Sbriciolata al limone: η εύκολη εκδοχή της τάρτας από την Ιταλία

 Γεια χαρά κα πάλι!

Σήμερα επανέρχομαι με συνταγή για γλυκό μιας και χθες ο Βασίλης γιόρτασε τα γενέθλιά του! Και τέτοια μέρα το γλυκό είναι επιβεβλημένο, γιατί πώς αλλιώς θα σβήσεις τα κεράκια σου, άλλωστε; Αυτή τη φορά ψάχναμε για κάτι που θα έχει κρέμα αλλά και που θα μπορεί να σερβιριστεί εύκολα, σε μια χαρτοπετσέτα. Οι ιδέες ήταν αρκετές, έκλεινα προς το brownie, αλλά τελευταία στιγμή έπεσα πάνω σ' αυτό το εναλλακτικό γλυκό. 

Sbriciolata το όνομά του, από το ιταλικό sbriciolare που σημαίνει θρυμματίζω. Μια τάρτα σκεπαστή με άλλα λόγια, που θυμίζει το πιο αγγλικό crumble cake. Το βίντεο με έπεισε κατευθείαν. Άλλωστε, έχω ξανακάνει συνταγές από αυτό το κανάλι. Την ακολούθησα κατά γράμμα κάνοντας μόνο δυο μικρές προσαρμογές: έριξα μια πρέζα αλάτι στα υλικά της ζύμης καθώς και εκχύλισμα βανίλιας για να μην είναι έντονη η γεύση του αυγού. Επίσης, έφτιαξα διπλή δόση μιας και κόψαμε το γλυκό μας με τα παιδιά που κάνουμε μαζί πρόβα στην τοπική Φιλαρμονική. 

Αν θέλετε, λοιπόν, κι εσείς να φτιάξετε ένα γρήγορο και σχετικά ελαφρύ γλυκό διαβάστε τη συνέχεια. 

Υλικά για την κρέμα λεμονιού:

500 μλ γάλα 

2 αυγά

100 γρ. ζάχαρη

80 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

φλούδα και χυμός από μισό λεμόνι

Υλικά για την ψιχουλιαστή ζύμη:

400 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

150 γρ. ζάχαρη

120 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

2 αυγά

1 φακελάκι baking powder

μια πρέζα αλάτι κι ένα κουταλάκι εκχύλισμα βανίλιας ή ξύσμα λεμονιού (κάτι για ν' αρωματίσουμε τη ζύμη)

Εκτέλεση:

Αρχίζουμε από την κρέμα και σε κατσαρόλι τοποθετούμε το γάλα και τη φλούδα του λεμονιού, προσέχοντας να την κόψουμε όσο πιο λεπτή γίνεται. Με άλλα λόγια να μην έχει πολύ από την άσπρη σάρκα, μιας και πικρίζει. Βάζουμε το κατσαρόλι στη φωτιά και το ζεσταίνουμε καλά. Το αποσύρουμε όταν είναι έτοιμο να βράσει.

Όσο ζεσταίνεται το γάλα βάζουμε σε άλλη κατσαρόλα τα υπόλοιπα υλικά για την κρέμα (αυγά, ζάχαρη, αλεύρι και τα χτυπάμε με το σύρμα ή το μίξερ μέχρι να γίνουν κρέμα. Προτού χύσουμε το ζεσταμένο γάλα μέσα στο μείγμα, αφαιρούμε τις φλούδες λεμονιού. Ανακατεύουμε έντονα, ώστε να ενσωματωθεί το γάλα και ν' αρχίζει να σχηματίζεται η κρέμα. Ανακατεύουμε συνεχόμενα για να μη μας κόψουν τα αυγά (να μην ψηθούν δηλαδή όταν έρθουν σε επαφή με το ζεστό γάλα). 

Τοποθετούμε την κατσαρόλα σε μέτρια προς δυνατή φωτιά (στο 6 με ανώτατο το 9) κι ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να πήξει η κρέμα. Μόλις κάνει τον πρώτο κοχλασμό, αποσύρουμε από τη φωτιά, προσθέτουμε το χυμό από το μισό λεμόνι κι ανακατεύουμε μέχρι να ενσωματωθεί. Αφήνουμε την κρέμα στην άκρη. 

Σε βαθύ μπολ προσθέτουμε τα υλικά της ζύμης (αλεύρι, αλάτι, ζάχαρη, baking powder) και τ' ανακατεύουμε ελαφρώς. Μετά προσθέτουμε τ' αυγά, το βούτυρο και το εκχύλισμα ή  το ξύσμα κι ανακατεύουμε με τα χέρια μας, τρίβοντας τα υλικά όσο γίνεται να να σχηματιστούν ψίχουλα. 

