Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Ετοιμάζοντας και πάλι ένα χριστουγεννιάτικο πάπλωμα

Γεια χαρά και πάλι σε όλη τη διαδικτυακή παρέα!

Κοιτάζοντας το ημερολόγιο παρατήρησα ότι μας μένουν κάτι λιγότερο από δυο βδομάδες για να μπούμε στο Δεκέμβρη. Όχι ότι θα μου ξέφευγε, μια και τα ανήψια δεν ξεχνούν να με ενημερώνουν για τις μέρες που υπολείπονται μέχρι τα Χριστούγεννα, ενώ έχουν αρχίσει και οι ερωτήσεις των φίλων μας για το πότε θα πάμε στην Αθήνα, με σκοπό να βρεθούμε. 

Ξέρετε πολύ καλά τί σημαίνει για αυτούς που αγαπούν τις χειροτεχνίες ο ερχομός των Χριστουγέννων: ασταμάτητο ράλι προετοιμασίας για να προλάβουμε να ολοκληρώσουμε όσα θα θέλαμε να φτιάξουμε για να διακοσμήσουμε το σπίτι, για να χαρίσουμε, να στείλουμε σε κάποιο μπαζάρ. Έτσι κι εγώ στις αρχές του Νοέμβρη ξέθαψα όλα εκείνα τα χαριτωμένα υφασματάκια που μου περίσσεψαν από το περσυνό quilt top που συνέθεσα, μιας και ο φετινός σκοπός είναι να χαρίσω από ένα χριστουγεννιάτικο πάπλωμα στις ανηψιές μου. 

Ο στόχος είχε μπει από πέρυσι, κι όσο κι αν είχα στο μυαλό μου να μη χρονοτριβήσω, η καθημερινότητα δε μου άφησε πολλά περιθώρια. Γι’ αυτό και φέτος ακολούθησα στρατηγική, κάτι που συνήθως μου λείπει όταν καταπιάνομαι με το πάτσγορκ. 

Σημαντικό ήταν ότι είχα ήδη αποφασίσει ν’ αναπαράξω το περσυνό σχέδιο, πράγμα σημαντικότατο, αφού εξ αρχής γνώριζα πόσα υλικά θα χρειαστώ. Μετά έβγαλα από τη σακούλα με τα χριστουγεννιάτικα υφάσματα όλα εκείνα τα τετραγωνάκια που μου είχαν περισσέψει. Για καλή μου τύχη ήταν αρκετά, τα σιδέρωσα και τα χώρισα ανάλογα με το σχέδιο και το χρώμα και μετά άρχισα να κόβω επιπλέων τετράγωνα σημειώνοντας τον ακριβή αριθμό ανά σχέδιο. Μιλάμε για οργάνωση πραγματική. 

Το ράψιμο το άρχισα πραγματικά το προηγούμενο Σαββατοκύριακο κι επειδή ήταν όλα τόσο τακτοποιημένα δεν μου πήρε πολλές μέρες για να ετοιμάσω τα πρώτα μεγάλα τετράγωνα. 

Δώδεκα βγήκαν ως ώρας και χθες ξέκλεψα χρόνο για να τα σιδερώσω. Βλέποντας τα μαζί με έβαλαν σ' ευχάριστο και γιορτινό κλίμα, ενώ άρχισα να οραματίζομαι το νέο quilt top.

Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμά μου το επόμενο Σαββατοκύριακο το quilt top θα πρέπει να είναι έτοιμο ώστε μέσα στις δυο πρώτες βδομάδες του Δεκέμβρη να έχω κάνει το καπιτονάρισμα και το ρέλιασμα και των δύο παπλωμάτων. Δεν είναι και πολύ εύκολο, ωστόσο επειδή φέτος έχω όλα τα υλικά διαθέσιμα ευελπιστώ να τα καταφέρω! 

Εσείς αρχίσατε τις γιορτινές σας κατασκευές; Στολίσατε άραγε; Εδώ η πόλη φωταγωγήθηκε και οι πρώτες εξώπορτες και τα κατώφλια έβαλαν λαμπάκια γιορτινά. 

Θα σας κρατάω ενήμερους με την εξέλιξη του quilt top. Μέχρι τότε να περνάτε υπέροχα!

Ευγενία  

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

Φτιάχνοντας ενα Halloween photo booth

Γεια σας και πάλι!

