν ως ένα προσωπικό ημερολόγιο των εμπειριών μας, πλέον έγιναν η βάση για να δημιουργήσουμε -ο Βασίλης κι εγώ- ένα κανάλι στο YouTube με όνομα "Το ανοιχτό μονοπάτι" αφιερωμένο σε χαρτογραφημένες πεζοπορικές διαδρομές έως και μέσης δυσκολίας, προσβάσιμες σε όλους.   

ένα σχεδόν εγκαταλειμμένο χωριό στα
περίχωρα του Φισκάρδου

Στην επιλογή των διαδρομών, την οργάνωση της πεζοπορίας και τα κείμενα που συνοδεύουν κάθε βίντεο βρίσκεται ο Βασίλης. Αξίζει πραγματικά να διαβάστε τα κείμενα, μιας και αποτελούν μια πλήρη περιγραφή της διαδρομής, συνοδευόμενη από συνδέσμους στο χάρτη, αναφορές σε τεχνικά στοιχεία και προσωπικές παρατηρήσεις. Πίσω από τις φωτογραφίες και τα βίντεο βρίσκομαι εγώ, προσπαθώντας πάντα να πιάσω την ατμόσφαιρα της διαδρομής. 

Περπατώντας στο δρυοδάσος της Λευκάδας

Σας προσκαλούμε, λοιπόν, να επισκεφτείτε το κανάλι μας και να μας ακολουθείστε κι εσείς στα νέα μας μονοπάτια. Μέσα από τα βιντεάκια μικρής διάρκεια και χωρίς πολλά λόγια θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίστε ένα κομμάτι της χώρας μας από μια άλλη ματιά. Θα περπατήστε κι εσείς νοερά με μας κι ευελπιστούμε ν' απολαύσουμε μαζί τη διαδρομή! 

Βόρεια Κέρκυρα, από τη διαδρομή
του Ερημίτη

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι κάθε μονοπάτι είναι και μια νέα αρχή κι όπως τα τελευταία πολλά χρόνια η δική μας ζωή μας έχει ωθήσει ν' ανοίγουμε νέα μονοπάτια σε κάθε τόπο στον οποίο μετακομίζουμε, έτσι κι αυτό το κανάλι είναι άλλο ένα νέο μονοπάτι για μας τους δυο! 

Θα τα λέμε, λοιπόν, και στο νέο μας κανάλι κάθε Τετάρτη με νέο βιντεάκι από τις διαδρομές μας!

Ευγενία

I AM HATHOR VEST…σχεδόν έτοιμο

Γεια χαρά σε όλους σας!

Λίγο πριν μας φύγει κι ο Απρίλης κατάφερα να προχωρήσω το αμάνικο μπουφανάκι μου, που ξεκίνησα κάπου μέσα στο Μάρτη. Η αλήθεια είναι ότι στην προηγούμενη ανάρτηση ήμουν σε πολύ καλό σημείο, είχα κάνει σχεδόν τη μισή δουλειά, αλλά αρχικώς μια εύστοχη παρατήρηση της Ρένας σχετικά με το αν είναι πιθανό να ξεβάψει η φόδρα πάνω στο ανοιχτόχρωμο ύφασμα, μου άναψε φωτιές!

Έτσι, μετά το Πάσχα έκανα ένα δειγματάκι και το τέσταρα, πλένοντάς το στο χέρι. Ευτυχώς, πέρασε το τεστ με επιτυχία. 

Προχθές, ωστόσο, διαπίστωσα ότι το μέγεθος πλέον μου ήταν μεγάλο. Κάμποσα περιττά κιλά που χάθηκαν σιγά σιγά όλο αυτό το διάστημα έκαναν τη διαφορά κι έτσι το πατρόν χρειαζόταν να διορθωθεί. Θα μπορούσα ίσως ν’ αφήσω μεγαλύτερα περιθώρια ραφής, αλλά προτίμησα ν’ ακολουθήσω τον πιο μεθοδικό τρόπο. 

