Φτιάχνοντας ενα Halloween photo booth

Γεια σας και πάλι!

Πλησιάζοντας προς την αγγλοσαξονική γιορτή του Χάλογουιν -που οριακά τα τελευταία χρόνια έχει γίνει κι ελληνική- σας παρουσιάζω μια κατασκευή που έφτιαξα δυο χρόνια πριν για ένα πάρτι, στο οποίο είχαμε προσκληθεί.  

Εδώ στην Κεφαλονιά, πάντως, φαίνεται ότι δεν ασχολείται κανείς με το Halloween, μιας και δεν έχω δει καμία διακόσμηση που να παραπέμπει εκεί. Αντιθέτως, θα έλεγα ότι πρόβαλαν και τα πρώτα χριστουγεννιάτικα είδη. Στην Κέρκυρα, λοιπόν, η οικογένεια του ξάδερφου μου έχει δημιουργήσει το δικό της θεσμό και τα Χάλογουιν πάρτι τους είναι εξαιρετικά. Όλη η οικογένεια συμμετέχει με τον τρόπο της και το τελικό αποτέλεσμα ενθουσιάζει πάντα μικρούς και μεγάλους. 

Πρόπερσι σκέφτηκα να τους φτιάξω ένα θεματικό πλαίσιο για φωτογραφίσεις και, αν και σε αυτές τις κατασκευές η ειδική είναι η Ευαγγελία, μπορώ να πω ότι βγήκε συμπαθητικό. Η συμβολή του Βασίλη ήταν καθοριστική, αφού με προμήθευσε με ένα χοντρό φύλλο φελιζόλ, το οποίο αποτέλεσε το πλαίσιο της κατασκευής, το οποίο καλύφθηκε με μαύρο, γκοφρέ χαρτί. 

Αυτοκόλλητα, χρωματιστά χαρτόνια κι άλλα διακοσμητικά επιστρατεύτηκαν για να διακοσμήσουν το πλαίσιο. Σχεδίασα με το χέρι διάφορες χαρακτηριστικές φιγούρες κι όλα στερεώθηκαν με κόλλα. Στο τέλος έβαλα το σκελετό να κρατάει το αριθμό 4, που παρέπεμπε στο τέταρτο κατά σειρά πάρτι που διοργάνωσε η οικογένεια. Αυτό το στερέωσα με white tack για να μπορούν να το αλλάζουν κάθε χρονιά.   

Λοιπόν, το πλαίσιο είχε επιτυχία κι άρεσε στους προσκεκλημένους, οι οποίοι έβγαλαν τις αναμνηστικές τους φωτογραφίες. Με ένα γρήγορο, δημιουργικό κι ανέξοδο τρόπο φτιάχτηκε κάτι που έδωσε μια ξεχωριστή πινελιά στη γιορτή. 

Με τις ανάλογες διακοσμήσεις μπορούμε να προσαρμόσουμε το photo booth σε κάθε θέμα. Το βασικό είναι να βρούμε ένα ελαφρύ και σταθερό υλικό για το πλαίσιο, όπως το φελιζόλ ή ένα μακετόχαρτο. Άλλωστε, η Ευαγγελία κάποτε κατασκεύασε ολόκληρο κουκλοθέατρο από μακετόχαρτα! 

Τα λέμε και πάλι σύντομα, 

Ευγενία 

Μερεμετίζοντας μια τσάντα από τα παλιά

Γεια χαρά και πάλι!    

Μπορεί τα χειροτεχνικά μου να έχουν πάει αρκετά πίσω, αλλά πάντα προσπαθώ να ξεκλέβω έστω και λίγο χρόνο για κάτι δημιουργικό. Βέβαια, το δημιουργικό συνήθως σχετίζεται με μια χειροτεχνία που αρχίζει από το μηδέν. Το μερεμέτι, πέφτει κάπως βαρύ, παίρνει συνεχόμενες παρατάσεις… 

Αλλά, αυτή η τσάντα-ψυγείο, που ράφτηκε στην Κρήτη χρόνια πριν, έπρεπε να επιδιορθωθεί. Σχεδιασμένη ώστε να παίρνει το μεγάλο μπουκάλι νερού όρθιο και δίπλα το μεγάλο ταπεράκι, ράφτηκε με επιμέλεια και μας συνόδεψε σε πολλές μας εξορμήσεις. Οι ιμάντες που είχα χρησιμοποιήσει ήταν συνθετικοί και απ’ ό,τι φαίνεται με την πάροδο του χρόνου φθάρθηκαν κι εν τέλει κόπηκαν. Η επιδιόρθωση ήταν μονόδρομος, οπότε η τσάντα ξηλώθηκε σχεδόν ολόκληρη…πέρυσι. 

