I AM HATHOR VEST…σχεδόν έτοιμο

Γεια χαρά σε όλους σας!

Λίγο πριν μας φύγει κι ο Απρίλης κατάφερα να προχωρήσω το αμάνικο μπουφανάκι μου, που ξεκίνησα κάπου μέσα στο Μάρτη. Η αλήθεια είναι ότι στην προηγούμενη ανάρτηση ήμουν σε πολύ καλό σημείο, είχα κάνει σχεδόν τη μισή δουλειά, αλλά αρχικώς μια εύστοχη παρατήρηση της Ρένας σχετικά με το αν είναι πιθανό να ξεβάψει η φόδρα πάνω στο ανοιχτόχρωμο ύφασμα, μου άναψε φωτιές!

Έτσι, μετά το Πάσχα έκανα ένα δειγματάκι και το τέσταρα, πλένοντάς το στο χέρι. Ευτυχώς, πέρασε το τεστ με επιτυχία. 

Προχθές, ωστόσο, διαπίστωσα ότι το μέγεθος πλέον μου ήταν μεγάλο. Κάμποσα περιττά κιλά που χάθηκαν σιγά σιγά όλο αυτό το διάστημα έκαναν τη διαφορά κι έτσι το πατρόν χρειαζόταν να διορθωθεί. Θα μπορούσα ίσως ν’ αφήσω μεγαλύτερα περιθώρια ραφής, αλλά προτίμησα ν’ ακολουθήσω τον πιο μεθοδικό τρόπο. 

Έτσι, χθες ξηλώθηκε ό,τι είχε ραφτεί, επανασχεδιάστηκε το πατρόν ένα μέγεθος μικρότερο και κόπηκαν τα υφάσματα αναλόγως. Το μόνο που δεν πείραξα ήταν οι τσέπες, γιατί πραγματικά η διαφορά ήταν αμελητέα. 

Σήμερα ήμουν αποφασισμένη να ολοκληρώσω όλο το ράψιμο κι έτσι έγινε. Όλο το πρωινό αφιερώθηκε αποκλειστικά στο μπουφανάκι. Ακολουθώντας τις οδηγίες έγιναν όλες οι ραφές στο μπεζ ύφασμα και το μωβ, που αποτελεί και τη φόδρα. Δεν ξέχασα να προσθέσω κι ένα θηλάκι στο εσωτερικό κάτω από το γιακά -αν και δεν αναφέρεται στις οδηγίες, είναι πάντα πρακτικό. Όταν έφτασα στην τελική σύνθεση, για να ράψω το εξωτερικό και τη φόδρα παρέα ακολούθησα ένα βιντεάκι που βρήκα, γιατί δεν ήμουν βέβαιη ότι μπορούσα ν’ ακολουθήσω τις οδηγίες του πατρόν. Κάπως με αποπροσανατόλιζαν οι φωτογραφίες σε σχέση με την περιγραφή των βημάτων, οπότε εμπιστεύτηκα το βιντεάκι.  

Μιας και είχα ξαναχρησιμοποιήσει τη μέθοδο burrito, όπως τη λένε στα αγγλικά, για μια καλοκαιρινή μπλούζα, μου ήταν εύκολο να μπω στο νόημα. Πραγματικά, είναι μια πολύ απλή μέθοδος με άψογα αποτελέσματα, αφού κρύβονται όλες οι ραφές χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Δεν ξεχνάμε ν’ αφήσουμε ένα άνοιγμα σε μια πλαϊνή ραφή για να μπορέσουμε να γυρίσουμε από την καλή όλη την κατασκευή και να κρύψουμε τις ραφές. 

Ράβοντας την τελευταία ραφή στον πάτο του μπουφάν με γέμιζε με μεγάλη ικανοποίηση αλλά και προσμονή για να δω τί πέτυχα εν τέλει… 

Έκανα ένα γρήγορο σιδέρωμα στις ραφές κατά βάση και μετά ήρθε η δοκιμή. Ωραίο, σωστό στο μέγεθος κι άνετο για το σκοπό που έχει σχεδιαστεί. Με γέμισε με μεγάλη ικανοποίηση και χαρά. Το μωβ μου αρέσει πολύ όπως προβάλλει και κάνει αντίθεση με το μπεζ. Πραγματικά ήμουν έτοιμη ν’ ακολουθήσω τις οδηγίες της Ρένας και να το κάνω διπλής όψης, αλλά ήθελα να βάλω και κουμπιά, οπότε αυτό με προβλημάτισε. 

