Ράβοντας μια θήκη για αποθήκευση πλαστικών σακούλων

Καλή σας μέρα και καλή βδομάδα σας εύχομαι.

Η χθεσινή Κυριακή ήταν γεμάτη από δημιουργικό ράψιμο, πράγμα που πολύ μου άρεσε, μιας και η μηχανούλα μου είχε σιγήσει το τελευταίο διάστημα. Δημιουργήθηκε, λοιπόν, γι’ άλλη μια φορά η ανάγκη να ράψω κάτι για το νοικοκυριό μας, αφού είχα πραγματικά βαρεθεί να βλέπω μια τεράστια τσάντα αγορών να έχει μετατραπεί σε αποθήκη πλαστικών σακούλων. 

Δεν μπορώ να πω, μια χαρά μας εξυπηρέτησε ως ώρας, αλλά δεν το έλεγες και το πιο καλαίσθητο σημείο της κουζίνας μας. 

Έβαλα, λοιπόν, το μυαλό μου να σκεφτεί πώς θα προσάρμοζα τις ήδη υπάρχουσες ιδέες που κυκλοφορούν εδώ και πολλά χρόνια στο διαδίκτυο και στα φυσικά καταστήματα. 

Όλα άρχισαν με δυο κομμάτια χαρτί κουζίνας, λίγο σελοτέιπ, χάρακα και στυλό για να φτιάξω ένα πρώτο δείγμα. Είναι γεγονός πως δεν ήθελα να είναι ένας απλός σωλήνας. Προτιμούσα μια κατασκευή που θα άνοιγε προς τα κάτω. Καθώς το σκεφτόμουν, μου ήρθαν στο μυαλό κάτι μανίκια μπλούζας που τα ονομάζουν lantern, επειδή θυμίζουν τα φαναράκια της Άπω Ανατολής. Κι έτσι κατέληξα ότι βασικά θα χρειαζόμουν δυο τραπέζια για να δημιουργήσω αυτό το σχήμα. Έκοψα και κόλλησα τη χειροτεχνία μου, της έβαλα κι ένα χερούλι κι αφού πέρασε από προέγκριση, άρχισα να δουλεύω την ιδέα πάνω σε ριζόχαρτο για να μεγαλώσω την κλίμακα της κατασκευής. 

Εν τέλει -και μετά από διαβούλευση με το Βασίλη- αποφάσισα να χρησιμοποιήσω δυο παραλληλόγραμμα κι ένα τραπέζιο. 

Αποτυπώθηκαν όλες οι διαστάσεις πάνω στο ριζόχαρτο, επιλέχθηκαν τα υφάσματα κι άρχισε η δεύτερη φάση της κατασκευής. 

Αρχικά έκανα το στρίφωμα στα πράσινα παραλληλόγραμμα και μετά έκανα κάτι αντίστοιχο στο πουά παραλληλόγραμμα. Εδώ, όμως ουσιαστικά δημιούργησα ένα φαρδουλό κανάλι για να περάσει στο τέλος της κατασκευής λάστιχο. 

Έπειτα, έραψα τα δυο ορθογώνια στο τραπέζιο κι έτσι σχηματίστηκε αυτό το παράδοξο τελικό σχήμα. 

Αφού σιδέρωσα τα περιθώρια ώστε να πηγαίνουν όλα προς τα κάτω έβαλα τις δυο όψει καλή με καλή και πλέον ήμουν έτοιμη για τις δυο πλαϊνές ραφές, που ουσιαστικά θα ολοκλήρωναν και την κατασκευή. 

Προτού κάνω τις τελικές ραφές συνειδητοποίησα ότι θα έκλεινα τα ανοίγματα από τα οποία θα πέρναγε το λάστιχο,  οπότε και ξήλωσα αρκετούτσικο τις άκρες του καναλιού. Έπιασα τα πανιά προσεχτικά, έκανα τις ραφές στο άψε-σβήσε και μετά ξαναδίπλωσα το υφάσματα κι έκλεισα τη μια τρύπα. Από την άλλη πέρασα το λάστιχο με τη βοήθεια μιας παραμάνας και μετά έκλεισα την τρύπα μ’ ένα μικρό γαζάκι. 

Κι εκεί που νόμιζα ότι ήταν έτοιμη η κατασκευή, ο Βασίλης πρότεινε να άφηνα κι ένα μικρό άνοιγμα στα πλαϊνά για πιο εύκολη πρόσβαση στις σακούλες… Αφού έγινε κι αυτό, έφτιαξα κι ένα χερούλι με μια ταιριαστή κορδέλα και πλέον η κατασκευή μου ήταν έτοιμη να φουσκώσει από ….σακούλες κι εγώ από περηφάνια που τα κατάφερα! 