Πλησιάζοντας προς την αγγλοσαξονική γιορτή του Χάλογουιν -που οριακά τα τελευταία χρόνια έχει γίνει κι ελληνική- σας παρουσιάζω μια κατασκευή που έφτιαξα δυο χρόνια πριν για ένα πάρτι, στο οποίο είχαμε προσκληθεί.  

Εδώ στην Κεφαλονιά, πάντως, φαίνεται ότι δεν ασχολείται κανείς με το Halloween, μιας και δεν έχω δει καμία διακόσμηση που να παραπέμπει εκεί. Αντιθέτως, θα έλεγα ότι πρόβαλαν και τα πρώτα χριστουγεννιάτικα είδη. Στην Κέρκυρα, λοιπόν, η οικογένεια του ξάδερφου μου έχει δημιουργήσει το δικό της θεσμό και τα Χάλογουιν πάρτι τους είναι εξαιρετικά. Όλη η οικογένεια συμμετέχει με τον τρόπο της και το τελικό αποτέλεσμα ενθουσιάζει πάντα μικρούς και μεγάλους. 

Πρόπερσι σκέφτηκα να τους φτιάξω ένα θεματικό πλαίσιο για φωτογραφίσεις και, αν και σε αυτές τις κατασκευές η ειδική είναι η Ευαγγελία, μπορώ να πω ότι βγήκε συμπαθητικό. Η συμβολή του Βασίλη ήταν καθοριστική, αφού με προμήθευσε με ένα χοντρό φύλλο φελιζόλ, το οποίο αποτέλεσε το πλαίσιο της κατασκευής, το οποίο καλύφθηκε με μαύρο, γκοφρέ χαρτί. 

Αυτοκόλλητα, χρωματιστά χαρτόνια κι άλλα διακοσμητικά επιστρατεύτηκαν για να διακοσμήσουν το πλαίσιο. Σχεδίασα με το χέρι διάφορες χαρακτηριστικές φιγούρες κι όλα στερεώθηκαν με κόλλα. Στο τέλος έβαλα το σκελετό να κρατάει το αριθμό 4, που παρέπεμπε στο τέταρτο κατά σειρά πάρτι που διοργάνωσε η οικογένεια. Αυτό το στερέωσα με white tack για να μπορούν να το αλλάζουν κάθε χρονιά.   

Λοιπόν, το πλαίσιο είχε επιτυχία κι άρεσε στους προσκεκλημένους, οι οποίοι έβγαλαν τις αναμνηστικές τους φωτογραφίες. Με ένα γρήγορο, δημιουργικό κι ανέξοδο τρόπο φτιάχτηκε κάτι που έδωσε μια ξεχωριστή πινελιά στη γιορτή. 

Με τις ανάλογες διακοσμήσεις μπορούμε να προσαρμόσουμε το photo booth σε κάθε θέμα. Το βασικό είναι να βρούμε ένα ελαφρύ και σταθερό υλικό για το πλαίσιο, όπως το φελιζόλ ή ένα μακετόχαρτο. Άλλωστε, η Ευαγγελία κάποτε κατασκεύασε ολόκληρο κουκλοθέατρο από μακετόχαρτα! 

Τα λέμε και πάλι σύντομα, 

Ευγενία 

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026

Μερεμετίζοντας μια τσάντα από τα παλιά

Γεια χαρά και πάλι!    

Μπορεί τα χειροτεχνικά μου να έχουν πάει αρκετά πίσω, αλλά πάντα προσπαθώ να ξεκλέβω έστω και λίγο χρόνο για κάτι δημιουργικό. Βέβαια, το δημιουργικό συνήθως σχετίζεται με μια χειροτεχνία που αρχίζει από το μηδέν. Το μερεμέτι, πέφτει κάπως βαρύ, παίρνει συνεχόμενες παρατάσεις… 

Αλλά, αυτή η τσάντα-ψυγείο, που ράφτηκε στην Κρήτη χρόνια πριν, έπρεπε να επιδιορθωθεί. Σχεδιασμένη ώστε να παίρνει το μεγάλο μπουκάλι νερού όρθιο και δίπλα το μεγάλο ταπεράκι, ράφτηκε με επιμέλεια και μας συνόδεψε σε πολλές μας εξορμήσεις. Οι ιμάντες που είχα χρησιμοποιήσει ήταν συνθετικοί και απ’ ό,τι φαίνεται με την πάροδο του χρόνου φθάρθηκαν κι εν τέλει κόπηκαν. Η επιδιόρθωση ήταν μονόδρομος, οπότε η τσάντα ξηλώθηκε σχεδόν ολόκληρη…πέρυσι. 