Πριν λίγες βδομάδες το πήρα απόφαση κι έβαλα μπρος για να την ξαναράψω. Όλα έγιναν αρκετά γρήγορα κι όταν έφτασα στο σημείο που έπρεπε να ράψω το καπάκι της τσάντας, αποφάσισα να ράψω το ρέλι εξ ολοκλήρου στο χέρι. 

Να πω την αλήθεια, ώρες ώρες το ράψιμο του ρελιού στη μηχανή δεν μου είναι και τόσο εύκολο, ειδικά όταν υπάρχουν πολλές χοντράδες και καμπύλες. 

Η αρχική τσάντα είχε λευκό ρέλι, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν έβρισκα πού είχα φυλάξει εκείνο που είχα ξηλώσει. Έτσι, για να μη χρονοτριβήσω άλλο, χρησιμοποίησα ένα μπλε σκούρο, που τελικώς ταίριαξε πολύ καλά. Δυο ώρες μου πήρε να ράψω το ρέλι, δεν ξέρω αν σας φαίνεται λίγο ή πολύ. 

Θυμήθηκα ωστόσο, την πρώτη φορά που έραψα ρέλι στο χέρι ράβοντας μια σαλιάρα και τότε δεν ήξερα πώς ράβεται σωστά, οπότε πραγματικά είχα βγάλει τα χέρια μου μέχρι να το ράψω. Τώρα πια, και μετά τα ιδιαίτερα μαθήματα που μου έκανε η μαμά, μπορώ να πω ότι απολαμβάνω να κάνω το τελικό ράψιμο στο χέρι! 

Η τσαντούλα έγινε και πάλι σαν καινούργια, με πιο γερούς ιμάντες πια, αφού είναι βαμβακεροί και αρκετά πιο χοντροί από τους αρχικούς. Πέρασε κι ένα test-drive αφού γέμισε με πολλά μαμαδίστικα ταπεράκια με αφορμή το ταξίδι-αστραπή που κάναμε τις προάλλες στη Λευκάδα. 

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας δείξω και τις χειροτεχνίες αλλά και τα καλούδια που μου έστειλε η αγαπημένη Ρούλα, με αφορμή τα γενέθλια του δικού της μπλογκ. Δυο εξαιρετικά βιβλία, το ένα δικό της γεμάτο με υπέροχα ποιηματάκια που με γύρισαν στα παιδικά μου χρόνια, καραμέλες, κρεμούλα για το σώμα κι ένα ζευγάρι τερλίκια, φτιαγμένα από την ίδια με το βελονάκι. 

Τα δοκίμασα και μου ταίριαξαν γάντι! Ή λεπτομέρεια με το κορδόνι είναι τέλεια! Και βέβαια, η λεπτομέρεια στο φάκελο με μια ζωγραφιά φθινοπωρινή! Ρούλα μου, σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα δώρα σου και σου εύχομαι να είσαι πάντα υγιής, ευτυχής και δημιουργική! 

Σας αποχαιρετώ κι εγώ κι εύχομαι χρόνια πολλά σε όσους κι όσες γιορτάζουν. 

Ευγενία

   

Συντηρούμε φασολάκια σε ξύδι

Γεια σας και πάλι!

Είναι γεγονός ότι στο σπίτι μας μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι ο,τιδήποτε είναι σε βάζο ή κονσέρβα δεν είναι και τόσο καλό. Πράγματι, μετρημένα ήταν τα πράγματα που έμπαιναν στο σπίτι που δεν ήταν ολόφρεσκα. Άλλωστε, όλη η τοπική κοινωνία ήταν συνηθισμένη να καλλιεργεί, να εκτρέφει και να τρώει τα δικά της προϊόντα. Τα δε, μανάβικα διέθεταν πάντα φρούτα και λαχανικά εποχής. Το μπρόκολο, επίσης, ήταν ανύπαρκτο, ξενικό, κατά κάποιο τρόπο...