Η θήκη βρήκε τη θέση της στην κουζίνα και χώρεσε πάνω από τις μισές σακούλες που είχαν συσσωρευτεί στην τσάντα του σούπερ-μάρκετ. 

Να, λοιπόν, πώς η αρχική ιδέα μετατράπηκε σε κάτι χρηστικό για την κουζίνα μας!

Σας αποχαιρετώ και σας εύχομαι μια δημιουργική βδομάδα, 

Ευγενία   

Υποδεχόμαστε την Άνοιξη με λουλούδια κι ανακαλύπτουμε την άλλη πτυχή των μούσκαρι

Καλημέρα σε όλη τη διαδικτυακή παρέα και καλό μήνα!

Δεν μπορώ να πω, ο καιρός τις τελευταίες τρεις βδομάδες μας έχει προσφέρει απλόχερα ζεστότερες μέρες με υπέροχο ήλιο να μας συντροφεύει και τη μέρα σιγά σιγά να μεγαλώνει σε διάρκεια. Και πώς βέβαια, να μην επωφεληθούμε από την καλοκαιρία και να μην εξορμήσουμε στις εξοχές της Κεφαλονιάς για να περπατήσουμε κάποια από τα μονοπάτια της. 

Στο μεταξύ, το νέο μας μπαλκονάκια, το οποίο είναι πολύ όμορφο κι άνετο, χρειαζόταν μια ανοιξιάτικη πινελιά και τί καλύτερο να φυτέψουμε λίγα λουλούδια για να δώσουν χρώμα κι άρωμα. 

Έτσι, το Σάββατο αγοράσαμε δυο γαρυφαλλιές -που είναι κι ανθεκτικές- μια βιολέτα κι ένα πελαργόνι. Μεταφυτεύτηκαν πάραυτα και πλέον έχουν δημιουργήσει μια όμορφη γωνίτσα μαζί με τα μυρωδικά που είχαμε όλο αυτό το διάστημα. 

Βέβαια, ξέρετε, άμα αρχίσεις με μια γλάστρα ανοίγει η όρεξη και μετά θες όλο και πιο πολλές. Επειδή όμως τα καλοκαίρια πάντα λείπουμε για διακοπές, πλέον επιλέγουμε φυτά που αντέχουν στην ξηρασία, όπως τα πελαργόνια. 

Κι έτσι όπως κάναμε τα ψώνια μας στην τοπική λαϊκή, είδαμε σε ένα πάγκο ματσάκια από μούσκαρι, αυτά τα δημοφιλή λουλουδάκια που φυτεύουμε το Φθινόπωρο και που τα βλέπουμε και την Άνοιξη διάσπαρτα στους αγρούς. Ρώτησα το μανάβη με περιέργεια και μου είπε ότι τρώγονται σαν τα σπαράγγια. «Και πώς τα λέτε εδώ;» τον ξαναρώτησα αλλά δεν κατάφερα να συγκρατήσω το όνομα. Αγόρασα από περιέργεια κι αφού κάναμε τη σχετική έρευνα ανακαλύψαμε ότι το μούσκαρι λέγεται και σκορδούλακας, βολβός και βροβιός κι ανήκει στην οικογένεια των σπαραγγιών. 

Ακολουθήσαμε τις οδηγίες του συμπαθέστατου μανάβη κι αφού τ’ αχνίσαμε, τα μαγειρέψαμε σε ομελέτα. Εδώ στην Κεφαλονιά μάθαμε ότι επίσης τα κάνουν και κοκκινιστά με λίγο σκορδάκι. 

Κλείνοντας, ένα γρήγορο ταξίδι στην Αθήνα μου έδωσε την ευκαιρία να βρω ένα σεντονόπανο διπλόφαρδο για να το χρησιμοποιήσω για το χριστουγεννιάτικο πάπλωμα που άρχισα να σχεδιάζω στα τέλη της χρονιάς. Τώρα είμαι έτοιμη για να φτιάξω το «σάντουιτς» και ν’ αρχίσω το καπιτονάρισμα. 

Τα λέμε σύντομα, 

Ευγενία  

Ήρθε η Αποκριά, καιρός για φαρομανητά!!!

Γεια χαρά σε όλους σας!

Για τους Λευκαδίτες η λέξη "φαρομανητά" είναι άκρως συνδεδεμένη με την Αποκριά, αλλά και με τη διασκέδαση, το ξεφάντωμα και το ξέφρενο γέλιο. Εδώ μπορείτε να διαβάστε την ερμηνεία κι ετυμολογία της λέξης, που τόσο πολύ χαρακτηρίζει τη λευκαδίτικη ιδιοσυγκρασία. 

