Υποδεχόμαστε την Άνοιξη με λουλούδια κι ανακαλύπτουμε την άλλη πτυχή των μούσκαρι

Καλημέρα σε όλη τη διαδικτυακή παρέα και καλό μήνα!

Δεν μπορώ να πω, ο καιρός τις τελευταίες τρεις βδομάδες μας έχει προσφέρει απλόχερα ζεστότερες μέρες με υπέροχο ήλιο να μας συντροφεύει και τη μέρα σιγά σιγά να μεγαλώνει σε διάρκεια. Και πώς βέβαια, να μην επωφεληθούμε από την καλοκαιρία και να μην εξορμήσουμε στις εξοχές της Κεφαλονιάς για να περπατήσουμε κάποια από τα μονοπάτια της. 

Στο μεταξύ, το νέο μας μπαλκονάκια, το οποίο είναι πολύ όμορφο κι άνετο, χρειαζόταν μια ανοιξιάτικη πινελιά και τί καλύτερο να φυτέψουμε λίγα λουλούδια για να δώσουν χρώμα κι άρωμα. 

Έτσι, το Σάββατο αγοράσαμε δυο γαρυφαλλιές -που είναι κι ανθεκτικές- μια βιολέτα κι ένα πελαργόνι. Μεταφυτεύτηκαν πάραυτα και πλέον έχουν δημιουργήσει μια όμορφη γωνίτσα μαζί με τα μυρωδικά που είχαμε όλο αυτό το διάστημα. 

Βέβαια, ξέρετε, άμα αρχίσεις με μια γλάστρα ανοίγει η όρεξη και μετά θες όλο και πιο πολλές. Επειδή όμως τα καλοκαίρια πάντα λείπουμε για διακοπές, πλέον επιλέγουμε φυτά που αντέχουν στην ξηρασία, όπως τα πελαργόνια. 

Κι έτσι όπως κάναμε τα ψώνια μας στην τοπική λαϊκή, είδαμε σε ένα πάγκο ματσάκια από μούσκαρι, αυτά τα δημοφιλή λουλουδάκια που φυτεύουμε το Φθινόπωρο και που τα βλέπουμε και την Άνοιξη διάσπαρτα στους αγρούς. Ρώτησα το μανάβη με περιέργεια και μου είπε ότι τρώγονται σαν τα σπαράγγια. «Και πώς τα λέτε εδώ;» τον ξαναρώτησα αλλά δεν κατάφερα να συγκρατήσω το όνομα. Αγόρασα από περιέργεια κι αφού κάναμε τη σχετική έρευνα ανακαλύψαμε ότι το μούσκαρι λέγεται και σκορδούλακας, βολβός και βροβιός κι ανήκει στην οικογένεια των σπαραγγιών. 

Ακολουθήσαμε τις οδηγίες του συμπαθέστατου μανάβη κι αφού τ’ αχνίσαμε, τα μαγειρέψαμε σε ομελέτα. Εδώ στην Κεφαλονιά μάθαμε ότι επίσης τα κάνουν και κοκκινιστά με λίγο σκορδάκι. 

Κλείνοντας, ένα γρήγορο ταξίδι στην Αθήνα μου έδωσε την ευκαιρία να βρω ένα σεντονόπανο διπλόφαρδο για να το χρησιμοποιήσω για το χριστουγεννιάτικο πάπλωμα που άρχισα να σχεδιάζω στα τέλη της χρονιάς. Τώρα είμαι έτοιμη για να φτιάξω το «σάντουιτς» και ν’ αρχίσω το καπιτονάρισμα. 

Τα λέμε σύντομα, 

Ευγενία  

Ήρθε η Αποκριά, καιρός για φαρομανητά!!!

Γεια χαρά σε όλους σας!

Για τους Λευκαδίτες η λέξη "φαρομανητά" είναι άκρως συνδεδεμένη με την Αποκριά, αλλά και με τη διασκέδαση, το ξεφάντωμα και το ξέφρενο γέλιο. Εδώ μπορείτε να διαβάστε την ερμηνεία κι ετυμολογία της λέξης, που τόσο πολύ χαρακτηρίζει τη λευκαδίτικη ιδιοσυγκρασία. 

Κι αφού οι καιροί το απαιτούν και το Τριώδιο άνοιξε, είπαμε κι εμείς να βγούμε από τη ρουτίνα της σοβαρότητας και να φαρομανήσουμε λιγάκι! Φυσικά, τ' αυτοσχεδιαστικά μασκαρέματα έχουν την τιμητική τους στα σπίτια μας, γιατί έχουν πιο πολλή πλάκα, μιας και μας καλούν να γίνουμε ευρηματικοί κι εν τέλει να διαφοροποιηθούμε από τα τετριμμένα. 

