Δοκιμάζοντας ένα πατρόν για αμάνικο μπουφάν: I AM Hathor vest (I AM patterns)

Γεια σας και πάλι!

Μπήκε ο Μάρτης φουριόζος, με έναν υπέρλαμπρο ήλιο και τις θερμοκρασίες ν’ ανεβαίνουν, με ξελόγιασε και σκέφτηκα ότι χρειαζόμουν ένα αμάνικο μπουφανάκι, ακριβώς γι’ αυτό τον καιρό.

Προτού κάνω την έρευνά μου συμβουλεύτηκα το τετραδιάκι που είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στα ραπτικά μου. Η αλήθεια είναι ότι το εγκαινίασα στην Κέρκυρα και το χώρισα σε υποενότητες για να καταγράφω όλα εκείνα τα πατρόν που μου φαίνονται κατά καιρούς ενδιαφέροντα. 

Επίσης, σημειώνω τα πατρόν που αγοράζω, καθώς κι εκείνα που ράβω κρατώντας σημειώσεις σχετικά με το μέγεθος που έραψα, αν πέτυχαν, αν έκανα κάποια αλλαγή… Πραγματικά, πολύ χρήσιμο τετραδιάκι, γιατί το διαδίκτυο μπορεί να γίνει χαοτικό και τελικώς ή να θες να τα ράψεις όλα ή να μπερδευτείς και να τα παρατήσεις. 

Κάνοντας μια έρευνα στο Pinterest, βρήκα κάποιες ιδέες πολύ ενδιαφέρουσες, αλλά κατέληξα στην πιο απλή ως προς την κατασκευή κι έτσι αγόρασα το πατρόν I AM Hathor. Η εταιρία είναι γαλλική, αλλά διαθέτει κι αγγλική εκδοχή, το πατρόν ήταν σε λογική τιμή και ψάχνοντας λίγο παραπάνω τα σχέδιά της, τα βρήκα πολύ ενδιαφέροντα και κοντά στις γραμμές που προτιμώ. Μάλιστα, καταχώρησα στο τετραδιάκι κι άλλο ένα πατρόν για το μέλλον! 

Ως γνωστό, ξεσήκωσα το σχέδιο σε ριζόχαρτο για να μπορώ να ξαναχρησιμοποιήσω το πατρόν στο μέλλον σε περίπτωση που θέλω να το ράψω σε άλλο νούμερο. Το επισημαίνω αυτό, γιατί αφού εκτυπώσεις το πατρόν, σχεδόν όλες οι εταιρίες σου προτείνουν να κόψεις απευθείας το νούμερο που χρειάζεσαι. Ωστόσο, με αυτό τον τρόπο πρέπει να ξαναεκτυπώσεις το πατρόν αν θες άλλο μέγεθος. Ούτε οικονομική, ούτε οικολογική πρακτική, κατά τη γνώμη μου. 

Σχεδίασα μόνο τα βασικά κομμάτια, αφήνοντας για την ώρα τις τσέπες, μιας και ήθελα να προβάρω το μέγεθος. Έπειτα χρησιμοποίησα τα παλιά σεντόνια που μου έδωσε η μαμά μου ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό, έκοψα τα δυο μποστινά φύλλα, το πίσω φύλλο και το γιακά. 

Τα καρφίτσωσα πρόχειρα στις πλαϊνές ραφές και τους ώμους και ήμουν έτοιμη για μια πρώτη πρόβα. Ομολογώ ότι δείχνει πολύ καλό πάνω μου! Άνετο κι απλό, είναι πολύ του γούστου μου. 

Φυσικά, μάζεψα με ιδιαίτερη ευλάβεια ό,τι ρεταλάκια προέκυψαν από το σεντόνι για ν' αξιοποιηθούν σε χειροτεχνίες πατσγορκ. Οι αγαπημένες φίλες μπλόγκερς, Ρένα, Ρούλα και Μαριάννα, με καταλαβαίνουν, αφού κι αυτές μαζεύουν τα δικά τους κουρελάκια κι όλοι εκείνοι που ασχολούνται με την τεχνική αυτή! 