Προθερμαίνουμε το φούρνο μας στους 170 βαθμούς στον αέρα ή στους 180 στις αντιστάσεις. 

Παίρνουμε μια ταρτιέρα ή μεταλλικό ταψί (διάμετρο 28 εκ. προτείνει το βίντεο), βουτυρώνουμε και μετά πασπαλίζουμε το σκεύος με αλεύρι για να μην μας κολλήσει η ζύμη. Στο βίντεο τοποθετείται κι ένα δίσκος λαδόκολλας στον πάτο, εγώ έστρωσα όλο το σκεύος για πρακτικούς λόγους. 

Πασπαλίζουμε τη μισή ζύμη στο σκεύος και με την παλάμη μας την πατάμε για να καλυφθεί ο πάτος και τα πλαϊνά. Απλώνουμε την κρέμα μας πάνω από τη ζύμη και μετά πασπαλίζουμε από πάνω την υπόλοιπη ποσότητα της ζύμης με σκοπό να καλύψουμε την κρέμα. Γυρνάμε και τα πλαϊνά της ζύμης προς τα μέσα ώστε να "κλείσει" κατά κάποιο τρόπο η τάρτα μας και να μην ξεχειλίσει η κρέμα κατά τη διάρκεια του ψησίματος. 

Βάζουμε το ταψί στη μεσαία σχάρα του φούρνου και ψήνουμε για 35-40 λεπτά, ώσπου να ροδίσει καλά το γλυκό μας. Όπως βλέπετε, η επιφάνεια της τάρτας έχει πάρει μια ρουστίκ όψη και τα ψίχουλα έχουν κολλήσει πολύ καλά μεταξύ τους. Πραγματικά, η ζύμη γίνεται πολύ τραγανή! 

Αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει εντελώς. Μπορούμε να το βάλουμε πάνω σε σχάρα για να κρυώσει γρηγορότερα και μετά κόβουμε το γλυκό μας! Εμάς πέτυχε, άρεσε πολύ και είναι βέβαιο ότι θα το επαναλάβουμε. 

Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε, 

Ευγενία

   

Ράβουμε μαξιλαράκια με φερμουάρ σε μία ώρα!

Γεια χαρά σε όλους!

Ναι, είναι αλήθεια ότι κατάφερα να ράψω δυο μαξιλαράκια με φερμουάρ τη βδομάδα που μας πέρασε  και μου πήρε μια ώρα το καθένα, το οποίο ήταν πράγματι πολύ ικανοποιητικό. 

Κι επειδή το ράψιμο του φερμουάρ καμιά φορά μπορεί να φαίνεται περίπλοκο κι αποτρεπτικός παράγοντας για να κάνουμε μια χειροτεχνία, σκέφτηκα να φτιάξω ένα μικρό tutorial με τα βήματα που ακολούθησα για την κατασκευή των μαξιλαριών. 

Για την κατασκευή ενός μαξιλαριού θα χρειαστούμε:

-ύφασμα κατά προτίμηση βαμβακερό με κάποιο βάρος, τύπου λονέτα ή καραβόπανο, για να είναι πιο ανθεκτικό

-φερμουάρ σε ταιριαστό χρώμα

-γέμισμα για το μαξιλάρι (κομφορέλ, τρίμμα αφρολέξ, ό,τι μπορείτε να βρείτε)

-ραπτομηχανή, κλωστικά, μεζούρα, ψαλίδι και προαιρετικά επιφάνεια κοπής, χάρακα και λεπίδα κοπής υφάσματος

-σίδερο και σιδερώστρα 

Βήματα για την κατασκευή: 

Μετράμε σε τί διάσταση θέλουμε να είναι το μαξιλάρι μας και προσθέτουμε τρεις πόντους σε κάθε διάσταση, μιας και θα ράψουμε χρησιμοποιώντας ενάμιση εκατοστό περιθώριο ραφής. Άρα, εγώ που ήθελα να έχω ένα μαξιλάρι σε τελικές διαστάσεις 48x44 εκ., έκοψα δύο υφάσματα σε διαστάσεις 51x47 εκ. αφού πρώτα τα σιδέρωσα.  