Και μιας και μιλάω για κουμπιά, αυτό είναι το μόνο που λείπει για να ολοκληρωθεί η κατασκευή μου. Και παρά το σέρβις που είχα κάνει στη μηχανή, οι κουμπότρυπες πάλι δεν μπορούν να ραφτούν. 

Γι’ αυτό και στο ταξίδι μου στην Αθήνα αγόρασα μεταλλικές σούστες. Κουμπιά απ’ τα παλιά…αλλά απολύτως χρηστικά κι ό,τι πρέπει για ν' αποφύγεις τη σπαζοκεφαλιά της κουμπότρυπας! 

Σας αποχαιρετώ με άλλο ένα μπουκετάκι αγριολούλουδα που μάζεψα σε πρόσφατη βόλτα μου στην εξοχή. Αυτό το ντελικάτο, ασπριδερό λουλουδάκι το έχετε ξαναδεί; 

Εγώ νομίζω πρώτη φορά το βρήκα στην εξοχη και λέγεται νιγκέλα η δαμασκηνή (love in the mist κοινώς στα αγγλικά).

Καλή Πρωτομαγιά σε όλους σας, 

Ευγενία  

Κόψιμο και ράψιμο του αμάνικου μπουφάν (I Am Hathor vest)

Γεια σας και πάλι!

Μετά από αρκετές μέρες αποχής από τα ραπτικά λόγω μιας μικρής εξόρμησης στην Αθήνα, την προηγούμενη βδομάδα βρήκα χρόνο για να συνεχίσω το ανοιξιάτικο πρότζεκτ μου, το ράψιμο ενός αμάνικου μπουφάν, κατάλληλο για τη μεταβατική περίοδο της Άνοιξης. Πέρσι είχε την τιμητική του το τζιν μπουφάν που έραψα και που ήδη φορέθηκε τώρα που ξανανέβηκαν οι θερμοκρασίες. Φέτος, είπα ν' αξιοποιήσω ένα λεπτό κοτλέ ύφασμα που διαθέτω πάνω από μια δεκαετία και που είναι σε ουδέτερο χρώμα, ό,τι πρέπει για να φορεθεί πάνω από άλλα μπλουζάκια. 

Το καπιτονάρισμα της φόδρας σας το έδειξα στην προηγούμενη ανάρτηση. Αυτή τη φορά έκοψα τα υφάσματα σύμφωνα με τις οδηγίες του πατρόν και μετά άρχισα την προετοιμασία για τις τσέπες.

Το σχέδιο διαθέτει δυο ειδών, αλλά εγώ προτίμησα να κάνω αυτές που ονομάζει patch pockets. Πολύ θα ήθελα να δοκίμαζα και τις κοφτές, μιας και είναι πιο πρακτικές και κομψές, αλλά βαρέθηκα να κάνω πρώτα πρόβα σε ρετάλια, εφόσον δεν τις έχω ξαναφτιάξει. Το αφήνω για μια άλλη φορά. 

Η αλήθεια είναι ότι έκανα καλή προετοιμασία και πέρασα στα υφασμάτινα κομμάτια όλα τα σημάδια του πατρόν με τρύπωμα για να διευκολυνθώ μετά. 

Έτσι και με τις τσέπες, είναι μαρκάρει τη θέση που πρέπει να ραφτούν κι έτσι ράφτηκαν γρήγορα. Μεταξύ μας, δείχνουν λίγο πρόχειρες, ίσως θα έπρεπε να δοκίμαζα να τις ράψω με ένα τρόπο που βρήκα στο Pinterest και που δείχνουν πιο προσεγμένες. Ποιός ξέρει, ίσως τις ξηλώσω. Εσείς τί λέτε; Πώς σας φαίνονται ως ώρας; 

Το υπόλοιπο ράψιμο επίσης έγινε πολύ γρήγορα: ράψιμο στους ώμους και σύνθεση του γιακά. Τώρα από που μου μένει είναι να κάνω την τελική συναρμολόγηση, αλλά θα την αφήσω για μετά του Πάσχα. 

