Εβδομάδα μικρών βιβλιοπωλείων

Γεια χαρά σε όλους σας!

Το γνωρίζατε ότι η βδομάδα που διανύουμε είναι αφιερωμένη στα μικρά βιβλιοπωλεία, εκείνα τα συνοικιακά που όλο και πιο πολύ σπανίζουν στις γειτονιές, αλλά που όταν δεν υπάρχουν είναι μεγάλη απώλεια για την καθημερινότητά μας; Αλήθεια, εσείς ποιά προτιμάτε: τα συνοικιακά ή τις μεγάλες αλυσίδες; Εγώ πάντως, δυσκολεύομαι να βρω βιβλία σε κάποιες αλυσίδες, έτσι που τα έχουν τοποθετημένα τα ράφια τους. Επίσης, εδώ στην Κεφαλονιά αλυσίδες δεν υπάρχουν, οπότε η μοναδική επιλογή είναι τα τοπικά καταστήματα. 

Πάντοτε μου άρεσαν τα βιβλιοπωλεία και ειδικά τα χαρτοπωλεία. Μη σας πω ότι πολύ παλιά θα μ’ άρεσε να διέθετα το δικό μου κατάστημα. Έχω, δε, μια μικρή αδυναμία στα μολύβια. Όποτε μπω σε βιβλιοπωλείο, φεύγω και μ’ ένα καινούργιο. 

Επανερχόμενη, λοιπόν, στην Εβδομάδα μικρών βιβλιοπωλείων  πλήθος εκδηλώσεων διοργανώνονται, ίσως κάποια κοντά στο σπίτι σας. Και μιας και στο παρελθόν είχαμε φιλοξενήσει μια στήλη αφιερωμένη στο βιβλίο του μήνα, εδώ μπορείτε να βρείτε τις προτάσεις μας. Μια συλλογή κατά βάση λογοτεχνικών βιβλίων, αλλά και κάποιων διαφορετικών, που αγγίζουν τα όρια της φιλοσοφίας. 

Και βέβαια, δε θα χάσω την ευκαιρία να σας παρουσιάσω το βιβλίο που ολοκληρώνω αυτό το διάστημα. Ένα βιβλίο αφιερωμένο στον περίπλου του Μαγγελάνου, βασισμένο σε ιστορικές πηγές -κατά βάση τα ημερολόγια που κρατούσαν οι ίδιοι οι ναύτες- που πέραν του ναυτικού κατορθώματος, αποτελεί και μια ενδιαφέρουσα ματιά σε όλα εκείνα τα άγνωστα στοιχεία που πρωτοαντίκρισαν αυτοί οι άνθρωποι: στοιχεία της Φύσης, εθνικότητες, πολιτισμούς, θρησκείες… Πραγματικά συναρπαστικό βιβλίο για όποιον θέλει να βιώσει μέρα από τα μάτια εκείνων των θαλασσοπόρων το άνοιγμα που έκαναν σε έναν καινούργιο κόσμο. 

Και φυσικά, το βιβλίο αυτό δεν θα μπορούσε παρά να είναι εξίσου επίκαιρο και τη σήμερον ημέρα, εφόσον αναδεικνύει τα γεωπολιτικά παιγνίδια που επέφερε η τότε ανακάλυψη των νέων θαλασσών.  Το σκληρό «παζάρεμα» για το ποιός θα κυριαρχούσε σε εκείνους τους ναυτικούς δρόμους τότε γινόταν ανάμεσα στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Τώρα οι μεγάλες δυνάμεις έχουν άλλο όνομα. Ωστόσο, η πορεία των γεγονότων παραμένει κατ’ ουσίαν ίδια. Σας το συστήνω ανεπιφύλαχτα! 

Αλήθεια, εσείς τί διαβάζετε αυτή την περίοδο; 

Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε, 

Ευγενία

Περπατώντας σε νέα μονοπάτια

Γεια χαρά σε όλους σας!

Όσοι μας παρακολουθείτε από παλιά ξέρετε ότι είμαστε του περπατήματος. Στην ειδική σελίδα του μπλογκ μας "Ενδιαφέροντα θέματα" υπάρχουν πολλές αναρτήσεις αφιερωμένες στις πεζοπορικές μας διαδρομές. 

Ατενίζοντας τη Ζάκυνθο από τον Αίνο

Μια δραστηριότητα που άρχισε στην Κρήτη, με αποκορύφωμα τη διάσχιση του εμβληματικού φαραγγιού της Σαμαριάς -διαδρομή που έκλεισε και την παραμονή μας στο νησί μετά από τριάμισι χρόνια- μετασχηματίστηκε σε εβδομαδιαία συνήθεια κατά τη διαμονή μας στη Σάμο. 