Τοποθετούμε τα δυο υφάσματα ώστε να είναι καλή με καλή. Με άλλα λόγια, τοποθετούμε το ένα ύφασμα ώστε να βλέπουμε την καλή του όψη κι ακριβώς από πάνω τοποθετούμε το άλλο ύφασμα, αλλά τώρα πρέπει να βλέπουμε την ανάποδη όψη του (πάνω δεξιά φωτογραφία). Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό δεν είναι διακριτό, οπότε δε μας νοιάζει αυτή η λεπτομέρεια. Κάνουμε μια ραφή με ευθύ γαζί κατά μήκος της μιας μεγάλης διάστασης με περιθώριο ραφής ενάμιση εκατοστό (μισή ίντσα). Ουσιαστικά, σε αυτή τη διάσταση θα βάλουμε το φερμουάρ. Ανοίγουμε τα περιθώρια ραφής και τα σιδερώνουμε να για παραμείνουν ανοιχτά (κάτω δεξιά φωτογραφία). 

Παίρνουμε το φερμουάρ μας, το οποίο βολεύει να είναι ελαφρώς μικρότερο από το μήκος του υφάσματός μας και το βάζουμε πάνω στη ραφή με τα δόντια προς τα κάτω (πάνω αριστερά φωτογραφία) κεντράροντάς το. Εγώ χρησιμοποίησα ένα φερμουάρ 40 εκ. μιας και το μήκος του υφάσματος ήταν 51 εκ. 

Το πιάνουμε με λίγες καρφίτσες και μετά το τρυπώνουμε πάνω στα περιθώρια ραφής για να το στερεώσουμε καλά (υπόλοιπες φωτογραφίες). Πολύς κόσμος αποφεύγει αυτό το βήμα, γιατί το θεωρεί χάσιμο χρόνου. Προσωπικά, πιστεύω ότι είναι πολύ πιο εύκολο να ράβω το φερμουάρ όταν το έχω τρυπωμένο, γιατί το ύφασμα στρώνει καλύτερα. 

Τώρα θα ράψουμε το φερμουάρ χρησιμοποιώντας το ειδικό ποδαράκι που έχουν όλες οι ραπτομηχανές (πάνω αριστερή φωτογραφία). Νομίζω ότι ο καθένας έχει το δικό του τρόπο ραφής φερμουάρ, εγώ σας δείχνω έναν απλό τρόπο που έχω μάθει από ένα βρετανικό βιβλίο. Αρχίζουμε από το τέλος του φερμουάρ και πρώτα ράβουμε κατά μήκος της δεξιάς ταινίας (κάτω αριστερή φωτογραφία). Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η δεξιά άκρη από το ποδαράκι να συμπίπτει με την άκρη της ταινίας του φερμουάρ. Ράβουμε με ευθύ γαζί μέχρι εκεί που μπορούμε, μιας και το ποδαράκι θα βρει εμπόδιο το δρομέα και τη λαβή του φερμουάρ (κάτω δεξιά φωτογραφία). 

Κόβουμε τις κλωστές κι επαναλαμβάνουμε το ίδιο βήμα ράβοντας τώρα την αριστερή ταινία (πάνω αριστερή φωτογραφια). Δεν ξεχνάμε να μετακινήσουμε το ποδαράκι ώστε να πατάει την αριστερή ταινία και τα δόντια του φερμουάρ να παραμένουν ελεύθερα.  

Έχουμε κάνει σχεδόν όλη τη δουλειά!!! Αυτό που κάνουμε τώρα είναι να κάνουμε ένα κάθετο γαζί  παράλληλα στο στοπ του φερμουάρ (πάνω δεξιά και κάτω αριστερή φωτογραφία). Μετά ανοίγουμε το φερμουάρ μας και το κατευθύνουμε προς το στοπ για να συνεχίσουμε το ημιτελές ράψιμο που κάναμε πριν λίγο. Αρχίζουμε από τη δεξιά μεριά, ράβουμε κατά μήκος της δεξιάς ταινίας, συνεχίζουμε λίγο μετά το στοπ, ράβουμε παράλληλα με το στοπ και τώρα στρίβουμε και πάλι τα υφάσματά μας για να συνεχίσουμε το ράψιμο και στην αριστερή ταινία του φερμουάρ (κάτω δεξιά φωτογραφία). Σταματάμε το γαζί μας όταν φτάσουμε εκεί που το είχαμε αφήσει. 

