Μαρμελάδα με καρπούς αφροξυλιάς (elderberry jam)

Γεια χαρά σε όλους!

Ελπίζω να είστε όλοι καλά και ν΄ απολαμβάνετε τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου. Εμείς πατροπαράδοτα επισκεφτήκαμε τα χωριά μας κι αυτές οι εξορμήσεις μας γεμίζουν πάντα χαρά, μιας κι έχουμε τη δυνατότητα ν’ ανακαλύπτουμε και να δοκιμάζουμε νέες γεύσεις. Γεύσεις ίσως ξεχασμένες, ίσως παραμελημένες, κυρίως από φρούτα που τη σήμερον ημέρα δεν κυκλοφοράνε στα μανάβικα. Κι αν είσαι τυχερός να βρεις ένα δεντράκι γεμάτο από ώριμα, καλοκαιρινά φρούτα τότε γίνεσαι βασιλιάς! 

Στο χωριό του Βασίλη βρεθήκαμε την κατάλληλη εποχή για να μαζέψουμε τους καρπούς από την αφροξυλιά, γνωστή κι ως σαμπούκος. Τους πειραματισμούς με αυτό το δέντρο τους αρχίσαμε στην Κέρκυρα, φτιάχνοντας αναψυκτικό, καραμέλες και σιρόπι για το κρυολόγημα. Αυτή τη φορά βρήκαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε να φτιάξουμε μαρμελάδα, αξιοποιώντας τους καρπούς, τα γνωστά elderberries. 

sambucus nigra

Με το κλαδευτήρι και μια σακούλα ανά χείρας βγήκαμε βόλτα στο χωριό κι αρχίσαμε να συλλέγουμε μπουκετάκια με ώριμους καρπούς. Στρατηγικά, κινηθήκαμε κοντά σε φράχτες, ρέματα και βρύσες, γιατί συνήθως εκεί φύεται το δεντρύλλιο ή θάμνος. Ψάχναμε για το είδος "Σαμπούκος ο μέλας" ή αλλιώς "Sambucus nigra". Ξεχωρίζει γιατί όταν τα τσαμπιά του είναι ώριμα γέρνουν προς τα κάτω και τα κλαράκια του έχουν ένα χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα. 

sambucus nigra

Σαν αυτά που βλέπετε στις παραπάνω φωτογραφίες. Γενικώς, παρά του ότι χαρακτηρίζεται φαρμακείο της φύσης, η αφροξυλιά είναι τοξική και θέλει ιδιαίτερο χειρισμό. Για παράδειγμα, πρέπει να επιλέγουμε τους ώριμους καρπούς και να τους τρώμε αφού τους βράσουμε. Η μαρμελάδα λοιπόν είναι ασφαλής τρόπος για να φάμε τους καρπούς.  

Η επισήμανση γίνεται, γιατί υπάρχει κι ένα άλλο είδος -το sambucus ebulus- που είναι κι αυτό τοξικό, αλλά απ' όσο κατάλαβα πρέπει να το αποφεύγουμε και όταν φτιάχνουμε μαρμελάδες. Τα άνθη και οι καρποί μοιάζουν με το sambucus nigra, αλλά ξεχωρίζει γιατί είναι ποώδες φυτό, πολύ πιο κοντό, με φύλλα πιο λογχοειδή, ενώ τα τσαμπάκια με τους καρπούς παραμένουν όρθια ακόμα κι όταν ωριμάσουν. Κι αν δείτε στις παρακάτω φωτογραφίες έχουν κάποιες ραβδώσεις. 

sambucus ebulus

sambucus ebulus

Τώρα, στα της συνταγής, ακολούθησα τις αναλογίες από αυτό το βίντεο κι έκανα κάποιες παρεμβάσεις μιας και βρισκόμουν σ' ένα χωριουδάκι της Κόνιτσας, που δε διαθέτει ούτε μπακάλικο. 