Πριν λίγες βδομάδες το πήρα απόφαση κι έβαλα μπρος για να την ξαναράψω. Όλα έγιναν αρκετά γρήγορα κι όταν έφτασα στο σημείο που έπρεπε να ράψω το καπάκι της τσάντας, αποφάσισα να ράψω το ρέλι εξ ολοκλήρου στο χέρι. 

Να πω την αλήθεια, ώρες ώρες το ράψιμο του ρελιού στη μηχανή δεν μου είναι και τόσο εύκολο, ειδικά όταν υπάρχουν πολλές χοντράδες και καμπύλες. 

Η αρχική τσάντα είχε λευκό ρέλι, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν έβρισκα πού είχα φυλάξει εκείνο που είχα ξηλώσει. Έτσι, για να μη χρονοτριβήσω άλλο, χρησιμοποίησα ένα μπλε σκούρο, που τελικώς ταίριαξε πολύ καλά. Δυο ώρες μου πήρε να ράψω το ρέλι, δεν ξέρω αν σας φαίνεται λίγο ή πολύ. 

Θυμήθηκα ωστόσο, την πρώτη φορά που έραψα ρέλι στο χέρι ράβοντας μια σαλιάρα και τότε δεν ήξερα πώς ράβεται σωστά, οπότε πραγματικά είχα βγάλει τα χέρια μου μέχρι να το ράψω. Τώρα πια, και μετά τα ιδιαίτερα μαθήματα που μου έκανε η μαμά, μπορώ να πω ότι απολαμβάνω να κάνω το τελικό ράψιμο στο χέρι! 

Η τσαντούλα έγινε και πάλι σαν καινούργια, με πιο γερούς ιμάντες πια, αφού είναι βαμβακεροί και αρκετά πιο χοντροί από τους αρχικούς. Πέρασε κι ένα test-drive αφού γέμισε με πολλά μαμαδίστικα ταπεράκια με αφορμή το ταξίδι-αστραπή που κάναμε τις προάλλες στη Λευκάδα. 

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας δείξω και τις χειροτεχνίες αλλά και τα καλούδια που μου έστειλε η αγαπημένη Ρούλα, με αφορμή τα γενέθλια του δικού της μπλογκ. Δυο εξαιρετικά βιβλία, το ένα δικό της γεμάτο με υπέροχα ποιηματάκια που με γύρισαν στα παιδικά μου χρόνια, καραμέλες, κρεμούλα για το σώμα κι ένα ζευγάρι τερλίκια, φτιαγμένα από την ίδια με το βελονάκι. 

Τα δοκίμασα και μου ταίριαξαν γάντι! Ή λεπτομέρεια με το κορδόνι είναι τέλεια! Και βέβαια, η λεπτομέρεια στο φάκελο με μια ζωγραφιά φθινοπωρινή! Ρούλα μου, σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα δώρα σου και σου εύχομαι να είσαι πάντα υγιής, ευτυχής και δημιουργική! 

Σας αποχαιρετώ κι εγώ κι εύχομαι χρόνια πολλά σε όσους κι όσες γιορτάζουν. 

Ευγενία

   

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026

Συντηρούμε φασολάκια σε ξύδι

Γεια σας και πάλι!

Είναι γεγονός ότι στο σπίτι μας μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι ο,τιδήποτε είναι σε βάζο ή κονσέρβα δεν είναι και τόσο καλό. Πράγματι, μετρημένα ήταν τα πράγματα που έμπαιναν στο σπίτι που δεν ήταν ολόφρεσκα. Άλλωστε, όλη η τοπική κοινωνία ήταν συνηθισμένη να καλλιεργεί, να εκτρέφει και να τρώει τα δικά της προϊόντα. Τα δε, μανάβικα διέθεταν πάντα φρούτα και λαχανικά εποχής. Το μπρόκολο, επίσης, ήταν ανύπαρκτο, ξενικό, κατά κάποιο τρόπο...

