Εύκολο κέικ με φρούτα εποχής

Γεια χαρά σε όλους σας και πάλι!

Σήμερα κερνάμε κέικ εύκολο, μυρωδάτο και γεμισμένο με αγαπημένα φρούτα του φθινοπώρου. Τη συνταγή τη βρήκα στο βιβλίο μου με σκανδιναβικές γεύσεις, αναμνηστικό από το ταξίδι μας στο Ελσίνκι κάμποσα χρόνια πριν. 

Πρώτη φορά το δοκίμασα πέρσι στην Κέρκυρα, αλλά ποτέ δεν προλάβαινα να το φωτογραφίσω ψημένο, γιατί το τρώγαμε εν ριπή οφθαλμού! Αυτή τη φορά οριακά κατάφερα να πάρω δυο αξιοπρεπείς φωτογραφίες και να που έχουμε ανάρτηση! 

Στα διαδικαστικά, πάντα φτιάχνω τη μισή δόση, μιας και η κανονική είναι για 16-18 κομμάτια…Πολύ για μας τους δυο. Η μισή δόση είναι ό,τι πρέπει για ταψί που βγάζει έξι κομμάτια παστίτσιο. Επίσης, όπως θα παρατηρήσετε δε διαθέτει καθόλου γάλα ή κάποιο χυμό. Ωστόσο, γίνεται αφράτο και γευστικότατο! Πάμε, λοιπόν, να το φτιάξουμε.

Υλικά

150 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

300 γρ. κρυσταλλική ζάχαρη

3 αυγά

150 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις, κοσκινισμένο

1 κουταλάκι baking powder

μισό κιλό φρούτα εποχής (εγώ έβαλα βανίλιες)

μισό κουταλάκι τριμμένο κάρδαμο ή σπασμένοι σπόροι κάρδαμου

40 γρ. αμύγδαλα χοντροκομμένα 

Εκτέλεση

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς στον αέρα. Αλείφουμε το ταψί μας ελαφρώς με λίγο βούτυρο για να μην κολλήσει το κέικ μας. 

Στον κάδο του μίξερ βάζουμε το βούτυρο και 250 γρ. από τη ζάχαρη (τα 50 γρ. θα τα χρησιμοποιήσουμε μετά) και τα χτυπάμε σε μέτρια προς δυνατή ταχύτητα μέχρι να γίνουν κρέμα. Προσθέτουμε ένα ένα τ’ αυγά και χτυπάμε καλά μέχρι να ενσωματωθούν. Προσθέτουμε και το αλεύρι με το baking powder και χτυπάμε ελαφρώς μέχρι να ενσωματωθούν όλα τα υλικά. Δεν το παρακάνουμε. Μεταφέρουμε το μίγμα του κέικ στο ταψί μας. 

Πλένουμε και στεγνώνουμε τα φρούτα μας, αφαιρούμε τα κουκούτσια τους και τα κόβουμε σε χοντρές φέτες (εγώ έκοψα τις βανίλιες στα έξι). Σε μπολ τα ανακατεύουμε με τα 50 γρ. ζάχαρης που κρατήσαμε και το κάρδαμο. 

Προσθέτουμε τα φρούτα πάνω από το μίγμα του κέικ και τα πατάμε ελαφρώς με το χέρι μας ώστε να βυθιστούν. Τέλος, πασπαλίζουμε με τα αμύγδαλα και ψήνουμε για 45 λεπτά. 

Αφού ψηθεί το αφήνουμε να κρυώσει ελαφρώς, προτού το κόψουμε. Τα φρούτα μας θα έχουν βγάλει τους χυμούς τους και θα έχουν σχηματίσει ένα ελαφρύ σιροπάκι,  που θα μπερδεύεται ευχάριστα με τη ζύμη του κέικ… Απόλαυση! Τα δε αμύγδαλα θα έχουν σχηματίσει μια ωραία, τραγανή κρούστα, τί να σας πω, εμείς πάλι το φάγαμε στο άψε σβήσε! Τέλειο για πρωινό με καφεδάκι, για ν' αρχίσει ευχάριστα η μέρα. 