Βέβαια, όταν μιλάμε γι' αυτοσχεδιαστικά κουστούμια, στο σπίτι της αδερφής μου παίρνουν...επιστημονική διάσταση. Έτσι και φέτος μετέτρεψε την Κωνσταντίνα σε Φραουλίτσα, εμπνευσμένη από τον φανταστικό χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων "Berry Bitty adventures". Τα εύκολα έγιναν γρήγορα, δηλαδή το λευκό μπλουζάκι στο οποίο καπιτονάρισε με το χέρι τους δύο πράσινους ρόμβους και τη φραουλίτσα. 

Η φούστα έγινε κι αυτή με σχετική ευκολία, αλλά το βασικό πρόβλημα ήταν το καλσόν. Αφού δεν κυκλοφορούσε τίποτε αντίστοιχο στην τοπική αγορά, η Ευαγγελία σκέφτηκε εναλλακτικά. Βρήκε ένα κατάλληλο πουλόβερ σε κατάστημα που πουλάει ρούχα με το κιλό και μετέτρεψε τα μανίκια του σε καλσόν!!! Εύκολο και πρακτικό. 

Το καπέλο είχε κι αυτό την πρόκλησή του, αφού δεν μπορούσε να βρει παρόμοιο ύφασμα. Όμως κι αυτό διορθώθηκε εν τέλει με το κατάλληλο χρώμα τέμπερας! Οι βούλες ζωγραφίστηκαν πάνω στο μονόχρωμα ύφασμα κι έπειτα ο σκούφος ράφτηκε πάνω σε χοντρό λάστιχο. Τέλος, το γείσο από ένα λευκό καπέλο αφαιρέθηκε, "ντύθηκε" με πράσινη τσόχα και στερεώθηκε ώστε να σχηματιστεί το τελικό καπέλο! 

Ακόμη και τα παπούτσια προσαρμόστηκαν αναλόγως. Ένα παλιό ζευγάρι της Ειρήνης πήρε ροζ χρώμα με τη βοήθεια της τσόχας και πάλι. Ιδανικό υλικό, αφού είναι οικονομικό, κυκλοφορεί σε πολλά χρώματα και πάνω απ' όλα δεν ξεφτάει. Εμφάνιση sur mesure, όχι ό,τι κι ό,τι! Και πάνω απ' όλα χαρά, δημιουργικότητα και φαντασία.

Η Φραουλίτσα ντύθηκε, στολίστηκε και μαζί με φίλες και τη μαμά Χίπισσα βγήκε στους δρόμους της Αθήνας για να γιορτάσει την Αποκριά! Κι όπως παρατηρείτε, τα σκουλαρίκια της Ευαγγελία είναι κι αυτά χειροποίητα: πλεχτά από τότε που έκανε πειράματα με διάφορες τεχνικές και υλικά.  

Εσείς το ρίξατε έξω; Φαρομανήσατε;;; Αν σας λείπει η έμπνευση, στους παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να βρείτε ιδέες από παλιότερες σχετικές αναρτήσεις μας: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ. 

Τα λέμε και πάλι σύντομα, 

Ευγενία

Νέα χρονιά, νέα τσάντα

Γεια χαρά και πάλι σε όλους σας!

Όπως σας ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, η χρονιά άρχισε με τ’ απαραίτητα συγυρίσματα των ραπτικών καθώς και τη διάθεση για να ράψω μια πάνινη τσαντούλα για τα βιβλία του κλαρινέτου κι όχι μόνο. 

Με τον αγαπημένο μου γκρι καμβά, με τον οποίο έχω φτιάξει τόσες και τόσες τσαντούλες (εδώ, εδώ, εδώ, εδώ) μιας και το χρώμα του είναι τόσο ουδέτερο και ταιριαστό με τα πάντα, έβαλα μπρος κι αυτή τη δημιουργία, η οποία μου πήρε παραπάνω απ’ όσο περίμενα. 