Η εκκλησία του Α. Μάρκου
στο Φρούριο της Άσου 

Αυτό το νησί το έχουμε περπατήσει στην κυριολεξία. Με αφορμή τον κορωνοϊό πήραμε πραγματικά τα βουνά κι εξελιχθήκαμε κι εμείς σε προσωπικό επίπεδο. 

Θέα προς τον κόλπο του Μύρτου

Αρχίσαμε να βλέπουμε τον φυσικό κόσμο που μας περιβάλλει με άλλα μάτια. Αρχίσαμε να φωτογραφίζουμε και να καταγράφουμε συστηματικά τις πεταλούδες της χώρας μας, αρχίσαμε να απολαμβάνουμε τις μικρές και μεγάλες χαρές που μπορεί να σου προσφέρει η ζωντανή επαφή με τη Φύση. 

η Μ. Άτρου, η παλαιότερη
στην Κεφαλονιά

Είδαμε ζωάκια, πουλάκια και λουλούδια απείρου κάλλους, θέες που κόβουν την ανάσα, μνημεία και τοπόσημα της κάθε περιοχής. 

κυκλώπεια τείχη της Αρχαίας Κράνης

Κάπου ατόνησε το πεζοπορικό μας πάθος στην Κέρκυρα (κυρίως λόγω των πολλών βροχών), αλλά ευτυχώς λίγο προτού μετακομίσουμε κι από κει ξαναβρήκαμε τη φόρμα μας. 

οι καταρράχτες Γραδούς

Τότε αρχίσαμε αυθόρμητα να καταγράφουμε τις διαδρομές μας σε μικρά βιντεάκια, για να κρατήσουμε ακόμα πιο ζωντανές τις αναμνήσεις.  

η χερσόνησος της Άσου

Στην Κεφαλονιά πλέον από το Φθινόπωρο, δε χάσαμε καθόλου χρόνο. Ο Βασίλης ανακάλυψε ότι το νησί διαθέτει πολλές χαρτογραφημένες πεζοπορικές διαδρομές, οπότε από τη μέρα που καταφτάσαμε έχουμε κιόλας περπατήσει δεκαπέντε ανοιχτά μονοπάτια, χαρτογραφημένα και σηματοδοτημένα για όποιον έχει την όρεξη να τα διασχίσει.

στην κορυφογραμμή του Αίνου

Διασχίσαμε τον Αίνο, ανακαλύψαμε καταρράχτες και κυκλώπεια τείχη, επισκεφτήκαμε το αρχαιότερο μοναστήρι του νησιού, είχαμε τη χαρά να δούμε από κοντά τη σπάνια κεφαλληνιακή βιολέτα... 

viola cephalonica

Το κυριακάτικο χόμπυ μας άρχισε σιγά σιγά να μετεξελίσσεται στο μυαλό μας και τα βιντεάκια των διαδρομών μας, που πάνω απ' όλα λειτουργούν ως ένα προσωπικό ημερολόγιο των εμπειριών μας, πλέον έγιναν η βάση για να δημιουργήσουμε -ο Βασίλης κι εγώ- ένα κανάλι στο YouTube με όνομα "Το ανοιχτό μονοπάτι" αφιερωμένο σε χαρτογραφημένες πεζοπορικές διαδρομές έως και μέσης δυσκολίας, προσβάσιμες σε όλους.   

ένα σχεδόν εγκαταλειμμένο χωριό στα
περίχωρα του Φισκάρδου

Στην επιλογή των διαδρομών, την οργάνωση της πεζοπορίας και τα κείμενα που συνοδεύουν κάθε βίντεο βρίσκεται ο Βασίλης. Αξίζει πραγματικά να διαβάστε τα κείμενα, μιας και αποτελούν μια πλήρη περιγραφή της διαδρομής, συνοδευόμενη από συνδέσμους στο χάρτη, αναφορές σε τεχνικά στοιχεία και προσωπικές παρατηρήσεις. Πίσω από τις φωτογραφίες και τα βίντεο βρίσκομαι εγώ, προσπαθώντας πάντα να πιάσω την ατμόσφαιρα της διαδρομής. 

Περπατώντας στο δρυοδάσος της Λευκάδας

Σας προσκαλούμε, λοιπόν, να επισκεφτείτε το κανάλι μας και να μας ακολουθείστε κι εσείς στα νέα μας μονοπάτια. Μέσα από τα βιντεάκια μικρής διάρκεια και χωρίς πολλά λόγια θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίστε ένα κομμάτι της χώρας μας από μια άλλη ματιά. Θα περπατήστε κι εσείς νοερά με μας κι ευελπιστούμε ν' απολαύσουμε μαζί τη διαδρομή! 