Υλικά

3 φλυτζάνια τσαγιού καρπούς αφροξυλιάς

2 φλυτζάνια τσαγιού ζάχαρη

2 κουταλιές χυμός λεμονιού

κουκούτσια απο 5 κορόμηλα (αντικαθιστούν τις 2 κουταλιές σούπας σκόνη πηκτίνης που αναφέρεται στο βίντεο)

Εκτέλεση

Αποσπούμε με προσοχή τους καρπούς αφροξυλιάς από το κλαδάκια τους και τα βάζουμε σε μεγάλη λεκάνη. Αφού τελειώσουμε, γεμίζουμε τη λεκάνη με μπόλικο νερό κι αφήνουμε να καθίσουν οι καρποί. Ό, τι μείνει στην επιφάνεια να επιπλέει το αφαιρούμε με μια σίτα (άγουροι καρποί και κλαδάκια που μας ξέφυγαν). 

Σουρώνουμε τους καρπούς και τους τοποθετούμε σε κατσαρόλα με χοντρό πάτο (βοηθάει να μην καεί η μαρμελάδα, μιας και διαχέεται καλύτερα η θερμότητα).  Αφήνουμε να πάρουν μια πρώτη βράση σε μέτρια φωτιά (3-4 λεπτά). 

Μετά προσθέτουμε τη ζάχαρη και το λεμόνι, ανακατεύουμε καλά να διαλυθεί η ζάχαρη και βράζουμε για 10 λεπτά σε μέτρια φωτιά. Με το βρασμό εξουδετερώνεται η τοξικότητα του φρούτου. Αποσύρουμε από τη φωτιά και πολτοποιούμε το περιεχόμενο με ραβδομπλέντερ. Εμένα μου αρέσει  ν' αφήνω και μια μικρή ποσότητα χωρίς να την πολτοποιήσω, για να δίνει περισσότερη υφή στη μαρμελάδα. Τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να περάσουμε το περιεχόμενο από σίτα για ν' αφαιρέσουμε τα άπειρα κουκούτσια που έχουν οι καρποί. 

Ξαναβάζουμε την κατσαρόλα στη φωτιά, προσθέτουμε τα κουκούτσια κορόμηλου ή τη σκόνη πηκτίνης και σιγοβράζουμε το περιεχόμενο για περίπου 15-20 λεπτά, μέχρι να αρχίσει να πήζει και να παίρνει την υφή μαρμελάδας. Ανακατεύουμε τακτικά, για να μην κολλήσει η μαρμελάδα. Στο μεταξύ αποστειρώνουμε τα γυάλινα βάζα μας. 

Μόλις γίνει η μαρμελάδα, αποσύρουμε από τη φωτιά, γεμίζουμε τα ζεστά βάζα και τ' αναποδογυρίζουμε για να σφραγίσουν. Τα ξαναγυρίζουμε όρθια, αφού κρυώσουν εντελώς. Αποθηκεύουμε σε ξηρό μέρος και μόλις ανοίξουμε ένα βάζο, το διατηρούμε στο ψυγείο μας. 

Δεν ξέρω αν έχετε δοκιμάσει ποτέ μαρμελάδα elderberry, αλλά εμείς πραγματικά ενθουσιαστήκαμε από το αποτέλεσμα. Πέρα από το ανεπανάληπτο χρώμα της, είναι ευχάριστα μυρωδάτη κι ανάλαφρη. Του χρόνου σίγουρα θα φτιάξουμε μεγαλύτερη ποσότητα! 

Καλά να περνάτε, 

Ευγενία 

Παγώτο νεκταρίνι με κουμ κουατ γλασέ και φιστίκι Αιγίνης

Γεια χαρά και πάλι!