Για το εξωτερικό ύφασμα του μπουφάν λέω να χρησιμοποιήσω ένα λεπτό κοτλέ ύφασμα που διαθέτω εδώ και ποοοοοοολλά χρόνια και που με ακολουθεί πιστά σε όλες τις μετακομίσεις. Τη φόδρα θα την αγοράσω από το μοναδικό κατάστημα με υφάσματα που βρήκα στο Αργοστόλι, το οποίο πλέον πουλάει σχεδόν αποκλειστικά εργόχειρα στους ξένους τουρίστες το καλοκαίρι. Σε μια γωνιά διαθέτει κάτι ξεχασμένα τόπια από ελληνικές εταιρίες που μεσουρανούσαν μέχρι τη δεκαετία του εβδομήντα. Πραγματικά, δείχνουν πολύ ποιοτικά υφάσματα, κλασσικά και ταυτόχρονα μοντέρνα! Πήγα το Σάββατο για να βρω ύφασμα κατάλληλο για φόδρα (σκέφτομαι κάτι σε βισκόζη) αλλά ατύχησα μιας και ήταν κλειστό…Απ’ ό,τι κατάλαβα, η μοδιστρική δεν είναι το φόρτε του νησιού. Ούτε καν μεταλλικό φερμουάρ δεν μπόρεσα να βρω σε κατάστημα που θεωρητικά εκπροσωπεί και τη Singer. Είναι βέβαια, πολύ κρίμα αυτό, γιατί φαίνεται πόσο πολύ έχει χαθεί απ’ την καθημερινότητα των νεότερων ανθρώπων η ενασχόληση με αυτή την τέχνη. Το fast fashion έχει δημιουργήσει την κουλτούρα του ότι είναι πιο οικονομικό ν’ αγοράσω κάτι παρά να το φτιάξω. Και είναι αλήθεια εν πολλοίς, αλλά θα ήταν καλό επίσης να σκεφτούμε αν τα νέα ρούχα μπορούν ν’ αντέξουν στο χρόνο.

Φυσικά, δεν μπορεί να συγκριθεί το Αργοστόλι με το Ηράκλειο της Κρήτης, αλλά εκεί ήταν ένας μικρός παράδεισος για μένα, με τα υφασματάδικά του για κάθε βαλάντιο και με αρκετά μαγαζιά με είδη ραπτικής. Και το πιο σημαντικό, με κατάστημα που μου έκανε το καλύτερο σέρβις στη ραπτομηχανή μου! Απ' την άλλη μεριά και στην Κέρκυρα μόνο ένα κατάστημα είχε απομείνει με υφάσματα ενδυσης. Φαίνεται ότι η τάση είναι ίδια στις μικρές πόλεις. Τί να κάνουμε, θα προσαρμοστώ στις νέες συνθήκες κι όλο και κάτι θα καταφέρω!   

Ελπίζω στην επόμενη ανάρτηση να μπορώ να σας δείξω το ύφασμα της φόδρας και να έχω προχωρήσει με την κατασκευή μου. 

Μέχρι τότε, καλά να περνάτε!

Ευγενία

 

Ράβοντας μια θήκη για αποθήκευση πλαστικών σακούλων

Καλή σας μέρα και καλή βδομάδα σας εύχομαι.

Η χθεσινή Κυριακή ήταν γεμάτη από δημιουργικό ράψιμο, πράγμα που πολύ μου άρεσε, μιας και η μηχανούλα μου είχε σιγήσει το τελευταίο διάστημα. Δημιουργήθηκε, λοιπόν, γι’ άλλη μια φορά η ανάγκη να ράψω κάτι για το νοικοκυριό μας, αφού είχα πραγματικά βαρεθεί να βλέπω μια τεράστια τσάντα αγορών να έχει μετατραπεί σε αποθήκη πλαστικών σακούλων. 

Δεν μπορώ να πω, μια χαρά μας εξυπηρέτησε ως ώρας, αλλά δεν το έλεγες και το πιο καλαίσθητο σημείο της κουζίνας μας. 