Στο δικό μας σπίτι μπαίνουν οι εξής δυο κονσέρβες: τόνος και χυμός ντομάτας. Αλλά, δε λέμε όχι στα βαζάκια με κάπαρη, λιαστές ντομάτες, αντζούγιες και τα συναφή. Τα βαζάκια είναι πιο οικεία, λες κι επειδή μπορείς να δεις το περιεχόμενο, περνάει αυτομάτως κι από κάποιο έλεγχο ποιότητας. Σου προκαλεί περισσότερη εμπιστοσύνη. 

Έτσι, κι εμείς απ' όταν ανακαλύψαμε την τεχνική της συντήρησης τροφίμων δεν παύουμε να δοκιμάζουμε κάθε εποχή και νέες γεύσεις. Αυτό τον Αύγουστο, λοιπόν, αποφασίσαμε να συντηρήσουμε αμπελοφάσουλα, που παρεμπιπτόντως είναι και τ' αγαπημένα μου.

Καλοκαίρι και βραστά φασολάκια πάνε παρέα στο σπιτικό μας. Μάλιστα, εμείς στη Λευκάδα τα λέμε πήχες ή λωρήτες (γιατί μπορούν να γίνουν μακριά όσο ένας πήχης και μοιάζουν με λωρίδες). Για να μπορούμε να τα γευόμαστε κι εκτός εποχής αποφασίσαμε να συντηρήσουμε κάμποσα σε ξύδι. Τις  προάλλες ανοίξαμε το πρώτο βαζάκι και μας ενθουσίασε η ευχάριστη κι ελαφρώς γλυκόξινη γεύση που πήραν.  

Υλικά για δυο βάζα του μισού κιλού

1 κιλό φρέσκα αμπελοφάσουλα

300 γρ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

300 γρ. ζάχαρη άσπρη

100 μλ. νερό 

αλάτι

1 κουταλάκι μπαχάρι

1 κουταλάκι πιπέρι ή κόκκους πιπεριού

Εκτέλεση

Πλένουμε και κόβουμε τις άκρες από τα φασολάκια κι αν έχουν "νεύρα" στα πλάγια τα αφαιρούμε. Τα κόβουμε στη μέση, ώστε να χωράνε εύκολα στη γυάλα μας. 

Γεμίζουμε μια κατσαρόλα με νερό, ρίχνουμε λίγο αλάτι και τη βάζουμε στο μάτι της κουζίνας. Μόλις βράσει το νερό, ρίχνουμε τα φασολάκια και τα βράζουμε για 5-8 λεπτά, ώσπου να  μαλακώσουν. Δεν τα παραβράζουμε. Τα σουρώνουμε όταν είναι έτοιμα.

Σε άλλη κατσαρόλα βάζουμε το ξύδι, τη ζάχαρη, τα 100 μλ. νερού και τα μπαχαρικά και τα ζεσταίνουμε σε σιγανή φωτιά. Ανακατεύουμε για να λιώσει η ζάχαρη. Μόλις έρθει σε βρασμό το περιεχόμενο, βράζουμε για 2 λεπτά και μετά προσθέτουμε τα φασολάκια. Χαμηλώνουμε την ένταση της φωτιάς και σιγοβράζουμε 4-5 λεπτά ακόμα. 

Μεταφέρουμε προσεχτικά το μίγμα του ξυδιού σε ένα κατσαρολάκι και γεμίζουμε τα αποστειρωμένα μας βάζα με τα φασολάκια. Ξαναφέρνουμε σε βρασμό το μίγμα ξυδιού που φυλάξαμε και μετά το περιχύνουμε πάνω από τα φασολάκια, μέχρι να γεμίσουν μέχρι πάνω οι γυάλες. Καπακώνουμε κατευθείαν τις γυάλες, για να σφραγίσουν αμέσως. 

Φυλάσσουμε τα βάζα μας σε σκιερό μέρος. Αφήνουμε να περάσει ένας μήνας προτού ανοίξουμε ένα, για να προλάβουν να δέσουν οι γεύσεις. Εφόσον ανοίξουμε ένα βάζο, το διατηρούμε στο ψυγείο.   

Τι λέτε, θα τη δοκιμάζατε αυτή τη γεύση; Εγώ ήδη προμηθεύτηκα κι αγγουράκια για να τα κάνω πίκλες. Θα σας ενημερώσω, μιας και θα είναι η πρώτη φορά που θα το δοκιμάσω!  

Φιλάκια, 

Ευγενία

Εύκολο κέικ με φρούτα εποχής

Γεια χαρά σε όλους σας και πάλι!

