Παγώτο νεκταρίνι με κουμ κουατ γλασέ και φιστίκι Αιγίνης

Γεια χαρά και πάλι!

Πάντα υπάρχει διάθεση για ένα παγωτάκι, ειδικά αν πρόκειται για σπιτική παρασκευή, που όπως και να το κάνουμε έχει άλλη γεύση κι άλλη χάρη! Και τα φρουτένια παγωτά είναι τόσο εύκολα κι απολαυστικά, οπότε αξίζει τον κόπο να δοκιμάστε τη σημερινή συνταγή, αν είστε και λάτρεις του νεκταρινιού. Ζουμερό, μυρωδάτο, τέτοια εποχή είναι μου φαίνεται η καταλληλότερη για να τα γευτούμε. 

Η συνταγή είναι ακριβώς η ίδια που σας πρότεινα κι εδώ, μόνο που αυτή τη φορά μου ήρθε η έμπνευση να προσθέσω και λίγα γλασαρισμένα κουμ κουάτ σε φετούλες και να το σερβίρω με φιστίκι Αιγίνης. Το πάντρεμα πέτυχε οπότε σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας. Τώρα αν εσείς δεν πολυσυμπαθείτε το κουμ κουάτ, το αντικαθιστάτε με κάτι άλλο ή το αφαιρείτε εντελώς από τα υλικά. Εμάς, μας έμεινε το κουσούρι από τα τριάμισι χρόνια που περάσαμε στην Κέρκυρα, η οποία ως γνωστό έχει υιοθετήσει το συγκεκριμένο εσπεριδοειδές κι έχει γίνει πλέον ταυτόσημο του νησιού. 

Υλικά για ένα κιλό παγωτό

250 μλ. πλήρες γάλα

250 μλ. κρέμα γάλακτος 35% λιπαρά (η κανονική, όχι με χαμηλά λιπαρά) 

150 γρ. λευκή ζάχαρη  

4 κρόκοι αυγών

300 γρ. πολτοποιημένα ώριμα νεκταρίνια ή άλλο φρούτο της αρεσκείας μας

5-6 κουμ κουάτ γλασέ κομμένα σε φέτες

φιστικια Αιγίνης για το σερβίρισμα

Εκτέλεση

1. Ακολουθούμε τις οδηγίες χρήσης της παγωτομηχανής και την ψύχουμε σύμφωνα με τις προδιαγραφές της. Η δικιά μου θέλει 12 ώρες. 

2. Σε μπολ χτυπάμε με το μίξερ τη ζάχαρη μαζί με τους κρόκους. Ταυτόχρονα βράζουμε σε κατσαρόλι το γάλα με την κρέμα γάλακτος. Μόλις βράσουν τα ρίχνουμε στο μείγμα με τη ζάχαρη και τ' αυγά εξακολουθώντας να τα χτυπάμε με το μίξερ.  

3. Μεταφέρουμε το ομογενοποιημένο μας μείγμα σε κατσαρόλα. Προσθέτουμε τον πουρέ νεκταρινιού και σε μέτρια φωτιά ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι το μείγμα ν' αρχίζει να πήζει αλλά όχι να βράσει. Μόλις δούμε ότι στην πίσω μεριά της κουτάλας μας δημιουργείται ένα παχύρρευστο φιλμ τότε αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά. 

4. Μεταφέρουμε το μείγμα σε κατάλληλο σκεύος, το αφήνουμε να κρυώσει ελαφρώς και μετά το μεταφέρουμε στο ψυγείο. Μόλις περάσει ο χρόνος που συνιστούν οι προδιαγραφές της παγωτομηχανής (εμένα θέλει 12 ώρες στο ψυγείο) χτυπάμε το παγωτό στη μηχανή. Όταν δούμε ότι το παγωτό αρχίζει να γίνεται κρεμώδες και να σχηματίζεται προσθέτουμε σε δόσεις και τις φέτες κουμ κουάτ. 

5. Μεταφέρουμε το παγωτό σε γυάλινο -κατά προτίμηση- σκεύος με καπάκι και το συντηρούμε στην κατάψυξη. Το σερβίρουμε με σπασμένα φιστίκια Αιγίνης ή ό,τι άλλο καρπό προτιμάμε. Ακόμη και σκέτο είναι εξαιρετικό! 

Ιδίως αν τα φρούτα είναι από περιβόλι και κομμένα όταν πρέπει, τότε έχουμε την ευκαιρία να γευτούμε ένα αληθινό φρούτο. Σαν κι αυτές τις βανίλιες και μπουρνέλες που κόψαμε πριν λίγες μέρες από τα δέντρα μας στη Λευκάδα. 