Έβαλα, λοιπόν, το μυαλό μου να σκεφτεί πώς θα προσάρμοζα τις ήδη υπάρχουσες ιδέες που κυκλοφορούν εδώ και πολλά χρόνια στο διαδίκτυο και στα φυσικά καταστήματα. 

Όλα άρχισαν με δυο κομμάτια χαρτί κουζίνας, λίγο σελοτέιπ, χάρακα και στυλό για να φτιάξω ένα πρώτο δείγμα. Είναι γεγονός πως δεν ήθελα να είναι ένας απλός σωλήνας. Προτιμούσα μια κατασκευή που θα άνοιγε προς τα κάτω. Καθώς το σκεφτόμουν, μου ήρθαν στο μυαλό κάτι μανίκια μπλούζας που τα ονομάζουν lantern, επειδή θυμίζουν τα φαναράκια της Άπω Ανατολής. Κι έτσι κατέληξα ότι βασικά θα χρειαζόμουν δυο τραπέζια για να δημιουργήσω αυτό το σχήμα. Έκοψα και κόλλησα τη χειροτεχνία μου, της έβαλα κι ένα χερούλι κι αφού πέρασε από προέγκριση, άρχισα να δουλεύω την ιδέα πάνω σε ριζόχαρτο για να μεγαλώσω την κλίμακα της κατασκευής. 

Εν τέλει -και μετά από διαβούλευση με το Βασίλη- αποφάσισα να χρησιμοποιήσω δυο παραλληλόγραμμα κι ένα τραπέζιο. 

Αποτυπώθηκαν όλες οι διαστάσεις πάνω στο ριζόχαρτο, επιλέχθηκαν τα υφάσματα κι άρχισε η δεύτερη φάση της κατασκευής. 

Αρχικά έκανα το στρίφωμα στα πράσινα παραλληλόγραμμα και μετά έκανα κάτι αντίστοιχο στο πουά παραλληλόγραμμα. Εδώ, όμως ουσιαστικά δημιούργησα ένα φαρδουλό κανάλι για να περάσει στο τέλος της κατασκευής λάστιχο. 

Έπειτα, έραψα τα δυο ορθογώνια στο τραπέζιο κι έτσι σχηματίστηκε αυτό το παράδοξο τελικό σχήμα. 

Αφού σιδέρωσα τα περιθώρια ώστε να πηγαίνουν όλα προς τα κάτω έβαλα τις δυο όψει καλή με καλή και πλέον ήμουν έτοιμη για τις δυο πλαϊνές ραφές, που ουσιαστικά θα ολοκλήρωναν και την κατασκευή. 

Προτού κάνω τις τελικές ραφές συνειδητοποίησα ότι θα έκλεινα τα ανοίγματα από τα οποία θα πέρναγε το λάστιχο,  οπότε και ξήλωσα αρκετούτσικο τις άκρες του καναλιού. Έπιασα τα πανιά προσεχτικά, έκανα τις ραφές στο άψε-σβήσε και μετά ξαναδίπλωσα το υφάσματα κι έκλεισα τη μια τρύπα. Από την άλλη πέρασα το λάστιχο με τη βοήθεια μιας παραμάνας και μετά έκλεισα την τρύπα μ’ ένα μικρό γαζάκι. 

Κι εκεί που νόμιζα ότι ήταν έτοιμη η κατασκευή, ο Βασίλης πρότεινε να άφηνα κι ένα μικρό άνοιγμα στα πλαϊνά για πιο εύκολη πρόσβαση στις σακούλες… Αφού έγινε κι αυτό, έφτιαξα κι ένα χερούλι με μια ταιριαστή κορδέλα και πλέον η κατασκευή μου ήταν έτοιμη να φουσκώσει από ….σακούλες κι εγώ από περηφάνια που τα κατάφερα! 

Η θήκη βρήκε τη θέση της στην κουζίνα και χώρεσε πάνω από τις μισές σακούλες που είχαν συσσωρευτεί στην τσάντα του σούπερ-μάρκετ. 