Είναι που είχε καλό καιρό την Κυριακή και τον επωφεληθήκαμε για να πεζοπορήσουμε στο νησί είναι που είχα και καιρό να καταπιαστώ με φερμουάρ, οπότε μου πήρε κάτι παραπάνω. Όπως σας είπα και την προηγούμενη φορά, το δυσκολότερο σημείο στην κατασκευή θα ήταν η φόδρα, μιας και ήθελα να της βάλω το φερμουάρ με συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να είναι κάπως «χωστό» μέσα στην τσάντα, αν το λέω καλά…

Βρήκα, λοιπόν, ένα βιντεάκι, φρέσκαρα τα βήματα και το ακολουθούσα πιστά. Όλα πήγαν εξαιρετικά μέχρι που έγινε η τελική ραφή του φερμουάρ πάνω στη φόδρα…και κατέληξε να κοιτάει προς τα κάτω! Τώρα, το βιντεάκι δεν τα είπε καλά, εγώ κάπου μπερδεύτηκα;; Μυστήριο έμεινε, δεν έδωσα δεύτερη ευκαιρία στο βιντεάκι. Το ξήλωσα κατευθείαν κι αφού έβαλα το μυαλό μου να σκεφτεί (κάνοντας και πρόβα πάνω στη φόδρα) το ξαναέραψα σωστά αυτή τη φορά. 

Βιάστηκα όμως να χαρώ, γιατί παρατήρησα ότι τα πλαϊνά του φερμουάρ ήταν τελικώς πολύ μεγάλα και το φερμουάρ βυθιζόταν προς τα κάτω, με αποτέλεσμα να μην ανοίγει πολύ εύκολα. Και τί να την κάνεις τσάντα που είναι δυσλειτουργική; Στην αρχή είπα να κάνω τα στραβά μάτια. Την επόμενη μέρα πρυτάνευσε η λογική κι άρχισα το ξήλωμα. Μεταξύ μας δεν ήταν και τόσο πολύ. Τέσσερα γαζιά έσπασα. Έκοψα κάμποσο από τα πλαϊνά πάνελ του φερμουάρ και στερέωσα με τις καρφίτσες την κατασκευή για το τελικό ράψιμο. 

Την Παρασκευή το πρωί, λοιπόν, έβαλα μπρος νωρίς νωρίς και μετά από λίγη ώρα η φόδρα είχε ραφτεί και σιδερωθεί. 

Της πρόσθεσα και μια μικρή τσεπούλα για να μένουν σε μια μεριά όλα τ’ απαραίτητα.

Για το τέλος έμειναν οι ιμάντες. Έτοιμοι, βαμβακεροί σε μαύρο χρώμα για να ταιριάζουν με το φερμουάρ και για να κάνουν αντίθεση με το γκρι -μιας και η τσάντα εξωτερικά είναι τόσο απλή. 

Μετά το μεσημεριανό φαγητό έγινε το τελικό ράψιμο. Είχα αφήσει στην πλαϊνή ραφή της φόδρας άνοιγμα για να γυρίσω από κει την τσάντα και να ’σου, ξεπρόβαλε! 

Μετά από ένα καλό σιδέρωμα, έκανα κι ένα τελευταίο γαζί στην κορυφή της τσάντας και περιμετρικά του ανοίγματος για να μη σηκώνεται η φόδρα προς τα πάνω. 

Έτοιμη, λοιπόν, η πρώτη χειροτεχνία για το 2026! Και πόσο μου αρέσει αυτή η αντίθεση ανάμεσα στην απλότητα της εξωτερικής όψης και την πιο πολύβουη -λόγω υφάσματος- και περιποιημένη εσωτερική όψη. 

Τα βιβλιαράκια μου φιλοξενούνται ανετότατα μέσα στην τσαντούλα, η οποία νιώθω από τώρα ότι θα βιώσει στιγμές δόξας και θα χρησιμοποιείται τακτικότατα! 

Είναι γεγονός, ότι δεν περίμενα τόσες αναποδιές σε αυτό το πρώτο πρότζεκτ της χρονιάς, αλλά από την άλλη κάθε τι που «σκουριάζει» θέλει και χρόνο για να επανέλθει. Κι εγώ πραγματικά είχα καιρό να ράψω μια τσαντούλα. Οπότε ευπρόσδεκτη και η κάθε μικροαναποδιά! 

Σας αποχαιρετώ με άλλο ένα γουράκι που έλαβα στο μεταξύ δια χειρός Ρένας Χριστοδούλου, η οποία είναι η επιτομή της ανακύκλωσης ανεξαρτήτως υλικού! 

Για δείτε το χαρούμενο και λαμπερό αστέρι που δημιούργησε, αλλά και την εξαιρετική καρτούλα της. Σ' ευχαριστώ Ρένα και πάλι! 

Φιλάκια πολλά, 

Ευγενία    

Ετοιμάζοντας μια τσαντούλα για τη νέα χρονιά

Καλημέρα σε όλη την παρέα!