Η νοστιμιά είναι ασύγκριτη. Και δυστυχώς επιβεβαιώνεται ότι στο εμπόριο δύσκολα κυκλοφορεί κάτι ανάλογο...

Για περισσότερες συνταγές παγωτού δείτε: παγωτό ροδάκινο, παγωτό φράουλα, παγωτό με γεύση καρύδα.

Φιλάκια πολλά, 

Ευγενία 

Τα ραψίματα του καλοκαιριού: δύο Ogden cami στη συλλογή μου

Γεια χαρά σε όλους σας και καλό μήνα! 

Όπως κάθε καλοκαίρι έτσι και φέτος αφιερώνω λίγες αναρτήσεις στα ραψίματα του καλοκαιριού. Για όσους παρακολουθούν το μπλογκ από παλιά, ίσως θυμούνται ότι τέτοια εποχή ράβω συνήθως ρουχαλάκια για το γυναικείο πληθυσμό της οικογένειας μας. Και για να πω την αλήθεια κάποια έχουν υπάρξει πολύ πετυχημένα, όπως τα φουστανάκια που επιμελήθηκα πριν κάποια χρόνια για τα κορίτσια, το σετάκι της μαμάς μου, που το έχει φόρει-ξεφόρει και διάφορα μπλουζάκια της για την αδερφή μου και μένα.

Φέτος, το πλάνο άλλαξε κι εστίασε στο στένεμα κάποιων ρούχων που είχα ράψει για μένα τα  τρία τελευταία χρόνια. Για αρχή έβαλα να διορθώσω τα εύκολα. 

Όπως για παράδειγμα ένα μπλουζάκι που έραψα πέρσι αλλά δεν είχα προλάβει να σας το δείξω. Αν σας θυμίζει κάτι είναι γιατί με το ίδιο ύφασμα έχω ράψει για την Ευαγγελία μια πολύ όμορφη μπλούζα. 

Χρησιμοποίησα, λοιπόν, ένα ρετάλι που είχα από το ίδιο ύφασμα και με το πατρόν Ogden cami έφτιαξα ένα ανάλαφρο και κομψό μπλουζάκι. 

Πλέον, μου ήταν πολύ φαρδύ στη μασχάλη, οπότε το ξήλωσα κι έφτιαξα το νέο ένα μέγεθος μικρότερο. Πάνω κάτω θυμόμουν τα βήματα της κατασκευής του, οπότε δε μου πήρε πολύ χρόνο. Κατάφερα να ταιριάξω και τις ρίγες στις πλαϊνές ραφές, οπότε έμεινα απολύτως ικανοποιημένη. 

Κι επειδή αυτό το πατρόν είναι ευκολοφόρετο και  δεν χρειάζεται πολύ ύφασμα για την κατασκευή του, ξετρύπωσα κι ένα ρετάλι που είχα από την κατασκευή του αμάνικου μπουφάν που έφτιαξα το Πάσχα και βάλθηκα να φτιάξω και δεύτερο. 

Σε αυτό, όμως, θέλησα να καινοτομήσω, να το παραλλάξω λιγάκι. Είναι γεγονός ότι στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλές παραλλαγές, hacks όπως συνηθίζεται να το λένε στα αγγλικά. Εγώ βασίστηκα σε αυτή την ιδέα και προσπάθησα να σχεδιάσω ένα φραμπαλά για τις τιράντες. Αφού έκανα την έρευνά μου, έκανα μια πρόβα σε χαρτοπετσέτα, μιας και είναι λεπτή κι εύκαμπτη. 

Στερέωσα τον χάρτινο φραμπαλά μου πάνω στο γκρι μπλουζάκι για να πάρω μια πρώτη ιδέα. Αν και αρχικώς νόμιζα ότι έπρεπε να τον στενέψω σε φάρδος ώστε να μην καλύπτει όλο τον ώμο, τελικώς παρέμεινα στο πρώτο σχέδιο. 

Ξεπατήκωσα το σχήμα της χαρτοπετσέτες πάνω σε ριζόχαρτο προσθέτοντας και τα περιθώρια ραφής και μετά πέρασα στη κατασκευή. 

Αυτή η μικρή διαφοροποίηση μπορώ να πω ότι ταίριαξε υπέροχα με την απλότητα του μονόχρωμου υφάσματος, δίνοντάς του μια ανάλαφρη χάρη, που ταιριάζει στο καλοκαίρι!

Δε σας κρύβω ότι ένοιωσα και μεγάλη ικανοποίηση που κατάφερα να κάνω αυτό το πατρονάκι. 