Να, λοιπόν, πώς η αρχική ιδέα μετατράπηκε σε κάτι χρηστικό για την κουζίνα μας!

Σας αποχαιρετώ και σας εύχομαι μια δημιουργική βδομάδα, 

Ευγενία   

Υποδεχόμαστε την Άνοιξη με λουλούδια κι ανακαλύπτουμε την άλλη πτυχή των μούσκαρι

Καλημέρα σε όλη τη διαδικτυακή παρέα και καλό μήνα!

Δεν μπορώ να πω, ο καιρός τις τελευταίες τρεις βδομάδες μας έχει προσφέρει απλόχερα ζεστότερες μέρες με υπέροχο ήλιο να μας συντροφεύει και τη μέρα σιγά σιγά να μεγαλώνει σε διάρκεια. Και πώς βέβαια, να μην επωφεληθούμε από την καλοκαιρία και να μην εξορμήσουμε στις εξοχές της Κεφαλονιάς για να περπατήσουμε κάποια από τα μονοπάτια της. 

Στο μεταξύ, το νέο μας μπαλκονάκια, το οποίο είναι πολύ όμορφο κι άνετο, χρειαζόταν μια ανοιξιάτικη πινελιά και τί καλύτερο να φυτέψουμε λίγα λουλούδια για να δώσουν χρώμα κι άρωμα. 

Έτσι, το Σάββατο αγοράσαμε δυο γαρυφαλλιές -που είναι κι ανθεκτικές- μια βιολέτα κι ένα πελαργόνι. Μεταφυτεύτηκαν πάραυτα και πλέον έχουν δημιουργήσει μια όμορφη γωνίτσα μαζί με τα μυρωδικά που είχαμε όλο αυτό το διάστημα. 

Βέβαια, ξέρετε, άμα αρχίσεις με μια γλάστρα ανοίγει η όρεξη και μετά θες όλο και πιο πολλές. Επειδή όμως τα καλοκαίρια πάντα λείπουμε για διακοπές, πλέον επιλέγουμε φυτά που αντέχουν στην ξηρασία, όπως τα πελαργόνια. 

Κι έτσι όπως κάναμε τα ψώνια μας στην τοπική λαϊκή, είδαμε σε ένα πάγκο ματσάκια από μούσκαρι, αυτά τα δημοφιλή λουλουδάκια που φυτεύουμε το Φθινόπωρο και που τα βλέπουμε και την Άνοιξη διάσπαρτα στους αγρούς. Ρώτησα το μανάβη με περιέργεια και μου είπε ότι τρώγονται σαν τα σπαράγγια. «Και πώς τα λέτε εδώ;» τον ξαναρώτησα αλλά δεν κατάφερα να συγκρατήσω το όνομα. Αγόρασα από περιέργεια κι αφού κάναμε τη σχετική έρευνα ανακαλύψαμε ότι το μούσκαρι λέγεται και σκορδούλακας, βολβός και βροβιός κι ανήκει στην οικογένεια των σπαραγγιών. 

Ακολουθήσαμε τις οδηγίες του συμπαθέστατου μανάβη κι αφού τ’ αχνίσαμε, τα μαγειρέψαμε σε ομελέτα. Εδώ στην Κεφαλονιά μάθαμε ότι επίσης τα κάνουν και κοκκινιστά με λίγο σκορδάκι. 

Κλείνοντας, ένα γρήγορο ταξίδι στην Αθήνα μου έδωσε την ευκαιρία να βρω ένα σεντονόπανο διπλόφαρδο για να το χρησιμοποιήσω για το χριστουγεννιάτικο πάπλωμα που άρχισα να σχεδιάζω στα τέλη της χρονιάς. Τώρα είμαι έτοιμη για να φτιάξω το «σάντουιτς» και ν’ αρχίσω το καπιτονάρισμα. 

Τα λέμε σύντομα, 

Ευγενία  

Ήρθε η Αποκριά, καιρός για φαρομανητά!!!

Γεια χαρά σε όλους σας!