Ελπίζω να είστε καλά και ν' απολαμβάνετε τις μέρες του Γενάρη, με ό,τι φέρνει η καθεμία τους. Σιγά σιγά η ρουτίνα επανέρχεται, οι χριστουγεννιάτικες διακοπές μετατρέπονται σ' ευχάριστες αναμνήσεις κι έτσι συνεχίζουμε τον κύκλο της ζωής. 

Χθες, λοιπόν, αποφάσισα να κινητοποιηθώ λίγο πιο πολύ και για τη νέα χρονιά να ράψω μια απλή tote bag (ένα project ακάμωτο, που με ακολουθεί από την Κέρκυρα). Τα είχα όλα έτοιμα, το ύφασμα, τους ιμάντες, το θερμοκολλητικό, το φερμουάρ και τα μεταλλικά στοιχεία. Ακόμα και τις διαστάσεις, μιας και θα επαναλάμβανα επί της ουσίας την τσάντα που είχα φτιάξει κάποια χρόνια πριν για την αδερφή μου. 

Στην Κέρκυρα, όμως, ξελογιάστηκα και το 'ριξα στο ράψιμο ρούχων, κάτι που μέχρι τότε δεν το τολμούσα. Τώρα, πια ήρθε η κατάλληλη στιγμή για μια επαναφορά, αφού χρειάζομαι την τσάντα για να κουβαλάω τα μαθήματα του κλαρινέτου στο μάθημα. Ναι, ναι, καλά διαβάζετε. Αυτό το χόμπι το αρχίσαμε με το Βασίλη στην Κέρκυρα κι ομολογουμένως δεν υπήρχε καταλληλότερο νησί για να γραφτούμε σε μια φιλαρμονική και να καταπιαστούμε με τη μουσική. 

Ο Βασίλης με τη στολής της Φιλαρμονικής
Σιναράδων μετά τον Επιτάφιο πέρυσι

Έτσι, λοιπόν, μετά από δεκαετίες αδράνειας -μιας και οι δυο μας κάναμε μουσική στα μαθητικά μας χρόνια- ξαναγίναμε μαθητές σε κάτι εντελώς καινούργιο για μας. Ο Βασίλης στην τρομπέτα κι εγώ στο κλαρινέτο. Ντουέτο και στη μουσική, λοιπόν!  

Βέβαια, προτού αρχίσω το νέο πρότζεκτ έκανα μια γενική τακτοποίηση στα ραπτικά μου. Σουλουπώθηκαν τα υφάσματα, αυτά τα λίγα που κουβαλάω σε κάθε μετακόμιση, τακτοποιήθηκαν τα quilt tops και μπήκαν όλα σε μια σακούλα για να μετατραπούν σε παπλώματα. Συμμάζεψα και τα ρεταλάκια μου και τα έβαλα μέσα σε ειδικά σακουλάκια ανάλογα με το σχέδιο ή το μέγεθος. Κράτησα και τα πιο μικρά αυτή τη φορά μήπως κάνω χριστουγεννιάτικα σουβέρ με τη μέθοδο του quilt-as-you-go. Κι όλα αυτά τα σακουλάκια μπήκαν σε μια μια μεγάλη θήκη για σεντόνια για να μην είναι παραπεταμένα εδώ κι εκεί.  

Χθες έκοψα τα δυο υφάσματα της τσάντας, κόλλησα το θερμοκολλητικό και σήμερα τα έραψα. Έτοιμη η μισή τσάντα! Τώρα της λείπει και η φόδρα, η οποία έχει περισσότερη δουλειά. Ετοίμασα το φερμουάρ, βρήκα και το ύφασμα κι ευελπιστώ μες στο Σαββατοκύριακο να την ολοκληρώσω. 

Μέσα στη βδομάδα έλαβα κι ένα ωραίο δωράκι από την αγαπημένη φίλη-μπλόγκερ, Μαριάννα. 

Ήταν μια πανέμορφη έκπληξη για μένα. Το πακετάκι της περιελάμβανε ένα γούρι για τη νέα χρονιά -ένα λουλούδι από γκρι ύφασμα- και μια κάρτα φτιαγμένη από υπέροχα, μικρά κουρελάκια να σχηματίζουν το πιο χαριτωμένο χριστουγεννιάτικο δεντράκι. 

Σ' ευχαριστώ πολύ, Μαριάννα μου, για τα δωράκια σου κι ελπίζω να έχεις κι εσύ μια δημιουργική χρονιά, με πολύ πάτσγορκ!!

Καλό Σαββατοκύριακο σας εύχομαι, 

Ευγενία