Έτσι, χθες ξηλώθηκε ό,τι είχε ραφτεί, επανασχεδιάστηκε το πατρόν ένα μέγεθος μικρότερο και κόπηκαν τα υφάσματα αναλόγως. Το μόνο που δεν πείραξα ήταν οι τσέπες, γιατί πραγματικά η διαφορά ήταν αμελητέα. 

Σήμερα ήμουν αποφασισμένη να ολοκληρώσω όλο το ράψιμο κι έτσι έγινε. Όλο το πρωινό αφιερώθηκε αποκλειστικά στο μπουφανάκι. Ακολουθώντας τις οδηγίες έγιναν όλες οι ραφές στο μπεζ ύφασμα και το μωβ, που αποτελεί και τη φόδρα. Δεν ξέχασα να προσθέσω κι ένα θηλάκι στο εσωτερικό κάτω από το γιακά -αν και δεν αναφέρεται στις οδηγίες, είναι πάντα πρακτικό. Όταν έφτασα στην τελική σύνθεση, για να ράψω το εξωτερικό και τη φόδρα παρέα ακολούθησα ένα βιντεάκι που βρήκα, γιατί δεν ήμουν βέβαιη ότι μπορούσα ν’ ακολουθήσω τις οδηγίες του πατρόν. Κάπως με αποπροσανατόλιζαν οι φωτογραφίες σε σχέση με την περιγραφή των βημάτων, οπότε εμπιστεύτηκα το βιντεάκι.  

Μιας και είχα ξαναχρησιμοποιήσει τη μέθοδο burrito, όπως τη λένε στα αγγλικά, για μια καλοκαιρινή μπλούζα, μου ήταν εύκολο να μπω στο νόημα. Πραγματικά, είναι μια πολύ απλή μέθοδος με άψογα αποτελέσματα, αφού κρύβονται όλες οι ραφές χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Δεν ξεχνάμε ν’ αφήσουμε ένα άνοιγμα σε μια πλαϊνή ραφή για να μπορέσουμε να γυρίσουμε από την καλή όλη την κατασκευή και να κρύψουμε τις ραφές. 

Ράβοντας την τελευταία ραφή στον πάτο του μπουφάν με γέμιζε με μεγάλη ικανοποίηση αλλά και προσμονή για να δω τί πέτυχα εν τέλει… 

Έκανα ένα γρήγορο σιδέρωμα στις ραφές κατά βάση και μετά ήρθε η δοκιμή. Ωραίο, σωστό στο μέγεθος κι άνετο για το σκοπό που έχει σχεδιαστεί. Με γέμισε με μεγάλη ικανοποίηση και χαρά. Το μωβ μου αρέσει πολύ όπως προβάλλει και κάνει αντίθεση με το μπεζ. Πραγματικά ήμουν έτοιμη ν’ ακολουθήσω τις οδηγίες της Ρένας και να το κάνω διπλής όψης, αλλά ήθελα να βάλω και κουμπιά, οπότε αυτό με προβλημάτισε. 

Και μιας και μιλάω για κουμπιά, αυτό είναι το μόνο που λείπει για να ολοκληρωθεί η κατασκευή μου. Και παρά το σέρβις που είχα κάνει στη μηχανή, οι κουμπότρυπες πάλι δεν μπορούν να ραφτούν. 

Γι’ αυτό και στο ταξίδι μου στην Αθήνα αγόρασα μεταλλικές σούστες. Κουμπιά απ’ τα παλιά…αλλά απολύτως χρηστικά κι ό,τι πρέπει για ν' αποφύγεις τη σπαζοκεφαλιά της κουμπότρυπας! 

Σας αποχαιρετώ με άλλο ένα μπουκετάκι αγριολούλουδα που μάζεψα σε πρόσφατη βόλτα μου στην εξοχή. Αυτό το ντελικάτο, ασπριδερό λουλουδάκι το έχετε ξαναδεί; 

Εγώ νομίζω πρώτη φορά το βρήκα στην εξοχη και λέγεται νιγκέλα η δαμασκηνή (love in the mist κοινώς στα αγγλικά).

Καλή Πρωτομαγιά σε όλους σας, 

Ευγενία