Μερεμετίζοντας μια τσάντα από τα παλιά

Γεια χαρά και πάλι!    

Μπορεί τα χειροτεχνικά μου να έχουν πάει αρκετά πίσω, αλλά πάντα προσπαθώ να ξεκλέβω έστω και λίγο χρόνο για κάτι δημιουργικό. Βέβαια, το δημιουργικό συνήθως σχετίζεται με μια χειροτεχνία που αρχίζει από το μηδέν. Το μερεμέτι, πέφτει κάπως βαρύ, παίρνει συνεχόμενες παρατάσεις… 

Αλλά, αυτή η τσάντα-ψυγείο, που ράφτηκε στην Κρήτη χρόνια πριν, έπρεπε να επιδιορθωθεί. Σχεδιασμένη ώστε να παίρνει το μεγάλο μπουκάλι νερού όρθιο και δίπλα το μεγάλο ταπεράκι, ράφτηκε με επιμέλεια και μας συνόδεψε σε πολλές μας εξορμήσεις. Οι ιμάντες που είχα χρησιμοποιήσει ήταν συνθετικοί και απ’ ό,τι φαίνεται με την πάροδο του χρόνου φθάρθηκαν κι εν τέλει κόπηκαν. Η επιδιόρθωση ήταν μονόδρομος, οπότε η τσάντα ξηλώθηκε σχεδόν ολόκληρη…πέρυσι. 

Πριν λίγες βδομάδες το πήρα απόφαση κι έβαλα μπρος για να την ξαναράψω. Όλα έγιναν αρκετά γρήγορα κι όταν έφτασα στο σημείο που έπρεπε να ράψω το καπάκι της τσάντας, αποφάσισα να ράψω το ρέλι εξ ολοκλήρου στο χέρι. 

Να πω την αλήθεια, ώρες ώρες το ράψιμο του ρελιού στη μηχανή δεν μου είναι και τόσο εύκολο, ειδικά όταν υπάρχουν πολλές χοντράδες και καμπύλες. 

Η αρχική τσάντα είχε λευκό ρέλι, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν έβρισκα πού είχα φυλάξει εκείνο που είχα ξηλώσει. Έτσι, για να μη χρονοτριβήσω άλλο, χρησιμοποίησα ένα μπλε σκούρο, που τελικώς ταίριαξε πολύ καλά. Δυο ώρες μου πήρε να ράψω το ρέλι, δεν ξέρω αν σας φαίνεται λίγο ή πολύ. 

Θυμήθηκα ωστόσο, την πρώτη φορά που έραψα ρέλι στο χέρι ράβοντας μια σαλιάρα και τότε δεν ήξερα πώς ράβεται σωστά, οπότε πραγματικά είχα βγάλει τα χέρια μου μέχρι να το ράψω. Τώρα πια, και μετά τα ιδιαίτερα μαθήματα που μου έκανε η μαμά, μπορώ να πω ότι απολαμβάνω να κάνω το τελικό ράψιμο στο χέρι! 

Η τσαντούλα έγινε και πάλι σαν καινούργια, με πιο γερούς ιμάντες πια, αφού είναι βαμβακεροί και αρκετά πιο χοντροί από τους αρχικούς. Πέρασε κι ένα test-drive αφού γέμισε με πολλά μαμαδίστικα ταπεράκια με αφορμή το ταξίδι-αστραπή που κάναμε τις προάλλες στη Λευκάδα. 

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας δείξω και τις χειροτεχνίες αλλά και τα καλούδια που μου έστειλε η αγαπημένη Ρούλα, με αφορμή τα γενέθλια του δικού της μπλογκ. Δυο εξαιρετικά βιβλία, το ένα δικό της γεμάτο με υπέροχα ποιηματάκια που με γύρισαν στα παιδικά μου χρόνια, καραμέλες, κρεμούλα για το σώμα κι ένα ζευγάρι τερλίκια, φτιαγμένα από την ίδια με το βελονάκι. 

Τα δοκίμασα και μου ταίριαξαν γάντι! Ή λεπτομέρεια με το κορδόνι είναι τέλεια! Και βέβαια, η λεπτομέρεια στο φάκελο με μια ζωγραφιά φθινοπωρινή! Ρούλα μου, σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα δώρα σου και σου εύχομαι να είσαι πάντα υγιής, ευτυχής και δημιουργική! 

Σας αποχαιρετώ κι εγώ κι εύχομαι χρόνια πολλά σε όσους κι όσες γιορτάζουν. 