Πάντα υπάρχει διάθεση για ένα παγωτάκι, ειδικά αν πρόκειται για σπιτική παρασκευή, που όπως και να το κάνουμε έχει άλλη γεύση κι άλλη χάρη! Και τα φρουτένια παγωτά είναι τόσο εύκολα κι απολαυστικά, οπότε αξίζει τον κόπο να δοκιμάστε τη σημερινή συνταγή, αν είστε και λάτρεις του νεκταρινιού. Ζουμερό, μυρωδάτο, τέτοια εποχή είναι μου φαίνεται η καταλληλότερη για να τα γευτούμε. 

Η συνταγή είναι ακριβώς η ίδια που σας πρότεινα κι εδώ, μόνο που αυτή τη φορά μου ήρθε η έμπνευση να προσθέσω και λίγα γλασαρισμένα κουμ κουάτ σε φετούλες και να το σερβίρω με φιστίκι Αιγίνης. Το πάντρεμα πέτυχε οπότε σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας. Τώρα αν εσείς δεν πολυσυμπαθείτε το κουμ κουάτ, το αντικαθιστάτε με κάτι άλλο ή το αφαιρείτε εντελώς από τα υλικά. Εμάς, μας έμεινε το κουσούρι από τα τριάμισι χρόνια που περάσαμε στην Κέρκυρα, η οποία ως γνωστό έχει υιοθετήσει το συγκεκριμένο εσπεριδοειδές κι έχει γίνει πλέον ταυτόσημο του νησιού. 

Υλικά για ένα κιλό παγωτό

250 μλ. πλήρες γάλα

250 μλ. κρέμα γάλακτος 35% λιπαρά (η κανονική, όχι με χαμηλά λιπαρά) 

150 γρ. λευκή ζάχαρη  

4 κρόκοι αυγών

300 γρ. πολτοποιημένα ώριμα νεκταρίνια ή άλλο φρούτο της αρεσκείας μας

5-6 κουμ κουάτ γλασέ κομμένα σε φέτες

φιστικια Αιγίνης για το σερβίρισμα

Εκτέλεση

1. Ακολουθούμε τις οδηγίες χρήσης της παγωτομηχανής και την ψύχουμε σύμφωνα με τις προδιαγραφές της. Η δικιά μου θέλει 12 ώρες. 

2. Σε μπολ χτυπάμε με το μίξερ τη ζάχαρη μαζί με τους κρόκους. Ταυτόχρονα βράζουμε σε κατσαρόλι το γάλα με την κρέμα γάλακτος. Μόλις βράσουν τα ρίχνουμε στο μείγμα με τη ζάχαρη και τ' αυγά εξακολουθώντας να τα χτυπάμε με το μίξερ.  

3. Μεταφέρουμε το ομογενοποιημένο μας μείγμα σε κατσαρόλα. Προσθέτουμε τον πουρέ νεκταρινιού και σε μέτρια φωτιά ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι το μείγμα ν' αρχίζει να πήζει αλλά όχι να βράσει. Μόλις δούμε ότι στην πίσω μεριά της κουτάλας μας δημιουργείται ένα παχύρρευστο φιλμ τότε αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά. 

4. Μεταφέρουμε το μείγμα σε κατάλληλο σκεύος, το αφήνουμε να κρυώσει ελαφρώς και μετά το μεταφέρουμε στο ψυγείο. Μόλις περάσει ο χρόνος που συνιστούν οι προδιαγραφές της παγωτομηχανής (εμένα θέλει 12 ώρες στο ψυγείο) χτυπάμε το παγωτό στη μηχανή. Όταν δούμε ότι το παγωτό αρχίζει να γίνεται κρεμώδες και να σχηματίζεται προσθέτουμε σε δόσεις και τις φέτες κουμ κουάτ. 

5. Μεταφέρουμε το παγωτό σε γυάλινο -κατά προτίμηση- σκεύος με καπάκι και το συντηρούμε στην κατάψυξη. Το σερβίρουμε με σπασμένα φιστίκια Αιγίνης ή ό,τι άλλο καρπό προτιμάμε. Ακόμη και σκέτο είναι εξαιρετικό! 