Κι επειδή μέχρι πριν λίγες μέρες έκανε ακόμη κάμποση ζέστη, το φυλάγαμε στο ψυγείο το κέικ μιας και είχε λίγη υγρασία από τα φρούτα. Ο Βασίλης το έτρωγε κρύο, εγώ το ζέστανα ελαφρώς και ήταν τέλειο!

Ελπίζω να το δοκιμάστε!

Σας χαιρετώ, 

Ευγενία     

Μαρμελάδα φραγκόσυκο

Γεια χαρά και πάλι!

Αλήθεια τα τρώτε τα φραγκόσυκα; Εμείς στη Λευκάδα δε νομίζω να τα έχουμε σε μεγάλη υπόληψη. Η μαμά μου θυμάται να τα έφαγε μια φορά σαν παιδί σε μια επίσκεψη στα νότια χωριά του νησιού. Ποτέ ξανά δεν τα έφαγε, γιατί δε συνηθιζόταν στην πόλη… Ξαφνιαστήκαμε στα φοιτητικά μας χρόνια όταν μια φίλη μας από την Καλαμάτα μας μίλαγε με τόσο ενθουσιασμό γι’ αυτά και για το πώς λαχταρούσε κάθε χρόνο να έρθει το καλοκαίρι για να τα φάει στις διακοπές της. Στη δε, Μέση Κέρκυρα, το χωριό Καστανιά διοργανώνει τη γιορτή παυλόσυκου, που είναι το φραγκόσυκο στην τοπική διάλεκτο. 

Δε θα είχαμε μπει στο διαδικασία ν' ασχοληθούμε με τα ταπεινά φραγκόσυκα -τα οποία παρεμπιπτόντως βρίσκονται παντού τριγύρω μας- αν σε μια  περσινή πεζοπορία μας στην Κέρκυρα ένας φίλος μας δε σταμάταγε για να φάει λίγα που βρήκαμε καθ’ οδόν. Μας μίλησε κι αυτός με μεγάλο ενθουσιασμό γι’ αυτό το άγνωστο φρούτο και για τα οφέλη που έχει στον οργανισμό μας. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, πατήστε εδώ για να διαβάστε ένα αναλυτικότατο άρθρο από κερκυραϊκό μπλογκ.   

Πειστήκαμε, λοιπόν, κι εμείς κι αφού με προμήθευσε ο Βασίλης με πολύ ενισχυμένα γάντια, πήρα χθες το ψάθινο καλαθάκι μου και πήγα να μαζέψω φραγκόσυκα. Στη γειτονιά υπάρχουν κυρίως κάκτοι με κόκκινα φρούτα, αλλά βρήκα κι ένα με κίτρινα. Αφού γέμισα το καλαθάκι μου, επέστρεψα στο σπίτι κι άρχισα το καθάρισμα. Το πρόβλημα είναι ότι ο καρπός περιβάλλεται από άπειρα, ψιλά αγκαθάκια που πρέπει ν' αποφύγουμε για να μην καταλήξουμε να γίνουμε σα σκαντζόχοιροι… Διαβάσαμε διάφορες τεχνικές. 

Στην Αμερική για παράδειγμα τα καψαλίζουν με καμινέτο, στην Ελλάδα τα ζεματάνε σε καυτό νερό και μετά τα ρίχνουν σε παγωμένο. Η πλειοψηφία τα καθαρίζει με τη βοήθεια μαχαιριού και πιρουνιού. Αυτή τη μέθοδο διάλεξα κι εγώ κι εν τέλει έβγαζα το φρούτο με ένα κουτάλι του γλυκού, που το έκανε ακόμα πιο εύκολο. Μετά το καθάρισμα -κράτησε μια ωρίτσα- ήμουν έτοιμη για την παρασκευή. Συνεχίστε το διάβασμα για τη συνταγή και τα βήματα που ακολούθησα. 

Υλικά:

Καθαρισμένα φραγκόσυκα

ζάχαρη

χυμός από ένα λεμόνι

Εκτέλεση:

Το πρώτο βήμα είναι να «στύψουμε» τα φραγκόσυκα για ν’ αφαιρέσουμε τα άπειρα και πολύ σκληρά κουκούτσια που διαθέτουν. Αν έχουμε αποχυμωτή, περνάμε τα καθαρισμένα φραγκόσυκα από τον αποχυμωτή και συλλέγουμε το χυμό τους σε ένα δοχείο και μετά σουρώνουμε το χυμό πετώντας όλα τα κουκούτσια. Επίσης, μπορούμε να πολτοποιήσουμε τα φρούτα στον πολυκόφτη.