Κι αφού οι καιροί το απαιτούν και το Τριώδιο άνοιξε, είπαμε κι εμείς να βγούμε από τη ρουτίνα της σοβαρότητας και να φαρομανήσουμε λιγάκι! Φυσικά, τ' αυτοσχεδιαστικά μασκαρέματα έχουν την τιμητική τους στα σπίτια μας, γιατί έχουν πιο πολλή πλάκα, μιας και μας καλούν να γίνουμε ευρηματικοί κι εν τέλει να διαφοροποιηθούμε από τα τετριμμένα. 

Βέβαια, όταν μιλάμε γι' αυτοσχεδιαστικά κουστούμια, στο σπίτι της αδερφής μου παίρνουν...επιστημονική διάσταση. Έτσι και φέτος μετέτρεψε την Κωνσταντίνα σε Φραουλίτσα, εμπνευσμένη από τον φανταστικό χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων "Berry Bitty adventures". Τα εύκολα έγιναν γρήγορα, δηλαδή το λευκό μπλουζάκι στο οποίο καπιτονάρισε με το χέρι τους δύο πράσινους ρόμβους και τη φραουλίτσα. 

Η φούστα έγινε κι αυτή με σχετική ευκολία, αλλά το βασικό πρόβλημα ήταν το καλσόν. Αφού δεν κυκλοφορούσε τίποτε αντίστοιχο στην τοπική αγορά, η Ευαγγελία σκέφτηκε εναλλακτικά. Βρήκε ένα κατάλληλο πουλόβερ σε κατάστημα που πουλάει ρούχα με το κιλό και μετέτρεψε τα μανίκια του σε καλσόν!!! Εύκολο και πρακτικό. 

Το καπέλο είχε κι αυτό την πρόκλησή του, αφού δεν μπορούσε να βρει παρόμοιο ύφασμα. Όμως κι αυτό διορθώθηκε εν τέλει με το κατάλληλο χρώμα τέμπερας! Οι βούλες ζωγραφίστηκαν πάνω στο μονόχρωμα ύφασμα κι έπειτα ο σκούφος ράφτηκε πάνω σε χοντρό λάστιχο. Τέλος, το γείσο από ένα λευκό καπέλο αφαιρέθηκε, "ντύθηκε" με πράσινη τσόχα και στερεώθηκε ώστε να σχηματιστεί το τελικό καπέλο! 

Ακόμη και τα παπούτσια προσαρμόστηκαν αναλόγως. Ένα παλιό ζευγάρι της Ειρήνης πήρε ροζ χρώμα με τη βοήθεια της τσόχας και πάλι. Ιδανικό υλικό, αφού είναι οικονομικό, κυκλοφορεί σε πολλά χρώματα και πάνω απ' όλα δεν ξεφτάει. Εμφάνιση sur mesure, όχι ό,τι κι ό,τι! Και πάνω απ' όλα χαρά, δημιουργικότητα και φαντασία.

Η Φραουλίτσα ντύθηκε, στολίστηκε και μαζί με φίλες και τη μαμά Χίπισσα βγήκε στους δρόμους της Αθήνας για να γιορτάσει την Αποκριά! Κι όπως παρατηρείτε, τα σκουλαρίκια της Ευαγγελία είναι κι αυτά χειροποίητα: πλεχτά από τότε που έκανε πειράματα με διάφορες τεχνικές και υλικά.  

Εσείς το ρίξατε έξω; Φαρομανήσατε;;; Αν σας λείπει η έμπνευση, στους παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να βρείτε ιδέες από παλιότερες σχετικές αναρτήσεις μας: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ. 

Τα λέμε και πάλι σύντομα, 

Ευγενία

Νέα χρονιά, νέα τσάντα

Γεια χαρά και πάλι σε όλους σας!

Όπως σας ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, η χρονιά άρχισε με τ’ απαραίτητα συγυρίσματα των ραπτικών καθώς και τη διάθεση για να ράψω μια πάνινη τσαντούλα για τα βιβλία του κλαρινέτου κι όχι μόνο. 

Με τον αγαπημένο μου γκρι καμβά, με τον οποίο έχω φτιάξει τόσες και τόσες τσαντούλες (εδώ, εδώ, εδώ, εδώ) μιας και το χρώμα του είναι τόσο ουδέτερο και ταιριαστό με τα πάντα, έβαλα μπρος κι αυτή τη δημιουργία, η οποία μου πήρε παραπάνω απ’ όσο περίμενα. 