Ευγενία

   

Συντηρούμε φασολάκια σε ξύδι

Γεια σας και πάλι!

Είναι γεγονός ότι στο σπίτι μας μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι ο,τιδήποτε είναι σε βάζο ή κονσέρβα δεν είναι και τόσο καλό. Πράγματι, μετρημένα ήταν τα πράγματα που έμπαιναν στο σπίτι που δεν ήταν ολόφρεσκα. Άλλωστε, όλη η τοπική κοινωνία ήταν συνηθισμένη να καλλιεργεί, να εκτρέφει και να τρώει τα δικά της προϊόντα. Τα δε, μανάβικα διέθεταν πάντα φρούτα και λαχανικά εποχής. Το μπρόκολο, επίσης, ήταν ανύπαρκτο, ξενικό, κατά κάποιο τρόπο...

Στο δικό μας σπίτι μπαίνουν οι εξής δυο κονσέρβες: τόνος και χυμός ντομάτας. Αλλά, δε λέμε όχι στα βαζάκια με κάπαρη, λιαστές ντομάτες, αντζούγιες και τα συναφή. Τα βαζάκια είναι πιο οικεία, λες κι επειδή μπορείς να δεις το περιεχόμενο, περνάει αυτομάτως κι από κάποιο έλεγχο ποιότητας. Σου προκαλεί περισσότερη εμπιστοσύνη. 

Έτσι, κι εμείς απ' όταν ανακαλύψαμε την τεχνική της συντήρησης τροφίμων δεν παύουμε να δοκιμάζουμε κάθε εποχή και νέες γεύσεις. Αυτό τον Αύγουστο, λοιπόν, αποφασίσαμε να συντηρήσουμε αμπελοφάσουλα, που παρεμπιπτόντως είναι και τ' αγαπημένα μου.

Καλοκαίρι και βραστά φασολάκια πάνε παρέα στο σπιτικό μας. Μάλιστα, εμείς στη Λευκάδα τα λέμε πήχες ή λωρήτες (γιατί μπορούν να γίνουν μακριά όσο ένας πήχης και μοιάζουν με λωρίδες). Για να μπορούμε να τα γευόμαστε κι εκτός εποχής αποφασίσαμε να συντηρήσουμε κάμποσα σε ξύδι. Τις  προάλλες ανοίξαμε το πρώτο βαζάκι και μας ενθουσίασε η ευχάριστη κι ελαφρώς γλυκόξινη γεύση που πήραν.  

Υλικά για δυο βάζα του μισού κιλού

1 κιλό φρέσκα αμπελοφάσουλα

300 γρ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

300 γρ. ζάχαρη άσπρη

100 μλ. νερό 

αλάτι

1 κουταλάκι μπαχάρι

1 κουταλάκι πιπέρι ή κόκκους πιπεριού

Εκτέλεση

Πλένουμε και κόβουμε τις άκρες από τα φασολάκια κι αν έχουν "νεύρα" στα πλάγια τα αφαιρούμε. Τα κόβουμε στη μέση, ώστε να χωράνε εύκολα στη γυάλα μας. 

Γεμίζουμε μια κατσαρόλα με νερό, ρίχνουμε λίγο αλάτι και τη βάζουμε στο μάτι της κουζίνας. Μόλις βράσει το νερό, ρίχνουμε τα φασολάκια και τα βράζουμε για 5-8 λεπτά, ώσπου να  μαλακώσουν. Δεν τα παραβράζουμε. Τα σουρώνουμε όταν είναι έτοιμα.

Σε άλλη κατσαρόλα βάζουμε το ξύδι, τη ζάχαρη, τα 100 μλ. νερού και τα μπαχαρικά και τα ζεσταίνουμε σε σιγανή φωτιά. Ανακατεύουμε για να λιώσει η ζάχαρη. Μόλις έρθει σε βρασμό το περιεχόμενο, βράζουμε για 2 λεπτά και μετά προσθέτουμε τα φασολάκια. Χαμηλώνουμε την ένταση της φωτιάς και σιγοβράζουμε 4-5 λεπτά ακόμα. 

Μεταφέρουμε προσεχτικά το μίγμα του ξυδιού σε ένα κατσαρολάκι και γεμίζουμε τα αποστειρωμένα μας βάζα με τα φασολάκια. Ξαναφέρνουμε σε βρασμό το μίγμα ξυδιού που φυλάξαμε και μετά το περιχύνουμε πάνω από τα φασολάκια, μέχρι να γεμίσουν μέχρι πάνω οι γυάλες. Καπακώνουμε κατευθείαν τις γυάλες, για να σφραγίσουν αμέσως. 