Πάντως ως ώρας δείχνει πολύ χαριτωμένο. Μου πέρασε η σκέψη να το κάνω διπλής όψης, αλλά τελικώς εγκατέλειψα την ιδέα. 

Σας αποχαιρετώ με ένα μπουκετάκι αγριολούλουδα που μάζεψα τις προάλλες και σας εύχομαι Καλή Ανάσταση με υγεία!

Ευγενία    

Ετοιμάζοντας τη φόδρα για το αμάνικο μπουφάν (I AM Hathor vest)

Γεια χαρά και πάλι!

Συνεχίζοντας από εκεί που σας άφησα στην προηγούμενη ανάρτηση, σήμερα σας παρουσιάζω το ύφασμα που επέλεξα για να φοδράρω το αμάνικο μπουφάν που σκοπεύω να ράψω για την Άνοιξη. 

Λοιπόν, στο κατάστημα που σας έλεγα βρήκα ένα μικρό  θησαυρό από υφάσματα, που ξαφνικά ήθελα να τ’ αγοράσω όλα. Πώς ν΄αντισταθείς σε υφάσματα που δεν έχουν καμία σχέση με τα συνθετικά της σημερινής εποχής και που ταυτόχρονα είναι τόσο προσιτά σε τιμή και διαχρονικά σε σχέδια και χρώματα;; 

Θα συμβουλευτώ το τετραδιάκι μου και θα επισκεφτώ στοχευμένα το κατάστημα σε δεύτερο χρόνο! 

Στο μεταξύ, βρήκα ένα κυκλαμινί ύφασμα σε βισκόζη, το οποίο κάνει ένα παιγνίδισμα με μωβ-μπλε πινελιές. Είναι υπέροχο στην αίσθηση, απαλό, χυτό και σκέφτηκα να το σετάρω με το κοτλέ μου ύφασμα και ν’ αποτελέσει τη φόδρα. Μεταξύ μας, η φόδρα θα είναι πιο ωραία από το εξωτερικό… Αγόρασα 2,5 μέτρα (ευελπιστώ να περισσέψει αρκετό για να ράψω κι ένα καλοκαιρινό μπλουζάκι) και την ίδια μέρα το μούλιασα στο νερό για 2-3 ώρες (ώστε να «μπει» προτού το χρησιμοποιήσω και να φύγει η περίσσια του χρώματος για να μην ξεβάψει πάνω σε κάτι άλλο) και το στέγνωσα για να μη χάνω καιρό. Το σιδέρωσα καλά καλά και μετά έβγαλα τις βάτες από την ντουλάπα. 

Ένα ρετάλι που είχα δεν έφτανε, οπότε για πρώτη φορά χρησιμοποιώ μια βάτα που είχα αγοράσει από την Αθήνα, της οποίας η σύνθεση είναι 50% βαμβάκι και 50% σόγια. Είναι λεπτή όπως βλέπετε, οπότε δεν προσθέτει πολύ όγκο στις κατασκευές. 

Τη σιδέρωσα καλύπτοντάς την με πανί για να μην έρθει σε άμεση επαφή με την πλάκα του σίδερου (μιας και τη χρησιμοποιούσα πρώτη φορά και δεν ήξερα πώς συμπεριφέρεται αυτή η σύνθεση) και μετά την άπλωσα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. 

Από πάνω έστρωσα το κυκλαμινί μου ύφασμα και με μεγάλη επιμέλεια καρφίτσωσα το ύφασμα πάνω στη βάτα και μετά τράβηξα γραμμές για να βγει το καπιτονάρισμα περιποιημένο. 

Με την ασορτί κλωστούλα μου έκανα το καπιτονάρισμα τους ενός κομματιού, από το οποίο θα κόψω τα δύο μπροστινά φύλλα του μπουφάν. Τώρα πρέπει να επαναλάβω τη διαδικασία για να φτιάξω και την πλάτη του μπουφάν καθώς και το γιακά.

Για δείτε την καπιτοναρισμένη επιφάνεια. Θα την μουλιάσω κι αυτή ώστε να μπει και η βάτα προτού κόψω το πατρόν. 