Στο δικό μας σπίτι μπαίνουν οι εξής δυο κονσέρβες: τόνος και χυμός ντομάτας. Αλλά, δε λέμε όχι στα βαζάκια με κάπαρη, λιαστές ντομάτες, αντζούγιες και τα συναφή. Τα βαζάκια είναι πιο οικεία, λες κι επειδή μπορείς να δεις το περιεχόμενο, περνάει αυτομάτως κι από κάποιο έλεγχο ποιότητας. Σου προκαλεί περισσότερη εμπιστοσύνη. 

Έτσι, κι εμείς απ' όταν ανακαλύψαμε την τεχνική της συντήρησης τροφίμων δεν παύουμε να δοκιμάζουμε κάθε εποχή και νέες γεύσεις. Αυτό τον Αύγουστο, λοιπόν, αποφασίσαμε να συντηρήσουμε αμπελοφάσουλα, που παρεμπιπτόντως είναι και τ' αγαπημένα μου.



Καλοκαίρι και βραστά φασολάκια πάνε παρέα στο σπιτικό μας. Μάλιστα, εμείς στη Λευκάδα τα λέμε πήχες ή λωρήτες (γιατί μπορούν να γίνουν μακριά όσο ένας πήχης και μοιάζουν με λωρίδες). Για να μπορούμε να τα γευόμαστε κι εκτός εποχής αποφασίσαμε να συντηρήσουμε κάμποσα σε ξύδι. Τις  προάλλες ανοίξαμε το πρώτο βαζάκι και μας ενθουσίασε η ευχάριστη κι ελαφρώς γλυκόξινη γεύση που πήραν.  

Υλικά για δυο βάζα του μισού κιλού

1 κιλό φρέσκα αμπελοφάσουλα

300 γρ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

300 γρ. ζάχαρη άσπρη

100 μλ. νερό 

αλάτι

1 κουταλάκι μπαχάρι

1 κουταλάκι πιπέρι ή κόκκους πιπεριού

Εκτέλεση

Πλένουμε και κόβουμε τις άκρες από τα φασολάκια κι αν έχουν "νεύρα" στα πλάγια τα αφαιρούμε. Τα κόβουμε στη μέση, ώστε να χωράνε εύκολα στη γυάλα μας. 

Γεμίζουμε μια κατσαρόλα με νερό, ρίχνουμε λίγο αλάτι και τη βάζουμε στο μάτι της κουζίνας. Μόλις βράσει το νερό, ρίχνουμε τα φασολάκια και τα βράζουμε για 5-8 λεπτά, ώσπου να  μαλακώσουν. Δεν τα παραβράζουμε. Τα σουρώνουμε όταν είναι έτοιμα.

Σε άλλη κατσαρόλα βάζουμε το ξύδι, τη ζάχαρη, τα 100 μλ. νερού και τα μπαχαρικά και τα ζεσταίνουμε σε σιγανή φωτιά. Ανακατεύουμε για να λιώσει η ζάχαρη. Μόλις έρθει σε βρασμό το περιεχόμενο, βράζουμε για 2 λεπτά και μετά προσθέτουμε τα φασολάκια. Χαμηλώνουμε την ένταση της φωτιάς και σιγοβράζουμε 4-5 λεπτά ακόμα. 

Μεταφέρουμε προσεχτικά το μίγμα του ξυδιού σε ένα κατσαρολάκι και γεμίζουμε τα αποστειρωμένα μας βάζα με τα φασολάκια. Ξαναφέρνουμε σε βρασμό το μίγμα ξυδιού που φυλάξαμε και μετά το περιχύνουμε πάνω από τα φασολάκια, μέχρι να γεμίσουν μέχρι πάνω οι γυάλες. Καπακώνουμε κατευθείαν τις γυάλες, για να σφραγίσουν αμέσως. 

Φυλάσσουμε τα βάζα μας σε σκιερό μέρος. Αφήνουμε να περάσει ένας μήνας προτού ανοίξουμε ένα, για να προλάβουν να δέσουν οι γεύσεις. Εφόσον ανοίξουμε ένα βάζο, το διατηρούμε στο ψυγείο.   

Τι λέτε, θα τη δοκιμάζατε αυτή τη γεύση; Εγώ ήδη προμηθεύτηκα κι αγγουράκια για να τα κάνω πίκλες. Θα σας ενημερώσω, μιας και θα είναι η πρώτη φορά που θα το δοκιμάσω!  

Φιλάκια, 

Ευγενία