Γενικώς, δεν είμαι της δοκιμής, θέλω τον μπούσουλά μου. Αλλά, να, που καμιά φορά και το ξεβόλεμα από τις συνήθειες οδηγεί σε απρόσμενα ευχάριστα αποτελέσματα! Εσείς, τί λέτε; Είστε της δοκιμής; 

Αυτές τις μέρες ξαναράβω δύο φούστες πολύ αγαπημένες κι ευελπιστώ να τις ετοιμάσω και να σας τις δείξω προτού φύγουμε για διακοπές. 

Αλήθεια, εσείς τί καλοκαιρινές χειροτεχνίες ετοιμάσατε μέχρι τώρα;      

Φιλάκια, 

Ευγενία

Ράβοντας αξεσουάρ για το σπίτι

Γεια σας και καλό μήνα!

Το καλοκαιράκι πάντα είναι εξαιρετική περίοδος για ραπτικές περιπέτειες κι αναζητήσεις! Κάτι η διάθεση για ανανέωση, κάτι που οι βεράντες γίνονται οι πρωταγωνιστές του σπιτιού, κάτι που σταματάει η πολλή δουλειά, όλα αυτά μας δίνουν την ενέργεια για δημιουργία! 

Τα πρώτα μαξιλαράκια που έφτιαξα, σας τα έδειξα εδώ. Πραγματικά, έδωσαν χρώμα κι άνεση στις καρεκλίτσες μας. Εξ αρχής η ιδέα περιελάμβανε και το ράψιμο δυο ορθογώνιων μαξιλαριών για τα "πεζούλια" που δημιουργούνται στη βεράντα μας, μιας και δεν υπάρχουν κάγκελα, αλλά ένα περιμετρικό τοιχίο, στο κατάλληλο ύψος για να μπορεί να καθίσει κάποιος. 

Αγοράσαμε δυο συμπαγή αφρολέξ στις διαστάσεις που θέλαμε σε πολύ οικονομική τιμή και με τα εναπομείναντα υφάσματα κατασκεύασα το κάλυμμα για τα νέα μαξιλάρια μας. Στο ένα το ύφασμα δεν ήταν αρκετό, οπότε και πάλι συνδύασα το μπεζ μαζί με το κόκκινο πουά κι έτσι αξιοποιήθηκαν όλα τα ρετάλια μου! 

Προτού μπω στη διαδικασία του ραψίματος, έκανα μια αναζήτηση στο Pinterest για φρέσκιες ιδέες, αλλά όπως σας έχω ξαναπεί βαριέμαι να βλέπω άπειρα βιντεάκια μέχρι να καταλήξω κάπου. Έτσι, έβαλα το μυαλό μου να σκεφτεί τα βήματα που έπρεπε ν' ακολουθήσω για να κατασκευάσω το κάλυμμα και τελικώς δεν τα πήγα κι άσχημα! Σίγουρα μικροατέλειες στα τελειώματα υπάρχουν, αλλά δε με απασχολεί καθόλου. 

Ωστόσο, όταν τελείωσα και τα δυο μαξιλάρια, το Pinterest μου προώθησε αυτό το βιντεάκι που πιστεύω ότι δείχνει ένα ωραίο τρόπο κατασκευής. Την επόμενη φορά θα χρησιμοποιήσω αυτό το tutorial για να ράψω παρόμοια καλύμματα.  

Μετά σειρά είχε μια τσάντα τεραστίων διαστάσεων, παραγγελία της μαμάς μου. Κι αν κάτι σας θυμίζει, τότε πάει να πει ότι κατάφερα ν' αντιγράψω τη γνωστή μπλε τσάντα αγορών του σουηδικού πολυκαταστήματος. Για να γίνει γερή, προμηθεύτηκα δίμιτο καραβόπανο και πραγματικά στάθηκα τυχερή, μιας και το μοναδικό κατάστημα που πουλάει στην Κεφαλονιά υφάσματα, είχε ένα μάλλον ξεχασμένο μονόφαρδο τόπι Πειραϊκής-Πατραϊκής. Αγόρασα ενάμιση μέτρο κι αφού το μούλιασα στο νερό και το στέγνωσα, άρχισα και πάλι τους σχεδιασμούς. 