Ιδίως αν τα φρούτα είναι από περιβόλι και κομμένα όταν πρέπει, τότε έχουμε την ευκαιρία να γευτούμε ένα αληθινό φρούτο. Σαν κι αυτές τις βανίλιες και μπουρνέλες που κόψαμε πριν λίγες μέρες από τα δέντρα μας στη Λευκάδα. 

Η νοστιμιά είναι ασύγκριτη. Και δυστυχώς επιβεβαιώνεται ότι στο εμπόριο δύσκολα κυκλοφορεί κάτι ανάλογο...

Για περισσότερες συνταγές παγωτού δείτε: παγωτό ροδάκινο, παγωτό φράουλα, παγωτό με γεύση καρύδα.

Φιλάκια πολλά, 

Ευγενία 

Τα ραψίματα του καλοκαιριού: δύο Ogden cami στη συλλογή μου

Γεια χαρά σε όλους σας και καλό μήνα! 

Όπως κάθε καλοκαίρι έτσι και φέτος αφιερώνω λίγες αναρτήσεις στα ραψίματα του καλοκαιριού. Για όσους παρακολουθούν το μπλογκ από παλιά, ίσως θυμούνται ότι τέτοια εποχή ράβω συνήθως ρουχαλάκια για το γυναικείο πληθυσμό της οικογένειας μας. Και για να πω την αλήθεια κάποια έχουν υπάρξει πολύ πετυχημένα, όπως τα φουστανάκια που επιμελήθηκα πριν κάποια χρόνια για τα κορίτσια, το σετάκι της μαμάς μου, που το έχει φόρει-ξεφόρει και διάφορα μπλουζάκια της για την αδερφή μου και μένα.

Φέτος, το πλάνο άλλαξε κι εστίασε στο στένεμα κάποιων ρούχων που είχα ράψει για μένα τα  τρία τελευταία χρόνια. Για αρχή έβαλα να διορθώσω τα εύκολα. 

Όπως για παράδειγμα ένα μπλουζάκι που έραψα πέρσι αλλά δεν είχα προλάβει να σας το δείξω. Αν σας θυμίζει κάτι είναι γιατί με το ίδιο ύφασμα έχω ράψει για την Ευαγγελία μια πολύ όμορφη μπλούζα. 

Χρησιμοποίησα, λοιπόν, ένα ρετάλι που είχα από το ίδιο ύφασμα και με το πατρόν Ogden cami έφτιαξα ένα ανάλαφρο και κομψό μπλουζάκι. 

Πλέον, μου ήταν πολύ φαρδύ στη μασχάλη, οπότε το ξήλωσα κι έφτιαξα το νέο ένα μέγεθος μικρότερο. Πάνω κάτω θυμόμουν τα βήματα της κατασκευής του, οπότε δε μου πήρε πολύ χρόνο. Κατάφερα να ταιριάξω και τις ρίγες στις πλαϊνές ραφές, οπότε έμεινα απολύτως ικανοποιημένη. 

Κι επειδή αυτό το πατρόν είναι ευκολοφόρετο και  δεν χρειάζεται πολύ ύφασμα για την κατασκευή του, ξετρύπωσα κι ένα ρετάλι που είχα από την κατασκευή του αμάνικου μπουφάν που έφτιαξα το Πάσχα και βάλθηκα να φτιάξω και δεύτερο. 

Σε αυτό, όμως, θέλησα να καινοτομήσω, να το παραλλάξω λιγάκι. Είναι γεγονός ότι στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλές παραλλαγές, hacks όπως συνηθίζεται να το λένε στα αγγλικά. Εγώ βασίστηκα σε αυτή την ιδέα και προσπάθησα να σχεδιάσω ένα φραμπαλά για τις τιράντες. Αφού έκανα την έρευνά μου, έκανα μια πρόβα σε χαρτοπετσέτα, μιας και είναι λεπτή κι εύκαμπτη. 