Με αυτό τον τρόπο θα μειώσω την πιθανότητα να «μπει» το μπουφάν όταν θα πλυθεί για πρώτη φορά. Βέβαια,  τώρα που το σκέφτομαι ίσως θα μπορούσα να μην είχα μουλιάσει ξεχωριστά το ύφασμα, αφού θα το ξαναμουλιάσω ραμμένο πάνω στη βάτα. 

Σας αποχαιρετώ με ένα μπουκέτο αγριολούλουδα που μάζεψα στη χθεσινή μου βόλτα στην εξοχή. 

Αυτά τα λευκά και φούξια μπουκετάκια με τα ψιλά λουλουδάκια θεωρητικά είναι άνθη βαλεριάνας, σύμφωνα με το Google lens. Έχουν ένα λεπτό και γλυκό άρωμα κι ομορφαίνουν τις πλαγιές του μονοπατιού στο οποίο περπατώ όταν έχω λίγο χρόνο. 

Καλά να τα περάσετε αύριο κι εύχομαι εκ των προτέρων χρόνια πολλά στην αδερφούλα μου και σε όλες τις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες. Να τα περάσετε υπέροχα ό,τι κι αν κάνετε!

Ευγενία 

Δοκιμάζοντας ένα πατρόν για αμάνικο μπουφάν: I AM Hathor vest (I AM patterns)

Γεια σας και πάλι!

Μπήκε ο Μάρτης φουριόζος, με έναν υπέρλαμπρο ήλιο και τις θερμοκρασίες ν’ ανεβαίνουν, με ξελόγιασε και σκέφτηκα ότι χρειαζόμουν ένα αμάνικο μπουφανάκι, ακριβώς γι’ αυτό τον καιρό.

Προτού κάνω την έρευνά μου συμβουλεύτηκα το τετραδιάκι που είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στα ραπτικά μου. Η αλήθεια είναι ότι το εγκαινίασα στην Κέρκυρα και το χώρισα σε υποενότητες για να καταγράφω όλα εκείνα τα πατρόν που μου φαίνονται κατά καιρούς ενδιαφέροντα. 

Επίσης, σημειώνω τα πατρόν που αγοράζω, καθώς κι εκείνα που ράβω κρατώντας σημειώσεις σχετικά με το μέγεθος που έραψα, αν πέτυχαν, αν έκανα κάποια αλλαγή… Πραγματικά, πολύ χρήσιμο τετραδιάκι, γιατί το διαδίκτυο μπορεί να γίνει χαοτικό και τελικώς ή να θες να τα ράψεις όλα ή να μπερδευτείς και να τα παρατήσεις. 

Κάνοντας μια έρευνα στο Pinterest, βρήκα κάποιες ιδέες πολύ ενδιαφέρουσες, αλλά κατέληξα στην πιο απλή ως προς την κατασκευή κι έτσι αγόρασα το πατρόν I AM Hathor. Η εταιρία είναι γαλλική, αλλά διαθέτει κι αγγλική εκδοχή, το πατρόν ήταν σε λογική τιμή και ψάχνοντας λίγο παραπάνω τα σχέδιά της, τα βρήκα πολύ ενδιαφέροντα και κοντά στις γραμμές που προτιμώ. Μάλιστα, καταχώρησα στο τετραδιάκι κι άλλο ένα πατρόν για το μέλλον! 

Ως γνωστό, ξεσήκωσα το σχέδιο σε ριζόχαρτο για να μπορώ να ξαναχρησιμοποιήσω το πατρόν στο μέλλον σε περίπτωση που θέλω να το ράψω σε άλλο νούμερο. Το επισημαίνω αυτό, γιατί αφού εκτυπώσεις το πατρόν, σχεδόν όλες οι εταιρίες σου προτείνουν να κόψεις απευθείας το νούμερο που χρειάζεσαι. Ωστόσο, με αυτό τον τρόπο πρέπει να ξαναεκτυπώσεις το πατρόν αν θες άλλο μέγεθος. Ούτε οικονομική, ούτε οικολογική πρακτική, κατά τη γνώμη μου. 