Η τσάντα που βλέπετε, είναι το αποτέλεσμα πολλών και συνεχόμενων λαθών, που ωστόσο κατάφερα να τα διορθώσω ένα ένα και να φέρω εις πέρας την παραγγελία της μαμάς. Καθώς φαίνεται εκ του αποτελέσματος, είχα "σκουριάσει" στο να μετράω σωστά τις διαστάσεις γι' αυτό το είδος κατασκευής, αφού για να δημιουργηθεί αυτομάτως ο πάτος της τσάντας ξέχασα να συμπεριλάβω τους απαιτούμενους πόντος στο μήκος των δύο υφασμάτων. Kατά ένα παράδοξο τρόπο θυμήθηκα να τους συμπεριλάβω μόνο στο ύψος. 

Η τσάντα ήταν έτσι, προτού συνεχίσω με το σχηματισμό του πάτου. Πραγματικά, ήμουν ενθουσιασμένη. Μου άρεσε πολύ αυτό που έβλεπα, οι αναλογίες ήταν ωραίες, οι ιμάντες πολύ ταιριαστοί. 

Μόνο όταν έφτιαξα το γνωστό τριγωνάκι άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τις διαστάσεις. Με μια μικρή πρόβα, η τσάντα έδειχνε σαν κουβαδάκι αντί για τσάντα γιγαντίων διαστάσεων! Όπως καταλαβαίνετε, όταν κατάλαβα το λάθος, άρχισε και το ξήλωμα. Ξηλώθηκαν οι πλαϊνές ραφές μαζί με το καρίκωμα που είχα κάνει με το ειδικό ποδαράκι για να είναι πιο ανθεκτική η τσάντα και λίγα εκατοστά στις άκρες του πάτου. Ευτυχώς είχα τσίμα τσίμα ύφασμα για να κόψω τέσσερα πάνελ ώστε να πλατύνει η τσάντα κι έραψα δυο σε κάθε επιφάνεια. Πλέον άρχισε να φέρνει στην επιθυμητή τσάντα... Ο πάτος σχεδιάστηκε σωστά, με βάθος 34 εκ. κι εν τέλει εγένετο η πολυπόθητη τσάντα! 

Δεν μπορώ να πω, δείχνει πολύ όμορφη. Και όλοι οι τόνοι του μπεζ έδεσαν πολύ ωραία με το διακριτικό, άσπρο ρέλι στην κορφή της τσάντας. Αύριο θα παραδοθεί αυτοπροσώπως στη μανούλα κι ελπίζω να ενθουσιαστεί όσο κι εγώ.     

Σας αποχαιρετώ με άλλη μια φωτογραφία από το πολύχρωμο μπαλκονάκι μας, 

Ευγενία       

Sbriciolata al limone: η εύκολη εκδοχή της τάρτας από την Ιταλία

 Γεια χαρά κα πάλι!

Σήμερα επανέρχομαι με συνταγή για γλυκό μιας και χθες ο Βασίλης γιόρτασε τα γενέθλιά του! Και τέτοια μέρα το γλυκό είναι επιβεβλημένο, γιατί πώς αλλιώς θα σβήσεις τα κεράκια σου, άλλωστε; Αυτή τη φορά ψάχναμε για κάτι που θα έχει κρέμα αλλά και που θα μπορεί να σερβιριστεί εύκολα, σε μια χαρτοπετσέτα. Οι ιδέες ήταν αρκετές, έκλεινα προς το brownie, αλλά τελευταία στιγμή έπεσα πάνω σ' αυτό το εναλλακτικό γλυκό. 

Sbriciolata το όνομά του, από το ιταλικό sbriciolare που σημαίνει θρυμματίζω. Μια τάρτα σκεπαστή με άλλα λόγια, που θυμίζει το πιο αγγλικό crumble cake. Το βίντεο με έπεισε κατευθείαν. Άλλωστε, έχω ξανακάνει συνταγές από αυτό το κανάλι. Την ακολούθησα κατά γράμμα κάνοντας μόνο δυο μικρές προσαρμογές: έριξα μια πρέζα αλάτι στα υλικά της ζύμης καθώς και εκχύλισμα βανίλιας για να μην είναι έντονη η γεύση του αυγού. Επίσης, έφτιαξα διπλή δόση μιας και κόψαμε το γλυκό μας με τα παιδιά που κάνουμε μαζί πρόβα στην τοπική Φιλαρμονική. 

Αν θέλετε, λοιπόν, κι εσείς να φτιάξετε ένα γρήγορο και σχετικά ελαφρύ γλυκό διαβάστε τη συνέχεια. 