Βόρεια Κέρκυρα, από τη διαδρομή
του Ερημίτη

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι κάθε μονοπάτι είναι και μια νέα αρχή κι όπως τα τελευταία πολλά χρόνια η δική μας ζωή μας έχει ωθήσει ν' ανοίγουμε νέα μονοπάτια σε κάθε τόπο στον οποίο μετακομίζουμε, έτσι κι αυτό το κανάλι είναι άλλο ένα νέο μονοπάτι για μας τους δυο! 

Θα τα λέμε, λοιπόν, και στο νέο μας κανάλι κάθε Τετάρτη με νέο βιντεάκι από τις διαδρομές μας!

Ευγενία

I AM HATHOR VEST…σχεδόν έτοιμο

Γεια χαρά σε όλους σας!

Λίγο πριν μας φύγει κι ο Απρίλης κατάφερα να προχωρήσω το αμάνικο μπουφανάκι μου, που ξεκίνησα κάπου μέσα στο Μάρτη. Η αλήθεια είναι ότι στην προηγούμενη ανάρτηση ήμουν σε πολύ καλό σημείο, είχα κάνει σχεδόν τη μισή δουλειά, αλλά αρχικώς μια εύστοχη παρατήρηση της Ρένας σχετικά με το αν είναι πιθανό να ξεβάψει η φόδρα πάνω στο ανοιχτόχρωμο ύφασμα, μου άναψε φωτιές!

Έτσι, μετά το Πάσχα έκανα ένα δειγματάκι και το τέσταρα, πλένοντάς το στο χέρι. Ευτυχώς, πέρασε το τεστ με επιτυχία. 

Προχθές, ωστόσο, διαπίστωσα ότι το μέγεθος πλέον μου ήταν μεγάλο. Κάμποσα περιττά κιλά που χάθηκαν σιγά σιγά όλο αυτό το διάστημα έκαναν τη διαφορά κι έτσι το πατρόν χρειαζόταν να διορθωθεί. Θα μπορούσα ίσως ν’ αφήσω μεγαλύτερα περιθώρια ραφής, αλλά προτίμησα ν’ ακολουθήσω τον πιο μεθοδικό τρόπο. 

Έτσι, χθες ξηλώθηκε ό,τι είχε ραφτεί, επανασχεδιάστηκε το πατρόν ένα μέγεθος μικρότερο και κόπηκαν τα υφάσματα αναλόγως. Το μόνο που δεν πείραξα ήταν οι τσέπες, γιατί πραγματικά η διαφορά ήταν αμελητέα. 

Σήμερα ήμουν αποφασισμένη να ολοκληρώσω όλο το ράψιμο κι έτσι έγινε. Όλο το πρωινό αφιερώθηκε αποκλειστικά στο μπουφανάκι. Ακολουθώντας τις οδηγίες έγιναν όλες οι ραφές στο μπεζ ύφασμα και το μωβ, που αποτελεί και τη φόδρα. Δεν ξέχασα να προσθέσω κι ένα θηλάκι στο εσωτερικό κάτω από το γιακά -αν και δεν αναφέρεται στις οδηγίες, είναι πάντα πρακτικό. Όταν έφτασα στην τελική σύνθεση, για να ράψω το εξωτερικό και τη φόδρα παρέα ακολούθησα ένα βιντεάκι που βρήκα, γιατί δεν ήμουν βέβαιη ότι μπορούσα ν’ ακολουθήσω τις οδηγίες του πατρόν. Κάπως με αποπροσανατόλιζαν οι φωτογραφίες σε σχέση με την περιγραφή των βημάτων, οπότε εμπιστεύτηκα το βιντεάκι.  

Μιας και είχα ξαναχρησιμοποιήσει τη μέθοδο burrito, όπως τη λένε στα αγγλικά, για μια καλοκαιρινή μπλούζα, μου ήταν εύκολο να μπω στο νόημα. Πραγματικά, είναι μια πολύ απλή μέθοδος με άψογα αποτελέσματα, αφού κρύβονται όλες οι ραφές χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Δεν ξεχνάμε ν’ αφήσουμε ένα άνοιγμα σε μια πλαϊνή ραφή για να μπορέσουμε να γυρίσουμε από την καλή όλη την κατασκευή και να κρύψουμε τις ραφές. 

Ράβοντας την τελευταία ραφή στον πάτο του μπουφάν με γέμιζε με μεγάλη ικανοποίηση αλλά και προσμονή για να δω τί πέτυχα εν τέλει… 

Έκανα ένα γρήγορο σιδέρωμα στις ραφές κατά βάση και μετά ήρθε η δοκιμή. Ωραίο, σωστό στο μέγεθος κι άνετο για το σκοπό που έχει σχεδιαστεί. Με γέμισε με μεγάλη ικανοποίηση και χαρά. Το μωβ μου αρέσει πολύ όπως προβάλλει και κάνει αντίθεση με το μπεζ. Πραγματικά ήμουν έτοιμη ν’ ακολουθήσω τις οδηγίες της Ρένας και να το κάνω διπλής όψης, αλλά ήθελα να βάλω και κουμπιά, οπότε αυτό με προβλημάτισε. 