Εναλλακτικά, βάζουμε τα φραγκόσυκα σε κατσαρόλα με ελάχιστο νερό, τα σιγοβράζουμε για δέκα λεπτά ώστε να διαλυθούν και μετά περνάμε το περιεχόμενο από σήτα, για ν’ αφαιρέσουμε τα κουκούτσια. Εγώ, ευτυχώ είχα αποχυμωτή κι όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Καλά, δεν μπορώ να σας περιγράψω το ανεπανάληπτο χρώμα τους. Πιο magenta χρώμα δεν έχω ξαναδεί, μόνο στα παντζάρια!

Το δευτέρου βήμα είναι να μετρήσουμε το χυμό μας μ' ένα φλυτζάνι ή ποτήρι. Για κάθε φλυτζάνι χυμού αντιστοιχεί μισό φλυτζάνι ζάχαρη. Συνεπώς εμένα βγήκαν τρία φλυτζάνια χυμός, τα έβαλα σε μια μέτρια κατσαρόλα με βαρύ πάτο και μετά πρόσθεσα ενάμιση φλυτζάνι ζάχαρη. 

Ανακατεύουμε καλά για να λιώσει η ζάχαρη, προσθέτουμε το χυμό λεμονιού κι ανάβουμε το μάτι της κουζίνας σε μέτρια ένταση. 

Θα μας πάρει κάμποση ώρα μέχρι ν’ αρχίσει να συμπυκνώνεται ο χυμός και να μετασχηματίζεται σιγά σιγά σε μαρμελάδα. Μαρμελάδα να το πούμε, πηχτό σιρόπι να το περιγράψουμε…το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για ιδιαίτερη γεύση, ελαφρώς γλυκόξινη, που φέρνει σε γλυκό σταφύλι, θυμίζει και κάτι από βατόμουρα. Αξίζει να τη δοκιμάσουμε. 

Για να δούμε ότι η μαρμελάδα μας είναι έτοιμη, αν δε διαθέτουμε θερμόμετρο ζαχαροπλαστικής τότε κάνουμε την παλιά μέθοδο με το κρύο πιάτο. Βάζουμε ένα πιατάκι στο ψυγείο να κρυώσει καλά. Αφού έχουν περάσει 40-45 λεπτά από την ώρα που βράζει η μαρμελάδα, παίρνουμε το πιάτο, του ρίχνουμε μια κουταλίτσα από τη μαρμελάδα και το στρέφουμε προς τις 90 μοίρες για να τρέξει η μαρμελάδα. Αν δούμε ότι στέκεται αμέσως τότε η μαρμελάδα μας είναι έτοιμη κι αποσύρουμε από τη φωτιά. 

Με προσοχή τη μεταφέρουμε σε αποστειρωμένα, γυάλινα βάζα όσο είναι ζεστά, βιδώνουμε, αναποδογυρίζουμε τα βάζα και τ’ αφήνουμε μέχρι να κρυώσουν εντελώς. Με αυτό τον τρόπο τα βοηθάμε να σφραγίσουν αεροστεγώς. Τ’ αναποδογυρίζουμε και τα φυλάμε σε ντουλάπι. Όταν ανοίξουμε ένα, μετά το διατηρούμε στο ψυγείο. 

Από τα τρία φλυτζάνια χυμού, που αντιστοιχούν περίπου σε 750 ml, μου βγήκαν σχεδόν δυο μεσαία βάζα μαρμελάδα. Τη δοκιμάσαμε σήμερα το πρωί και ήταν άλλη μια ευχάριστη έκπληξη, μετά τη μαρμελάδα αφροξυλιάς! Πάντως, την επόμενη φορά θα επιλέξω να ζεματίσω πρώτα τα φραγκόσυκα για να βγουν εν των προτέρων τ’ αγκάθια μιας και όλο και κάποιο με τρύπησε τελικώς…

Αν ξέρετε από φραγκόσυκα πείτε μας τί μέθοδο χρησιμοποιείτε εσείς για το καθάρισμα και πώς προτιμάτε να τα τρώτε.