Στερέωσα τον χάρτινο φραμπαλά μου πάνω στο γκρι μπλουζάκι για να πάρω μια πρώτη ιδέα. Αν και αρχικώς νόμιζα ότι έπρεπε να τον στενέψω σε φάρδος ώστε να μην καλύπτει όλο τον ώμο, τελικώς παρέμεινα στο πρώτο σχέδιο. 

Ξεπατήκωσα το σχήμα της χαρτοπετσέτες πάνω σε ριζόχαρτο προσθέτοντας και τα περιθώρια ραφής και μετά πέρασα στη κατασκευή. 

Αυτή η μικρή διαφοροποίηση μπορώ να πω ότι ταίριαξε υπέροχα με την απλότητα του μονόχρωμου υφάσματος, δίνοντάς του μια ανάλαφρη χάρη, που ταιριάζει στο καλοκαίρι!

Δε σας κρύβω ότι ένοιωσα και μεγάλη ικανοποίηση που κατάφερα να κάνω αυτό το πατρονάκι. 

Γενικώς, δεν είμαι της δοκιμής, θέλω τον μπούσουλά μου. Αλλά, να, που καμιά φορά και το ξεβόλεμα από τις συνήθειες οδηγεί σε απρόσμενα ευχάριστα αποτελέσματα! Εσείς, τί λέτε; Είστε της δοκιμής; 

Αυτές τις μέρες ξαναράβω δύο φούστες πολύ αγαπημένες κι ευελπιστώ να τις ετοιμάσω και να σας τις δείξω προτού φύγουμε για διακοπές. 

Αλήθεια, εσείς τί καλοκαιρινές χειροτεχνίες ετοιμάσατε μέχρι τώρα;      

Φιλάκια, 

Ευγενία

Ράβοντας αξεσουάρ για το σπίτι

Γεια σας και καλό μήνα!

Το καλοκαιράκι πάντα είναι εξαιρετική περίοδος για ραπτικές περιπέτειες κι αναζητήσεις! Κάτι η διάθεση για ανανέωση, κάτι που οι βεράντες γίνονται οι πρωταγωνιστές του σπιτιού, κάτι που σταματάει η πολλή δουλειά, όλα αυτά μας δίνουν την ενέργεια για δημιουργία! 

Τα πρώτα μαξιλαράκια που έφτιαξα, σας τα έδειξα εδώ. Πραγματικά, έδωσαν χρώμα κι άνεση στις καρεκλίτσες μας. Εξ αρχής η ιδέα περιελάμβανε και το ράψιμο δυο ορθογώνιων μαξιλαριών για τα "πεζούλια" που δημιουργούνται στη βεράντα μας, μιας και δεν υπάρχουν κάγκελα, αλλά ένα περιμετρικό τοιχίο, στο κατάλληλο ύψος για να μπορεί να καθίσει κάποιος. 

Αγοράσαμε δυο συμπαγή αφρολέξ στις διαστάσεις που θέλαμε σε πολύ οικονομική τιμή και με τα εναπομείναντα υφάσματα κατασκεύασα το κάλυμμα για τα νέα μαξιλάρια μας. Στο ένα το ύφασμα δεν ήταν αρκετό, οπότε και πάλι συνδύασα το μπεζ μαζί με το κόκκινο πουά κι έτσι αξιοποιήθηκαν όλα τα ρετάλια μου! 

Προτού μπω στη διαδικασία του ραψίματος, έκανα μια αναζήτηση στο Pinterest για φρέσκιες ιδέες, αλλά όπως σας έχω ξαναπεί βαριέμαι να βλέπω άπειρα βιντεάκια μέχρι να καταλήξω κάπου. Έτσι, έβαλα το μυαλό μου να σκεφτεί τα βήματα που έπρεπε ν' ακολουθήσω για να κατασκευάσω το κάλυμμα και τελικώς δεν τα πήγα κι άσχημα! Σίγουρα μικροατέλειες στα τελειώματα υπάρχουν, αλλά δε με απασχολεί καθόλου. 