Υλικά για την κρέμα λεμονιού:

500 μλ γάλα 

2 αυγά

100 γρ. ζάχαρη

80 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

φλούδα και χυμός από μισό λεμόνι

Υλικά για την ψιχουλιαστή ζύμη:

400 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

150 γρ. ζάχαρη

120 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

2 αυγά

1 φακελάκι baking powder

μια πρέζα αλάτι κι ένα κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας ή ξύσμα λεμονιού (κάτι για ν' αρωματίσουμε τη ζύμη)

Εκτέλεση:

Αρχίζουμε από την κρέμα και σε κατσαρόλι τοποθετούμε το γάλα και τη φλούδα του λεμονιού, προσέχοντας να την κόψουμε όσο πιο λεπτή γίνεται. Με άλλα λόγια να μην έχει πολύ από την άσπρη σάρκα, μιας και πικρίζει. Βάζουμε το κατσαρόλι στη φωτιά και το ζεσταίνουμε καλά. Το αποσύρουμε όταν είναι έτοιμο να βράσει.

Όσο ζεσταίνεται το γάλα βάζουμε σε άλλη κατσαρόλα τα υπόλοιπα υλικά για την κρέμα (αυγά, ζάχαρη, αλεύρι και τα χτυπάμε με το σύρμα ή το μίξερ μέχρι να γίνουν κρέμα. Προτού χύσουμε το ζεσταμένο γάλα μέσα στο μείγμα, αφαιρούμε τις φλούδες λεμονιού. Ανακατεύουμε έντονα, ώστε να ενσωματωθεί το γάλα και ν' αρχίζει να σχηματίζεται η κρέμα. Ανακατεύουμε συνεχόμενα για να μη μας κόψουν τα αυγά (να μην ψηθούν δηλαδή όταν έρθουν σε επαφή με το ζεστό γάλα). 

Τοποθετούμε την κατσαρόλα σε μέτρια προς δυνατή φωτιά (στο 6 με ανώτατο το 9) κι ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να πήξει η κρέμα. Μόλις κάνει τον πρώτο κοχλασμό, αποσύρουμε από τη φωτιά, προσθέτουμε το χυμό από το μισό λεμόνι κι ανακατεύουμε μέχρι να ενσωματωθεί. Αφήνουμε την κρέμα στην άκρη. 

Σε βαθύ μπολ προσθέτουμε τα υλικά της ζύμης (αλεύρι, αλάτι, ζάχαρη, baking powder) και τ' ανακατεύουμε ελαφρώς. Μετά προσθέτουμε τ' αυγά, το βούτυρο και το εκχύλισμα ή  το ξύσμα κι ανακατεύουμε με τα χέρια μας, τρίβοντας τα υλικά όσο γίνεται να να σχηματιστούν ψίχουλα. 

Προθερμαίνουμε το φούρνο μας στους 170 βαθμούς στον αέρα ή στους 180 στις αντιστάσεις. 

Παίρνουμε μια ταρτιέρα ή μεταλλικό ταψί (διάμετρο 28 εκ. προτείνει το βίντεο), βουτυρώνουμε και μετά πασπαλίζουμε το σκεύος με αλεύρι για να μην μας κολλήσει η ζύμη. Στο βίντεο τοποθετείται κι ένα δίσκος λαδόκολλας στον πάτο, εγώ έστρωσα όλο το σκεύος για πρακτικούς λόγους. 

Πασπαλίζουμε τη μισή ζύμη στο σκεύος και με την παλάμη μας την πατάμε για να καλυφθεί ο πάτος και τα πλαϊνά. Απλώνουμε την κρέμα μας πάνω από τη ζύμη και μετά πασπαλίζουμε από πάνω την υπόλοιπη ποσότητα της ζύμης με σκοπό να καλύψουμε την κρέμα. Γυρνάμε και τα πλαϊνά της ζύμης προς τα μέσα ώστε να "κλείσει" κατά κάποιο τρόπο η τάρτα μας και να μην ξεχειλίσει η κρέμα κατά τη διάρκεια του ψησίματος. 

Βάζουμε το ταψί στη μεσαία σχάρα του φούρνου και ψήνουμε για 35-40 λεπτά, ώσπου να ροδίσει καλά το γλυκό μας. Όπως βλέπετε, η επιφάνεια της τάρτας έχει πάρει μια ρουστίκ όψη και τα ψίχουλα έχουν κολλήσει πολύ καλά μεταξύ τους. Πραγματικά, η ζύμη γίνεται πολύ τραγανή! 

Αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει εντελώς. Μπορούμε να το βάλουμε πάνω σε σχάρα για να κρυώσει γρηγορότερα και μετά κόβουμε το γλυκό μας! Εμάς πέτυχε, άρεσε πολύ και είναι βέβαιο ότι θα το επαναλάβουμε. 

Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε, 

Ευγενία