Φιλάκια πολλά και καλό Παρασκευοσαββατοκύριακο, 

Ευγενία

     

 

Ραπτικά εν τάξει

Χαιρετώ την όμορφη, διαδικτυακή γειτονιά μας και σας εύχομαι καλό Φθινόπωρο! 

Επιστρέψατε; Εμείς επιστρέψαμε πια στη βάση μας, την Κεφαλονιά, μετά από ένα πλούσιο σε εμπειρίες κι ασχολίες καλοκαίρι. Φέτος κάναμε ελάχιστα μπάνια, οξύμωρο αν σκεφτούμε ότι μένουμε σε νησί, αλλά επενδύσαμε στη μουσική και τη φυσιολατρία. Μιας και είμαστε πλέον μέλη -ο Βασίλης κι εγώ- της Φιλαρμονικής Σχολής Κεφαλληνίας είχαμε εντατικές πρόβες για την καλοκαιρινή συναυλία μας, αφιερωμένη στα τραγούδια της Μικρής Γοργόνας και του Βασιλιά των Λιονταριών. Είναι αλήθεια ότι τα πρώτα μας βήματα στα πνευστά όργανα τα κάναμε στη Φιλαρμονική Σιναράδων, όσο ζούσαμε στην Κέρκυρα κι επειδή μας άρεσε πολύ, συνεχίζουμε αυτό το μουσικό ταξίδι και στην Κεφαλονιά. Κι αν είστε λάτρεις των μουσικών του Disney, μπορείτε να παρακολουθήστε τη φετινή συναυλία μας εδώ. 

Αυτό το καλοκαίρι, όμως, κάναμε και διακοπές στην βορειοανατολική Ελλάδα, σε μέρη που δεν είχαμε πάει ποτέ. Στον χάρτη μας μπήκαν η Δράμα, η Ξάνθη και η Καβάλα κι ο Βασίλης κατέστρωσε ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα γεμάτο φύση, ιστορία, γεύσεις και νέες εμπειρίες. Περπατήσαμε δίπλα σε ποτάμια, θαυμάσαμε καταρράκτες, σπήλαια και λίμνες, επισκεφτήκαμε αρχαιολογικούς τόπους… Ακόμη και λασπόλουτρο περιείχε το μενού μας!

Αλήθεια, ξέρατε ότι στην Ξάνθη βρίσκεται ο ψηλότερος καταρράκτης των Βαλκανίων; Μπορείτε να πάρετε μια καλή γεύση των πρόσφατων πεζοπορικών μας διαδρομών στο κανάλι μας.

Διακοπές, βέβαια και πακετάρισμα πάνε μαζί και δεν μπορώ να μη σας μιλήσω για την ικανοποίηση που ένοιωσα όταν άρχισα να πακετάρω και ρούχα που έχω ράψει εγώ. Όχι τίποτα το φαντασμαγορικό, αλλά όταν βλέπεις ότι τα μπλουζάκια σου ταιριάζουν υπέροχα με το τζιν μπουφάν που έχεις ράψει, ε τότε λες ότι άξιζε τον κόπο κάθε γαζί! 

Θα τα χαρώ για λίγο ακόμα, μιας και η καλοκαιρία καλά κρατά στο νησί, αν και σιγά σιγά θα μπούνε σε σειρά και τα πιο φθινοπωρινά ραψίματα. 

Ήδη η Ευαγγελία μου έκανε δώρο ένα σωρό κομμάτια καπιτοναρισμένου υφάσματος, λάφυρα από το ξεσκαρτάρισμα που έκανε στις δικές της ντουλάπες. Αρχικώς, σκέφτηκα ότι θα ήταν τέλεια φόδρα για πανωφόρι. Τώρα, όπως που το βλέπω καλύτερα, μου φαίνεται πολύ πλαστικούρα αυτό το άσπρο ύφασμα, οπότε το βλέπω να μετατρέπεται σε εσωτερικό για μαξιλαράκια ή για τσάντα. 

Με έπιασε επίσης μια φούρια να βάλω μπρος το καπιτονάρισμα του χριστουγεννιάτικου quilt top που έραψα πέρυσι. Σιδέρωσα επιμελώς τα υφάσματα, έβγαλα τις παραμάνες μου και τη βάτα για να φτιάξω το γνωστό σάντουιτς, για να διαπιστώσω ότι η βάτα δε μου έφτανε…Προφανώς, είχα ξεχάσει ότι είχα χρησιμοποιήσει κάμποση για το αμάνικο μπουφανάκι που έφτιαξα την Άνοιξη. Συνεπώς, παίρνει μια μικρή παράταση αυτό το πρότζεκτ. 