Ωστόσο, όταν τελείωσα και τα δυο μαξιλάρια, το Pinterest μου προώθησε αυτό το βιντεάκι που πιστεύω ότι δείχνει ένα ωραίο τρόπο κατασκευής. Την επόμενη φορά θα χρησιμοποιήσω αυτό το tutorial για να ράψω παρόμοια καλύμματα.  

Μετά σειρά είχε μια τσάντα τεραστίων διαστάσεων, παραγγελία της μαμάς μου. Κι αν κάτι σας θυμίζει, τότε πάει να πει ότι κατάφερα ν' αντιγράψω τη γνωστή μπλε τσάντα αγορών του σουηδικού πολυκαταστήματος. Για να γίνει γερή, προμηθεύτηκα δίμιτο καραβόπανο και πραγματικά στάθηκα τυχερή, μιας και το μοναδικό κατάστημα που πουλάει στην Κεφαλονιά υφάσματα, είχε ένα μάλλον ξεχασμένο μονόφαρδο τόπι Πειραϊκής-Πατραϊκής. Αγόρασα ενάμιση μέτρο κι αφού το μούλιασα στο νερό και το στέγνωσα, άρχισα και πάλι τους σχεδιασμούς. 

Η τσάντα που βλέπετε, είναι το αποτέλεσμα πολλών και συνεχόμενων λαθών, που ωστόσο κατάφερα να τα διορθώσω ένα ένα και να φέρω εις πέρας την παραγγελία της μαμάς. Καθώς φαίνεται εκ του αποτελέσματος, είχα "σκουριάσει" στο να μετράω σωστά τις διαστάσεις γι' αυτό το είδος κατασκευής, αφού για να δημιουργηθεί αυτομάτως ο πάτος της τσάντας ξέχασα να συμπεριλάβω τους απαιτούμενους πόντος στο μήκος των δύο υφασμάτων. Kατά ένα παράδοξο τρόπο θυμήθηκα να τους συμπεριλάβω μόνο στο ύψος. 

Η τσάντα ήταν έτσι, προτού συνεχίσω με το σχηματισμό του πάτου. Πραγματικά, ήμουν ενθουσιασμένη. Μου άρεσε πολύ αυτό που έβλεπα, οι αναλογίες ήταν ωραίες, οι ιμάντες πολύ ταιριαστοί. 

Μόνο όταν έφτιαξα το γνωστό τριγωνάκι άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τις διαστάσεις. Με μια μικρή πρόβα, η τσάντα έδειχνε σαν κουβαδάκι αντί για τσάντα γιγαντίων διαστάσεων! Όπως καταλαβαίνετε, όταν κατάλαβα το λάθος, άρχισε και το ξήλωμα. Ξηλώθηκαν οι πλαϊνές ραφές μαζί με το καρίκωμα που είχα κάνει με το ειδικό ποδαράκι για να είναι πιο ανθεκτική η τσάντα και λίγα εκατοστά στις άκρες του πάτου. Ευτυχώς είχα τσίμα τσίμα ύφασμα για να κόψω τέσσερα πάνελ ώστε να πλατύνει η τσάντα κι έραψα δυο σε κάθε επιφάνεια. Πλέον άρχισε να φέρνει στην επιθυμητή τσάντα... Ο πάτος σχεδιάστηκε σωστά, με βάθος 34 εκ. κι εν τέλει εγένετο η πολυπόθητη τσάντα! 

Δεν μπορώ να πω, δείχνει πολύ όμορφη. Και όλοι οι τόνοι του μπεζ έδεσαν πολύ ωραία με το διακριτικό, άσπρο ρέλι στην κορφή της τσάντας. Αύριο θα παραδοθεί αυτοπροσώπως στη μανούλα κι ελπίζω να ενθουσιαστεί όσο κι εγώ.     

Σας αποχαιρετώ με άλλη μια φωτογραφία από το πολύχρωμο μπαλκονάκι μας, 

Ευγενία