Φυλάσσουμε τα βάζα μας σε σκιερό μέρος. Αφήνουμε να περάσει ένας μήνας προτού ανοίξουμε ένα, για να προλάβουν να δέσουν οι γεύσεις. Εφόσον ανοίξουμε ένα βάζο, το διατηρούμε στο ψυγείο.   

Τι λέτε, θα τη δοκιμάζατε αυτή τη γεύση; Εγώ ήδη προμηθεύτηκα κι αγγουράκια για να τα κάνω πίκλες. Θα σας ενημερώσω, μιας και θα είναι η πρώτη φορά που θα το δοκιμάσω!  

Φιλάκια, 

Ευγενία

Εύκολο κέικ με φρούτα εποχής

Γεια χαρά σε όλους σας και πάλι!

Σήμερα κερνάμε κέικ εύκολο, μυρωδάτο και γεμισμένο με αγαπημένα φρούτα του φθινοπώρου. Τη συνταγή τη βρήκα στο βιβλίο μου με σκανδιναβικές γεύσεις, αναμνηστικό από το ταξίδι μας στο Ελσίνκι κάμποσα χρόνια πριν. 

Πρώτη φορά το δοκίμασα πέρσι στην Κέρκυρα, αλλά ποτέ δεν προλάβαινα να το φωτογραφίσω ψημένο, γιατί το τρώγαμε εν ριπή οφθαλμού! Αυτή τη φορά οριακά κατάφερα να πάρω δυο αξιοπρεπείς φωτογραφίες και να που έχουμε ανάρτηση! 

Στα διαδικαστικά, πάντα φτιάχνω τη μισή δόση, μιας και η κανονική είναι για 16-18 κομμάτια…Πολύ για μας τους δυο. Η μισή δόση είναι ό,τι πρέπει για ταψί που βγάζει έξι κομμάτια παστίτσιο. Επίσης, όπως θα παρατηρήσετε δε διαθέτει καθόλου γάλα ή κάποιο χυμό. Ωστόσο, γίνεται αφράτο και γευστικότατο! Πάμε, λοιπόν, να το φτιάξουμε.

Υλικά

150 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

300 γρ. κρυσταλλική ζάχαρη

3 αυγά

150 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις, κοσκινισμένο

1 κουταλάκι baking powder

μισό κιλό φρούτα εποχής (εγώ έβαλα βανίλιες)

μισό κουταλάκι τριμμένο κάρδαμο ή σπασμένοι σπόροι κάρδαμου

40 γρ. αμύγδαλα χοντροκομμένα 

Εκτέλεση

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς στον αέρα. Αλείφουμε το ταψί μας ελαφρώς με λίγο βούτυρο για να μην κολλήσει το κέικ μας. 

Στον κάδο του μίξερ βάζουμε το βούτυρο και 250 γρ. από τη ζάχαρη (τα 50 γρ. θα τα χρησιμοποιήσουμε μετά) και τα χτυπάμε σε μέτρια προς δυνατή ταχύτητα μέχρι να γίνουν κρέμα. Προσθέτουμε ένα ένα τ’ αυγά και χτυπάμε καλά μέχρι να ενσωματωθούν. Προσθέτουμε και το αλεύρι με το baking powder και χτυπάμε ελαφρώς μέχρι να ενσωματωθούν όλα τα υλικά. Δεν το παρακάνουμε. Μεταφέρουμε το μίγμα του κέικ στο ταψί μας. 

Πλένουμε και στεγνώνουμε τα φρούτα μας, αφαιρούμε τα κουκούτσια τους και τα κόβουμε σε χοντρές φέτες (εγώ έκοψα τις βανίλιες στα έξι). Σε μπολ τα ανακατεύουμε με τα 50 γρ. ζάχαρης που κρατήσαμε και το κάρδαμο. 

Προσθέτουμε τα φρούτα πάνω από το μίγμα του κέικ και τα πατάμε ελαφρώς με το χέρι μας ώστε να βυθιστούν. Τέλος, πασπαλίζουμε με τα αμύγδαλα και ψήνουμε για 45 λεπτά. 

Αφού ψηθεί το αφήνουμε να κρυώσει ελαφρώς, προτού το κόψουμε. Τα φρούτα μας θα έχουν βγάλει τους χυμούς τους και θα έχουν σχηματίσει ένα ελαφρύ σιροπάκι,  που θα μπερδεύεται ευχάριστα με τη ζύμη του κέικ… Απόλαυση! Τα δε αμύγδαλα θα έχουν σχηματίσει μια ωραία, τραγανή κρούστα, τί να σας πω, εμείς πάλι το φάγαμε στο άψε σβήσε! Τέλειο για πρωινό με καφεδάκι, για ν' αρχίσει ευχάριστα η μέρα. 