Για τους Λευκαδίτες η λέξη "φαρομανητά" είναι άκρως συνδεδεμένη με την Αποκριά, αλλά και με τη διασκέδαση, το ξεφάντωμα και το ξέφρενο γέλιο. Εδώ μπορείτε να διαβάστε την ερμηνεία κι ετυμολογία της λέξης, που τόσο πολύ χαρακτηρίζει τη λευκαδίτικη ιδιοσυγκρασία. 

Κι αφού οι καιροί το απαιτούν και το Τριώδιο άνοιξε, είπαμε κι εμείς να βγούμε από τη ρουτίνα της σοβαρότητας και να φαρομανήσουμε λιγάκι! Φυσικά, τ' αυτοσχεδιαστικά μασκαρέματα έχουν την τιμητική τους στα σπίτια μας, γιατί έχουν πιο πολλή πλάκα, μιας και μας καλούν να γίνουμε ευρηματικοί κι εν τέλει να διαφοροποιηθούμε από τα τετριμμένα. 

Βέβαια, όταν μιλάμε γι' αυτοσχεδιαστικά κουστούμια, στο σπίτι της αδερφής μου παίρνουν...επιστημονική διάσταση. Έτσι και φέτος μετέτρεψε την Κωνσταντίνα σε Φραουλίτσα, εμπνευσμένη από τον φανταστικό χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων "Berry Bitty adventures". Τα εύκολα έγιναν γρήγορα, δηλαδή το λευκό μπλουζάκι στο οποίο καπιτονάρισε με το χέρι τους δύο πράσινους ρόμβους και τη φραουλίτσα. 

Η φούστα έγινε κι αυτή με σχετική ευκολία, αλλά το βασικό πρόβλημα ήταν το καλσόν. Αφού δεν κυκλοφορούσε τίποτε αντίστοιχο στην τοπική αγορά, η Ευαγγελία σκέφτηκε εναλλακτικά. Βρήκε ένα κατάλληλο πουλόβερ σε κατάστημα που πουλάει ρούχα με το κιλό και μετέτρεψε τα μανίκια του σε καλσόν!!! Εύκολο και πρακτικό. 

Το καπέλο είχε κι αυτό την πρόκλησή του, αφού δεν μπορούσε να βρει παρόμοιο ύφασμα. Όμως κι αυτό διορθώθηκε εν τέλει με το κατάλληλο χρώμα τέμπερας! Οι βούλες ζωγραφίστηκαν πάνω στο μονόχρωμα ύφασμα κι έπειτα ο σκούφος ράφτηκε πάνω σε χοντρό λάστιχο. Τέλος, το γείσο από ένα λευκό καπέλο αφαιρέθηκε, "ντύθηκε" με πράσινη τσόχα και στερεώθηκε ώστε να σχηματιστεί το τελικό καπέλο! 

Ακόμη και τα παπούτσια προσαρμόστηκαν αναλόγως. Ένα παλιό ζευγάρι της Ειρήνης πήρε ροζ χρώμα με τη βοήθεια της τσόχας και πάλι. Ιδανικό υλικό, αφού είναι οικονομικό, κυκλοφορεί σε πολλά χρώματα και πάνω απ' όλα δεν ξεφτάει. Εμφάνιση sur mesure, όχι ό,τι κι ό,τι! Και πάνω απ' όλα χαρά, δημιουργικότητα και φαντασία.

Η Φραουλίτσα ντύθηκε, στολίστηκε και μαζί με φίλες και τη μαμά Χίπισσα βγήκε στους δρόμους της Αθήνας για να γιορτάσει την Αποκριά! Κι όπως παρατηρείτε, τα σκουλαρίκια της Ευαγγελία είναι κι αυτά χειροποίητα: πλεχτά από τότε που έκανε πειράματα με διάφορες τεχνικές και υλικά.  

Εσείς το ρίξατε έξω; Φαρομανήσατε;;; Αν σας λείπει η έμπνευση, στους παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να βρείτε ιδέες από παλιότερες σχετικές αναρτήσεις μας: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ. 

Τα λέμε και πάλι σύντομα, 

Ευγενία