Είναι που είχε καλό καιρό την Κυριακή και τον επωφεληθήκαμε για να πεζοπορήσουμε στο νησί είναι που είχα και καιρό να καταπιαστώ με φερμουάρ, οπότε μου πήρε κάτι παραπάνω. Όπως σας είπα και την προηγούμενη φορά, το δυσκολότερο σημείο στην κατασκευή θα ήταν η φόδρα, μιας και ήθελα να της βάλω το φερμουάρ με συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να είναι κάπως «χωστό» μέσα στην τσάντα, αν το λέω καλά…

Βρήκα, λοιπόν, ένα βιντεάκι, φρέσκαρα τα βήματα και το ακολουθούσα πιστά. Όλα πήγαν εξαιρετικά μέχρι που έγινε η τελική ραφή του φερμουάρ πάνω στη φόδρα…και κατέληξε να κοιτάει προς τα κάτω! Τώρα, το βιντεάκι δεν τα είπε καλά, εγώ κάπου μπερδεύτηκα;; Μυστήριο έμεινε, δεν έδωσα δεύτερη ευκαιρία στο βιντεάκι. Το ξήλωσα κατευθείαν κι αφού έβαλα το μυαλό μου να σκεφτεί (κάνοντας και πρόβα πάνω στη φόδρα) το ξαναέραψα σωστά αυτή τη φορά. 

Βιάστηκα όμως να χαρώ, γιατί παρατήρησα ότι τα πλαϊνά του φερμουάρ ήταν τελικώς πολύ μεγάλα και το φερμουάρ βυθιζόταν προς τα κάτω, με αποτέλεσμα να μην ανοίγει πολύ εύκολα. Και τί να την κάνεις τσάντα που είναι δυσλειτουργική; Στην αρχή είπα να κάνω τα στραβά μάτια. Την επόμενη μέρα πρυτάνευσε η λογική κι άρχισα το ξήλωμα. Μεταξύ μας δεν ήταν και τόσο πολύ. Τέσσερα γαζιά έσπασα. Έκοψα κάμποσο από τα πλαϊνά πάνελ του φερμουάρ και στερέωσα με τις καρφίτσες την κατασκευή για το τελικό ράψιμο. 

Την Παρασκευή το πρωί, λοιπόν, έβαλα μπρος νωρίς νωρίς και μετά από λίγη ώρα η φόδρα είχε ραφτεί και σιδερωθεί. 

Της πρόσθεσα και μια μικρή τσεπούλα για να μένουν σε μια μεριά όλα τ’ απαραίτητα.

Για το τέλος έμειναν οι ιμάντες. Έτοιμοι, βαμβακεροί σε μαύρο χρώμα για να ταιριάζουν με το φερμουάρ και για να κάνουν αντίθεση με το γκρι -μιας και η τσάντα εξωτερικά είναι τόσο απλή. 

Μετά το μεσημεριανό φαγητό έγινε το τελικό ράψιμο. Είχα αφήσει στην πλαϊνή ραφή της φόδρας άνοιγμα για να γυρίσω από κει την τσάντα και να ’σου, ξεπρόβαλε! 

Μετά από ένα καλό σιδέρωμα, έκανα κι ένα τελευταίο γαζί στην κορυφή της τσάντας και περιμετρικά του ανοίγματος για να μη σηκώνεται η φόδρα προς τα πάνω. 

Έτοιμη, λοιπόν, η πρώτη χειροτεχνία για το 2026! Και πόσο μου αρέσει αυτή η αντίθεση ανάμεσα στην απλότητα της εξωτερικής όψης και την πιο πολύβουη -λόγω υφάσματος- και περιποιημένη εσωτερική όψη. 

Τα βιβλιαράκια μου φιλοξενούνται ανετότατα μέσα στην τσαντούλα, η οποία νιώθω από τώρα ότι θα βιώσει στιγμές δόξας και θα χρησιμοποιείται τακτικότατα! 

Είναι γεγονός, ότι δεν περίμενα τόσες αναποδιές σε αυτό το πρώτο πρότζεκτ της χρονιάς, αλλά από την άλλη κάθε τι που «σκουριάζει» θέλει και χρόνο για να επανέλθει. Κι εγώ πραγματικά είχα καιρό να ράψω μια τσαντούλα. Οπότε ευπρόσδεκτη και η κάθε μικροαναποδιά! 

Σας αποχαιρετώ με άλλο ένα γουράκι που έλαβα στο μεταξύ δια χειρός Ρένας Χριστοδούλου, η οποία είναι η επιτομή της ανακύκλωσης ανεξαρτήτως υλικού! 

Για δείτε το χαρούμενο και λαμπερό αστέρι που δημιούργησε, αλλά και την εξαιρετική καρτούλα της. Σ' ευχαριστώ Ρένα και πάλι! 

Φιλάκια πολλά, 

Ευγενία