Τόση ώρα ράβαμε για ν' αρχίσουμε το ξήλωμα, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται! Παίρνουμε το ξηλωτήρι και σπάμε σιγά σιγά το γαζί από τη μια άκρη ως την άλλη εντός των ορίων του φερμουάρ (δύο πάνω φωτογραφίες). Προσοχή να μην κόψουμε τα κάθετα γαζιά. Αν ωστόσο συμβεί, δεν έγινε και κάτι, τα ξαναράβουμε με τη ραπτομηχανή. Αφαιρούμε και τις κλωστές από το τρύπωμα για είναι νοικοκυρεμένη η δουλειά μας. Διατηρούμε το φερμουάρ μας ανοιχτό και ξαναβάζουμε τα υφάσματά μας καλή με καλή. Ράβουμε κατά μήκος των τριών διαστάσεων, (δύο κάτω φωτογραφίες) με το ίδιο περιθώριο ραφής, ενάμιση εκατοστό. 

Τώρα, λοιπόν, έχουμε ετοιμάσει το μαξιλάρι μας και βγάζουμε προς τα έξω την καλή όψη των υφασμάτων από το άνοιγμα του φερμουάρ. Γι' αυτό, άλλωστε και το αφήσαμε ανοιχτό. Αν το είχαμε αφήσει κλειστό δε θα υπήρχε κάποιο άνοιγμα για να κάνουμε αυτό το τελευταίο βήμα. Σιδερώνουμε καλά καλά το μαξιλάρι μας αν χρειάζεται και μετά το γεμίζουμε με το ειδικό γέμισμα. Κλείνουμε το φερμουάρ και είμαστε έτοιμοι ν' απολαύσουμε το νέο μας μαξιλάρι!  

Ελπίζω να ήταν σαφείς οι οδηγίες και να σας εμπνεύσουν για ν' ανανεώστε κι εσείς το μπαλκόνι σας αυτό το καλοκαίρι! 

Τα λέμε και πάλι σύντομα, 

Ευγενία      

I AM HATHOR VEST...επιτέλους έτοιμο!

Γεια χαρά και πάλι!

Επανέρχομαι με μια σύντομη ανάρτηση για να κλείσει η περιπέτεια με την κατασκευή του αμάνικου μπουφάν που άρχισε κάμποσο καιρό πριν. Ένα εύκολο κι άκρως πρακτικό πατρόν με αρκετές παραλλαγές, σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε κι εσείς να ράψετε ένα. 

Την τελευταία φορά είχαμε μείνει λίγο πριν την τοποθέτηση των κουμπιών. Κι αφού η ραπτομηχανή μου αρνείται πεισματικά να ράψει κουμπότρυπες κι εδώ στην Κεφαλονιά δεν είχα την εναλλακτική να μου βάλουν μεταλλικά, πρεσαριστά κουμπιά, χρησιμοποίησα μεταλλικές σούστες, που έραψα στο χέρι. 

Δεν ξέρω πώς σας φαίνονται, αλλά προσωπικά τις βρίσκω συμπαθητικές. Είναι γεγονός ότι δεν είχα την ευκαιρία να το φορέσω και πολύ, αφού το ολοκλήρωσα στα τέλη του Μάη. Ωστόσο, κατάφερα να το εγκαινιάσω σε μια μικρή απόδραση στην Ιθάκη και ήταν τέλειο για τα δροσερά βραδάκια δίπλα στο λιμάνι.   

Τώρα που ολοκληρώθηκε αυτό το πρότζεκτ, μη νομίζετε ότι κάθομαι με σταυρωμένα χέρια... Ήδη έχω αρχίσει να ξηλώνω κάποιες φούστες που έραψα στην Κέρκυρα, μιας και τώρα που έχασα κάμποσα περιττά κιλά, τα ρούχα μου πέφτουν αρκετά φαρδιά. 

Σε δουλειές να βρισκόμαστε, εν ολίγοις! 

Τα λέμε και πάλι σύντομα, 

Ευγενία

Συντηρούμε αγκινάρες σε λάδι και λεμόνι

Γεια χαρά σε όλους και καλό μήνα!

Τη σημερινή συνταγή την πρωτοδοκιμάσαμε στην Κέρκυρα. Μιας και μας είχαν χαρίσει πολλές ντόπιες αγκινάρες και θέλαμε να βρούμε τρόπο για να τις συντηρήσουμε, καταφύγαμε σε διάφορες δοκιμές. Εγγυημένη συνταγή, λοιπόν, για να έχουμε αγκινάρες ολοχρονίς και να τις γευόμαστε μέσα σε σαλάτες, σα μεζεδάκι και όπου αλλού μας βγάλει η φαντασία μας. Και βέβαια, ένας πολύ ιταλικός τρόπος είναι στην πίτσα! Θα το έχετε παρατηρήσει ότι στην Ιταλία, δύο στις τρεις πίτσες έχουν και λίγη αγκινάρα τουρσί. 