Χθες, όμως, μπήκε και η τελευταία λεπτομέρεια σε μια από τις φούστες που στένεψε το καλοκαίρι. Ήταν πανέτοιμη, φοδραρισμένη, στριφωμένη, σιδερωμένη…το μόνο που της έλειπε ήταν η κόπιτσα στο ζωνάκι.

Περιφερόταν από δω κι από κει τόσο διάστημα, αλλά χθες ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, επιτέλους! 

Κι αν σας θυμίζει κάτι το ύφασμα, είναι το ίδιο με το οποίο έκανα πριν λίγα χρόνια ένα πολύ πετυχημένο συνολάκι στη μαμά μου!

Σας εύχομαι ένα ευχάριστο Σαββατοκύριακο!

Ευγενία        

Μαρμελάδα με καρπούς αφροξυλιάς (elderberry jam)

Γεια χαρά σε όλους!

Ελπίζω να είστε όλοι καλά και ν΄ απολαμβάνετε τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου. Εμείς πατροπαράδοτα επισκεφτήκαμε τα χωριά μας κι αυτές οι εξορμήσεις μας γεμίζουν πάντα χαρά, μιας κι έχουμε τη δυνατότητα ν’ ανακαλύπτουμε και να δοκιμάζουμε νέες γεύσεις. Γεύσεις ίσως ξεχασμένες, ίσως παραμελημένες, κυρίως από φρούτα που τη σήμερον ημέρα δεν κυκλοφοράνε στα μανάβικα. Κι αν είσαι τυχερός να βρεις ένα δεντράκι γεμάτο από ώριμα, καλοκαιρινά φρούτα τότε γίνεσαι βασιλιάς! 

Στο χωριό του Βασίλη βρεθήκαμε την κατάλληλη εποχή για να μαζέψουμε τους καρπούς από την αφροξυλιά, γνωστή κι ως σαμπούκος. Τους πειραματισμούς με αυτό το δέντρο τους αρχίσαμε στην Κέρκυρα, φτιάχνοντας αναψυκτικό, καραμέλες και σιρόπι για το κρυολόγημα. Αυτή τη φορά βρήκαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε να φτιάξουμε μαρμελάδα, αξιοποιώντας τους καρπούς, τα γνωστά elderberries. 

sambucus nigra

Με το κλαδευτήρι και μια σακούλα ανά χείρας βγήκαμε βόλτα στο χωριό κι αρχίσαμε να συλλέγουμε μπουκετάκια με ώριμους καρπούς. Στρατηγικά, κινηθήκαμε κοντά σε φράχτες, ρέματα και βρύσες, γιατί συνήθως εκεί φύεται το δεντρύλλιο ή θάμνος. Ψάχναμε για το είδος "Σαμπούκος ο μέλας" ή αλλιώς "Sambucus nigra". Ξεχωρίζει γιατί όταν τα τσαμπιά του είναι ώριμα γέρνουν προς τα κάτω και τα κλαράκια του έχουν ένα χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα. 

sambucus nigra

Σαν αυτά που βλέπετε στις παραπάνω φωτογραφίες. Γενικώς, παρά του ότι χαρακτηρίζεται φαρμακείο της φύσης, η αφροξυλιά είναι τοξική και θέλει ιδιαίτερο χειρισμό. Για παράδειγμα, πρέπει να επιλέγουμε τους ώριμους καρπούς και να τους τρώμε αφού τους βράσουμε. Η μαρμελάδα λοιπόν είναι ασφαλής τρόπος για να φάμε τους καρπούς.  