Κι επειδή μέχρι πριν λίγες μέρες έκανε ακόμη κάμποση ζέστη, το φυλάγαμε στο ψυγείο το κέικ μιας και είχε λίγη υγρασία από τα φρούτα. Ο Βασίλης το έτρωγε κρύο, εγώ το ζέστανα ελαφρώς και ήταν τέλειο!

Ελπίζω να το δοκιμάστε!

Σας χαιρετώ, 

Ευγενία     

Μαρμελάδα φραγκόσυκο

Γεια χαρά και πάλι!

Αλήθεια τα τρώτε τα φραγκόσυκα; Εμείς στη Λευκάδα δε νομίζω να τα έχουμε σε μεγάλη υπόληψη. Η μαμά μου θυμάται να τα έφαγε μια φορά σαν παιδί σε μια επίσκεψη στα νότια χωριά του νησιού. Ποτέ ξανά δεν τα έφαγε, γιατί δε συνηθιζόταν στην πόλη… Ξαφνιαστήκαμε στα φοιτητικά μας χρόνια όταν μια φίλη μας από την Καλαμάτα μας μίλαγε με τόσο ενθουσιασμό γι’ αυτά και για το πώς λαχταρούσε κάθε χρόνο να έρθει το καλοκαίρι για να τα φάει στις διακοπές της. Στη δε, Μέση Κέρκυρα, το χωριό Καστανιά διοργανώνει τη γιορτή παυλόσυκου, που είναι το φραγκόσυκο στην τοπική διάλεκτο. 

Δε θα είχαμε μπει στο διαδικασία ν' ασχοληθούμε με τα ταπεινά φραγκόσυκα -τα οποία παρεμπιπτόντως βρίσκονται παντού τριγύρω μας- αν σε μια  περσινή πεζοπορία μας στην Κέρκυρα ένας φίλος μας δε σταμάταγε για να φάει λίγα που βρήκαμε καθ’ οδόν. Μας μίλησε κι αυτός με μεγάλο ενθουσιασμό γι’ αυτό το άγνωστο φρούτο και για τα οφέλη που έχει στον οργανισμό μας. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, πατήστε εδώ για να διαβάστε ένα αναλυτικότατο άρθρο από κερκυραϊκό μπλογκ.   

Πειστήκαμε, λοιπόν, κι εμείς κι αφού με προμήθευσε ο Βασίλης με πολύ ενισχυμένα γάντια, πήρα χθες το ψάθινο καλαθάκι μου και πήγα να μαζέψω φραγκόσυκα. Στη γειτονιά υπάρχουν κυρίως κάκτοι με κόκκινα φρούτα, αλλά βρήκα κι ένα με κίτρινα. Αφού γέμισα το καλαθάκι μου, επέστρεψα στο σπίτι κι άρχισα το καθάρισμα. Το πρόβλημα είναι ότι ο καρπός περιβάλλεται από άπειρα, ψιλά αγκαθάκια που πρέπει ν' αποφύγουμε για να μην καταλήξουμε να γίνουμε σα σκαντζόχοιροι… Διαβάσαμε διάφορες τεχνικές. 

Στην Αμερική για παράδειγμα τα καψαλίζουν με καμινέτο, στην Ελλάδα τα ζεματάνε σε καυτό νερό και μετά τα ρίχνουν σε παγωμένο. Η πλειοψηφία τα καθαρίζει με τη βοήθεια μαχαιριού και πιρουνιού. Αυτή τη μέθοδο διάλεξα κι εγώ κι εν τέλει έβγαζα το φρούτο με ένα κουτάλι του γλυκού, που το έκανε ακόμα πιο εύκολο. Μετά το καθάρισμα -κράτησε μια ωρίτσα- ήμουν έτοιμη για την παρασκευή. Συνεχίστε το διάβασμα για τη συνταγή και τα βήματα που ακολούθησα. 