Σήμερα κερνάμε κέικ εύκολο, μυρωδάτο και γεμισμένο με αγαπημένα φρούτα του φθινοπώρου. Τη συνταγή τη βρήκα στο βιβλίο μου με σκανδιναβικές γεύσεις, αναμνηστικό από το ταξίδι μας στο Ελσίνκι κάμποσα χρόνια πριν. 

Πρώτη φορά το δοκίμασα πέρσι στην Κέρκυρα, αλλά ποτέ δεν προλάβαινα να το φωτογραφίσω ψημένο, γιατί το τρώγαμε εν ριπή οφθαλμού! Αυτή τη φορά οριακά κατάφερα να πάρω δυο αξιοπρεπείς φωτογραφίες και να που έχουμε ανάρτηση! 

Στα διαδικαστικά, πάντα φτιάχνω τη μισή δόση, μιας και η κανονική είναι για 16-18 κομμάτια…Πολύ για μας τους δυο. Η μισή δόση είναι ό,τι πρέπει για ταψί που βγάζει έξι κομμάτια παστίτσιο. Επίσης, όπως θα παρατηρήσετε δε διαθέτει καθόλου γάλα ή κάποιο χυμό. Ωστόσο, γίνεται αφράτο και γευστικότατο! Πάμε, λοιπόν, να το φτιάξουμε.

Υλικά

150 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

300 γρ. κρυσταλλική ζάχαρη

3 αυγά

150 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις, κοσκινισμένο

1 κουταλάκι baking powder

μισό κιλό φρούτα εποχής (εγώ έβαλα βανίλιες)

μισό κουταλάκι τριμμένο κάρδαμο ή σπασμένοι σπόροι κάρδαμου

40 γρ. αμύγδαλα χοντροκομμένα 

Εκτέλεση

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς στον αέρα. Αλείφουμε το ταψί μας ελαφρώς με λίγο βούτυρο για να μην κολλήσει το κέικ μας. 

Στον κάδο του μίξερ βάζουμε το βούτυρο και 250 γρ. από τη ζάχαρη (τα 50 γρ. θα τα χρησιμοποιήσουμε μετά) και τα χτυπάμε σε μέτρια προς δυνατή ταχύτητα μέχρι να γίνουν κρέμα. Προσθέτουμε ένα ένα τ’ αυγά και χτυπάμε καλά μέχρι να ενσωματωθούν. Προσθέτουμε και το αλεύρι με το baking powder και χτυπάμε ελαφρώς μέχρι να ενσωματωθούν όλα τα υλικά. Δεν το παρακάνουμε. Μεταφέρουμε το μίγμα του κέικ στο ταψί μας. 

Πλένουμε και στεγνώνουμε τα φρούτα μας, αφαιρούμε τα κουκούτσια τους και τα κόβουμε σε χοντρές φέτες (εγώ έκοψα τις βανίλιες στα έξι). Σε μπολ τα ανακατεύουμε με τα 50 γρ. ζάχαρης που κρατήσαμε και το κάρδαμο. 

Προσθέτουμε τα φρούτα πάνω από το μίγμα του κέικ και τα πατάμε ελαφρώς με το χέρι μας ώστε να βυθιστούν. Τέλος, πασπαλίζουμε με τα αμύγδαλα και ψήνουμε για 45 λεπτά. 

Αφού ψηθεί το αφήνουμε να κρυώσει ελαφρώς, προτού το κόψουμε. Τα φρούτα μας θα έχουν βγάλει τους χυμούς τους και θα έχουν σχηματίσει ένα ελαφρύ σιροπάκι,  που θα μπερδεύεται ευχάριστα με τη ζύμη του κέικ… Απόλαυση! Τα δε αμύγδαλα θα έχουν σχηματίσει μια ωραία, τραγανή κρούστα, τί να σας πω, εμείς πάλι το φάγαμε στο άψε σβήσε! Τέλειο για πρωινό με καφεδάκι, για ν' αρχίσει ευχάριστα η μέρα. 

Κι επειδή μέχρι πριν λίγες μέρες έκανε ακόμη κάμποση ζέστη, το φυλάγαμε στο ψυγείο το κέικ μιας και είχε λίγη υγρασία από τα φρούτα. Ο Βασίλης το έτρωγε κρύο, εγώ το ζέστανα ελαφρώς και ήταν τέλειο!

Ελπίζω να το δοκιμάστε!

Σας χαιρετώ, 

Ευγενία