Η επισήμανση γίνεται, γιατί υπάρχει κι ένα άλλο είδος -το sambucus ebulus- που είναι κι αυτό τοξικό, αλλά απ' όσο κατάλαβα πρέπει να το αποφεύγουμε και όταν φτιάχνουμε μαρμελάδες. Τα άνθη και οι καρποί μοιάζουν με το sambucus nigra, αλλά ξεχωρίζει γιατί είναι ποώδες φυτό, πολύ πιο κοντό, με φύλλα πιο λογχοειδή, ενώ τα τσαμπάκια με τους καρπούς παραμένουν όρθια ακόμα κι όταν ωριμάσουν. Κι αν δείτε στις παρακάτω φωτογραφίες έχουν κάποιες ραβδώσεις. 

sambucus ebulus

sambucus ebulus

Τώρα, στα της συνταγής, ακολούθησα τις αναλογίες από αυτό το βίντεο κι έκανα κάποιες παρεμβάσεις μιας και βρισκόμουν σ' ένα χωριουδάκι της Κόνιτσας, που δε διαθέτει ούτε μπακάλικο. 

Υλικά

3 φλυτζάνια τσαγιού καρπούς αφροξυλιάς

2 φλυτζάνια τσαγιού ζάχαρη

2 κουταλιές χυμός λεμονιού

κουκούτσια απο 5 κορόμηλα (αντικαθιστούν τις 2 κουταλιές σούπας σκόνη πηκτίνης που αναφέρεται στο βίντεο)

Εκτέλεση

Αποσπούμε με προσοχή τους καρπούς αφροξυλιάς από το κλαδάκια τους και τα βάζουμε σε μεγάλη λεκάνη. Αφού τελειώσουμε, γεμίζουμε τη λεκάνη με μπόλικο νερό κι αφήνουμε να καθίσουν οι καρποί. Ό, τι μείνει στην επιφάνεια να επιπλέει το αφαιρούμε με μια σίτα (άγουροι καρποί και κλαδάκια που μας ξέφυγαν). 

Σουρώνουμε τους καρπούς και τους τοποθετούμε σε κατσαρόλα με χοντρό πάτο (βοηθάει να μην καεί η μαρμελάδα, μιας και διαχέεται καλύτερα η θερμότητα).  Αφήνουμε να πάρουν μια πρώτη βράση σε μέτρια φωτιά (3-4 λεπτά). 

Μετά προσθέτουμε τη ζάχαρη και το λεμόνι, ανακατεύουμε καλά να διαλυθεί η ζάχαρη και βράζουμε για 10 λεπτά σε μέτρια φωτιά. Με το βρασμό εξουδετερώνεται η τοξικότητα του φρούτου. Αποσύρουμε από τη φωτιά και πολτοποιούμε το περιεχόμενο με ραβδομπλέντερ. Εμένα μου αρέσει  ν' αφήνω και μια μικρή ποσότητα χωρίς να την πολτοποιήσω, για να δίνει περισσότερη υφή στη μαρμελάδα. Τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να περάσουμε το περιεχόμενο από σίτα για ν' αφαιρέσουμε τα άπειρα κουκούτσια που έχουν οι καρποί. 

Ξαναβάζουμε την κατσαρόλα στη φωτιά, προσθέτουμε τα κουκούτσια κορόμηλου ή τη σκόνη πηκτίνης και σιγοβράζουμε το περιεχόμενο για περίπου 15-20 λεπτά, μέχρι να αρχίσει να πήζει και να παίρνει την υφή μαρμελάδας. Ανακατεύουμε τακτικά, για να μην κολλήσει η μαρμελάδα. Στο μεταξύ αποστειρώνουμε τα γυάλινα βάζα μας. 

Μόλις γίνει η μαρμελάδα, αποσύρουμε από τη φωτιά, γεμίζουμε τα ζεστά βάζα και τ' αναποδογυρίζουμε για να σφραγίσουν. Τα ξαναγυρίζουμε όρθια, αφού κρυώσουν εντελώς. Αποθηκεύουμε σε ξηρό μέρος και μόλις ανοίξουμε ένα βάζο, το διατηρούμε στο ψυγείο μας. 

Δεν ξέρω αν έχετε δοκιμάσει ποτέ μαρμελάδα elderberry, αλλά εμείς πραγματικά ενθουσιαστήκαμε από το αποτέλεσμα. Πέρα από το ανεπανάληπτο χρώμα της, είναι ευχάριστα μυρωδάτη κι ανάλαφρη. Του χρόνου σίγουρα θα φτιάξουμε μεγαλύτερη ποσότητα! 

Καλά να περνάτε, 

Ευγενία