Υλικά:

Καθαρισμένα φραγκόσυκα

ζάχαρη

χυμός από ένα λεμόνι

Εκτέλεση:

Το πρώτο βήμα είναι να «στύψουμε» τα φραγκόσυκα για ν’ αφαιρέσουμε τα άπειρα και πολύ σκληρά κουκούτσια που διαθέτουν. Αν έχουμε αποχυμωτή, περνάμε τα καθαρισμένα φραγκόσυκα από τον αποχυμωτή και συλλέγουμε το χυμό τους σε ένα δοχείο και μετά σουρώνουμε το χυμό πετώντας όλα τα κουκούτσια. Επίσης, μπορούμε να πολτοποιήσουμε τα φρούτα στον πολυκόφτη.

Εναλλακτικά, βάζουμε τα φραγκόσυκα σε κατσαρόλα με ελάχιστο νερό, τα σιγοβράζουμε για δέκα λεπτά ώστε να διαλυθούν και μετά περνάμε το περιεχόμενο από σήτα, για ν’ αφαιρέσουμε τα κουκούτσια. Εγώ, ευτυχώ είχα αποχυμωτή κι όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Καλά, δεν μπορώ να σας περιγράψω το ανεπανάληπτο χρώμα τους. Πιο magenta χρώμα δεν έχω ξαναδεί, μόνο στα παντζάρια!

Το δευτέρου βήμα είναι να μετρήσουμε το χυμό μας μ' ένα φλυτζάνι ή ποτήρι. Για κάθε φλυτζάνι χυμού αντιστοιχεί μισό φλυτζάνι ζάχαρη. Συνεπώς εμένα βγήκαν τρία φλυτζάνια χυμός, τα έβαλα σε μια μέτρια κατσαρόλα με βαρύ πάτο και μετά πρόσθεσα ενάμιση φλυτζάνι ζάχαρη. 

Ανακατεύουμε καλά για να λιώσει η ζάχαρη, προσθέτουμε το χυμό λεμονιού κι ανάβουμε το μάτι της κουζίνας σε μέτρια ένταση. 

Θα μας πάρει κάμποση ώρα μέχρι ν’ αρχίσει να συμπυκνώνεται ο χυμός και να μετασχηματίζεται σιγά σιγά σε μαρμελάδα. Μαρμελάδα να το πούμε, πηχτό σιρόπι να το περιγράψουμε…το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για ιδιαίτερη γεύση, ελαφρώς γλυκόξινη, που φέρνει σε γλυκό σταφύλι, θυμίζει και κάτι από βατόμουρα. Αξίζει να τη δοκιμάσουμε. 

Για να δούμε ότι η μαρμελάδα μας είναι έτοιμη, αν δε διαθέτουμε θερμόμετρο ζαχαροπλαστικής τότε κάνουμε την παλιά μέθοδο με το κρύο πιάτο. Βάζουμε ένα πιατάκι στο ψυγείο να κρυώσει καλά. Αφού έχουν περάσει 40-45 λεπτά από την ώρα που βράζει η μαρμελάδα, παίρνουμε το πιάτο, του ρίχνουμε μια κουταλίτσα από τη μαρμελάδα και το στρέφουμε προς τις 90 μοίρες για να τρέξει η μαρμελάδα. Αν δούμε ότι στέκεται αμέσως τότε η μαρμελάδα μας είναι έτοιμη κι αποσύρουμε από τη φωτιά. 

Με προσοχή τη μεταφέρουμε σε αποστειρωμένα, γυάλινα βάζα όσο είναι ζεστά, βιδώνουμε, αναποδογυρίζουμε τα βάζα και τ’ αφήνουμε μέχρι να κρυώσουν εντελώς. Με αυτό τον τρόπο τα βοηθάμε να σφραγίσουν αεροστεγώς. Τ’ αναποδογυρίζουμε και τα φυλάμε σε ντουλάπι. Όταν ανοίξουμε ένα, μετά το διατηρούμε στο ψυγείο. 

Από τα τρία φλυτζάνια χυμού, που αντιστοιχούν περίπου σε 750 ml, μου βγήκαν σχεδόν δυο μεσαία βάζα μαρμελάδα. Τη δοκιμάσαμε σήμερα το πρωί και ήταν άλλη μια ευχάριστη έκπληξη, μετά τη μαρμελάδα αφροξυλιάς! Πάντως, την επόμενη φορά θα επιλέξω να ζεματίσω πρώτα τα φραγκόσυκα για να βγουν εν των προτέρων τ’ αγκάθια μιας και όλο και κάποιο με τρύπησε τελικώς…

Αν ξέρετε από φραγκόσυκα πείτε μας τί μέθοδο χρησιμοποιείτε εσείς για το καθάρισμα και πώς προτιμάτε να τα τρώτε.

Φιλάκια πολλά και καλό Παρασκευοσαββατοκύριακο, 

Ευγενία