Και μιας και μιλάω για κουμπιά, αυτό είναι το μόνο που λείπει για να ολοκληρωθεί η κατασκευή μου. Και παρά το σέρβις που είχα κάνει στη μηχανή, οι κουμπότρυπες πάλι δεν μπορούν να ραφτούν. 

Γι’ αυτό και στο ταξίδι μου στην Αθήνα αγόρασα μεταλλικές σούστες. Κουμπιά απ’ τα παλιά…αλλά απολύτως χρηστικά κι ό,τι πρέπει για ν' αποφύγεις τη σπαζοκεφαλιά της κουμπότρυπας! 

Σας αποχαιρετώ με άλλο ένα μπουκετάκι αγριολούλουδα που μάζεψα σε πρόσφατη βόλτα μου στην εξοχή. Αυτό το ντελικάτο, ασπριδερό λουλουδάκι το έχετε ξαναδεί; 

Εγώ νομίζω πρώτη φορά το βρήκα στην εξοχη και λέγεται νιγκέλα η δαμασκηνή (love in the mist κοινώς στα αγγλικά).

Καλή Πρωτομαγιά σε όλους σας, 

Ευγενία  

Κόψιμο και ράψιμο του αμάνικου μπουφάν (I Am Hathor vest)

Γεια σας και πάλι!

Μετά από αρκετές μέρες αποχής από τα ραπτικά λόγω μιας μικρής εξόρμησης στην Αθήνα, την προηγούμενη βδομάδα βρήκα χρόνο για να συνεχίσω το ανοιξιάτικο πρότζεκτ μου, το ράψιμο ενός αμάνικου μπουφάν, κατάλληλο για τη μεταβατική περίοδο της Άνοιξης. Πέρσι είχε την τιμητική του το τζιν μπουφάν που έραψα και που ήδη φορέθηκε τώρα που ξανανέβηκαν οι θερμοκρασίες. Φέτος, είπα ν' αξιοποιήσω ένα λεπτό κοτλέ ύφασμα που διαθέτω πάνω από μια δεκαετία και που είναι σε ουδέτερο χρώμα, ό,τι πρέπει για να φορεθεί πάνω από άλλα μπλουζάκια. 

Το καπιτονάρισμα της φόδρας σας το έδειξα στην προηγούμενη ανάρτηση. Αυτή τη φορά έκοψα τα υφάσματα σύμφωνα με τις οδηγίες του πατρόν και μετά άρχισα την προετοιμασία για τις τσέπες.

Το σχέδιο διαθέτει δυο ειδών, αλλά εγώ προτίμησα να κάνω αυτές που ονομάζει patch pockets. Πολύ θα ήθελα να δοκίμαζα και τις κοφτές, μιας και είναι πιο πρακτικές και κομψές, αλλά βαρέθηκα να κάνω πρώτα πρόβα σε ρετάλια, εφόσον δεν τις έχω ξαναφτιάξει. Το αφήνω για μια άλλη φορά. 

Η αλήθεια είναι ότι έκανα καλή προετοιμασία και πέρασα στα υφασμάτινα κομμάτια όλα τα σημάδια του πατρόν με τρύπωμα για να διευκολυνθώ μετά. 

Έτσι και με τις τσέπες, είναι μαρκάρει τη θέση που πρέπει να ραφτούν κι έτσι ράφτηκαν γρήγορα. Μεταξύ μας, δείχνουν λίγο πρόχειρες, ίσως θα έπρεπε να δοκίμαζα να τις ράψω με ένα τρόπο που βρήκα στο Pinterest και που δείχνουν πιο προσεγμένες. Ποιός ξέρει, ίσως τις ξηλώσω. Εσείς τί λέτε; Πώς σας φαίνονται ως ώρας; 

Το υπόλοιπο ράψιμο επίσης έγινε πολύ γρήγορα: ράψιμο στους ώμους και σύνθεση του γιακά. Τώρα από που μου μένει είναι να κάνω την τελική συναρμολόγηση, αλλά θα την αφήσω για μετά του Πάσχα. 

Πάντως ως ώρας δείχνει πολύ χαριτωμένο. Μου πέρασε η σκέψη να το κάνω διπλής όψης, αλλά τελικώς εγκατέλειψα την ιδέα. 

Σας αποχαιρετώ με ένα μπουκετάκι αγριολούλουδα που μάζεψα τις προάλλες και σας εύχομαι Καλή Ανάσταση με υγεία!

Ευγενία