Βρήκαμε, λοιπόν, στην τοπική λαϊκή αγορά του Αργοστολίου αγκινάρες σε πολύ καλή τιμή κι έτσι αδράξαμε την ευκαιρία για να φτιάξουμε ένα μεγάλο βάζο με δεκαπέντε τεμάχια. Η παρασκευή είναι απλούστατη, με υλικά που διαθέτουμε στο σπίτι. Το μόνο χρονοβόρο είναι το καθάρισμα των αγκινάρων, αλλά δείτε το ως μια ευχάριστη άσκηση συγκέντρωσης και διαλογισμού. Ξέρετε, αυτά τα μοντέρνα που προτείνουν οι ειδικοί... 

Υλικά που θα χρειαστούμε:

15 αγκινάρες καθαρισμένες 

300 μλ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

100 μλ. χυμός λεμονιού

200 μλ. νερό

δύο μεγάλες σκελίδες σκόρδου καθαρισμένες και κομμένες σε φέτες

ένα κουταλάκι γλυκού κόκκοι πιπεριού

λίγα κλαδάκια αρωματικών (θυμάρι, δεντρολίβανο, ρίγανη, ...)

ελαιόλαδο ή σπορέλαιο για να γεμίσουμε το βάζο

ένα γυάλινο βάζο των 1000 μλ.

Εκτέλεση:

Γεμίζουμε ένα μπολ με νερό και στύβουμε μισό λεμόνι μέσα σε αυτό. Αρχίζουμε να καθαρίζουμε μια μια τις αγκινάρες και να τις βάζουμε μέσα στο μπολ. Θεωρητικά, το λεμόνι θα βοηθήσει ώστε να μη μαυρίσουν πολύ. 

Αφού τις καθαρίσουμε τις βράζουμε για λίγα λεπτά για να μαλακώσουν ελαφρώς -πέντε λεπτάκια περίπου- και μετά τις σουρώνουμε. Στο μεταξύ αρχίζουμε ν' αποστειρώνουμε το βάζο μας με τη μέθοδο που προτιμάμε (σε βραστό νερό ή στο φούρνο). 

Μετά, βάζουμε σε άλλη κατσαρόλα το ξύδι και τα 200 μλ. νερού και φέρνουμε σε βρασμό. Αφού πάρει μια βράση, αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και ρίχνουμε μέσα τις αγκινάρες. Τις αφήνουμε για τρία με τέσσερα λεπτά και μετά τις αποσύρουμε από το διάλυμα. 

Ως δια μαγείας οι αγκινάρες θα ξεμαυρίσουν και βέβαια αυτό το βήμα βοηθά στο να μη δημιουργηθούν βακτήρια. 

Τέλος, παίρνουμε το ζεστό βάζο και βάζουμε μέσα το σκόρδο, το πιπέρι και τα αρωματικά. Μετά γεμίζουμε με τις αγκινάρες και περιχύνουμε με το χυμό λεμονιού. 

Συμπληρώνουμε με λάδι και γεμίζουμε πλήρως το βάζο. Σφραγίζουμε με το καπάκι το βάζο και ανακινούμε ελαφρώς το βάζο, για ν' αναμειχθεί καλά το λάδι με το λεμόνι. 

Φυλάσσουμε το βάζο σε σκιερό μέρος για έξι βδομάδες κατ' ελάχιστο. Άμα το ανοίξουμε, το διατηρούμε στο ψυγείο και καταναλώνουμε τις αγκινάρες εντός έξι εβδομάδων. Αν νομίζετε ότι δε θα τις καταναλώστε τόσο γρήγορα, τότε μπορείτε να τις αποθηκεύσετε σε μικρότερα βάζα και ν' ανοίγετε ένα κάθε φορά. Ίσως είναι και πιο πρακτικό αυτό. 

Κι αν σας αρέσουν αυτές οι γεύσεις και οι πειραματισμοί, τότε σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά και σε αυτές τις δοκιμασμένες συνταγές, που αφορούν σε καλοκαιρινά φρούτα και λαχανικά:

-συντηρούμε μελιτζάνες σε λάδι και ξύδι 

-συντηρούμε πράσινες ντομάτες σε λάδι και ξύδι

-συντηρούμε ροδάκινα σε ξύδι και ζάχαρη

-κρίταμο τουρσί

Καλά να περνάτε, 

Ευγενία