Σχεδίασα μόνο τα βασικά κομμάτια, αφήνοντας για την ώρα τις τσέπες, μιας και ήθελα να προβάρω το μέγεθος. Έπειτα χρησιμοποίησα τα παλιά σεντόνια που μου έδωσε η μαμά μου ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό, έκοψα τα δυο μποστινά φύλλα, το πίσω φύλλο και το γιακά. 

Τα καρφίτσωσα πρόχειρα στις πλαϊνές ραφές και τους ώμους και ήμουν έτοιμη για μια πρώτη πρόβα. Ομολογώ ότι δείχνει πολύ καλό πάνω μου! Άνετο κι απλό, είναι πολύ του γούστου μου. 

Φυσικά, μάζεψα με ιδιαίτερη ευλάβεια ό,τι ρεταλάκια προέκυψαν από το σεντόνι για ν' αξιοποιηθούν σε χειροτεχνίες πατσγορκ. Οι αγαπημένες φίλες μπλόγκερς, Ρένα, Ρούλα και Μαριάννα, με καταλαβαίνουν, αφού κι αυτές μαζεύουν τα δικά τους κουρελάκια κι όλοι εκείνοι που ασχολούνται με την τεχνική αυτή! 

Για το εξωτερικό ύφασμα του μπουφάν λέω να χρησιμοποιήσω ένα λεπτό κοτλέ ύφασμα που διαθέτω εδώ και ποοοοοοολλά χρόνια και που με ακολουθεί πιστά σε όλες τις μετακομίσεις. Τη φόδρα θα την αγοράσω από το μοναδικό κατάστημα με υφάσματα που βρήκα στο Αργοστόλι, το οποίο πλέον πουλάει σχεδόν αποκλειστικά εργόχειρα στους ξένους τουρίστες το καλοκαίρι. Σε μια γωνιά διαθέτει κάτι ξεχασμένα τόπια από ελληνικές εταιρίες που μεσουρανούσαν μέχρι τη δεκαετία του εβδομήντα. Πραγματικά, δείχνουν πολύ ποιοτικά υφάσματα, κλασσικά και ταυτόχρονα μοντέρνα! Πήγα το Σάββατο για να βρω ύφασμα κατάλληλο για φόδρα (σκέφτομαι κάτι σε βισκόζη) αλλά ατύχησα μιας και ήταν κλειστό…Απ’ ό,τι κατάλαβα, η μοδιστρική δεν είναι το φόρτε του νησιού. Ούτε καν μεταλλικό φερμουάρ δεν μπόρεσα να βρω σε κατάστημα που θεωρητικά εκπροσωπεί και τη Singer. Είναι βέβαια, πολύ κρίμα αυτό, γιατί φαίνεται πόσο πολύ έχει χαθεί απ’ την καθημερινότητα των νεότερων ανθρώπων η ενασχόληση με αυτή την τέχνη. Το fast fashion έχει δημιουργήσει την κουλτούρα του ότι είναι πιο οικονομικό ν’ αγοράσω κάτι παρά να το φτιάξω. Και είναι αλήθεια εν πολλοίς, αλλά θα ήταν καλό επίσης να σκεφτούμε αν τα νέα ρούχα μπορούν ν’ αντέξουν στο χρόνο.

Φυσικά, δεν μπορεί να συγκριθεί το Αργοστόλι με το Ηράκλειο της Κρήτης, αλλά εκεί ήταν ένας μικρός παράδεισος για μένα, με τα υφασματάδικά του για κάθε βαλάντιο και με αρκετά μαγαζιά με είδη ραπτικής. Και το πιο σημαντικό, με κατάστημα που μου έκανε το καλύτερο σέρβις στη ραπτομηχανή μου! Απ' την άλλη μεριά και στην Κέρκυρα μόνο ένα κατάστημα είχε απομείνει με υφάσματα ενδυσης. Φαίνεται ότι η τάση είναι ίδια στις μικρές πόλεις. Τί να κάνουμε, θα προσαρμοστώ στις νέες συνθήκες κι όλο και κάτι θα καταφέρω!   

Ελπίζω στην επόμενη ανάρτηση να μπορώ να σας δείξω το ύφασμα της φόδρας και να έχω προχωρήσει με την κατασκευή μου. 

Μέχρι τότε, καλά να περνάτε!

Ευγενία