Ετοιμάζοντας μια τσαντούλα για τη νέα χρονιά

Καλημέρα σε όλη την παρέα!

Ελπίζω να είστε καλά και ν' απολαμβάνετε τις μέρες του Γενάρη, με ό,τι φέρνει η καθεμία τους. Σιγά σιγά η ρουτίνα επανέρχεται, οι χριστουγεννιάτικες διακοπές μετατρέπονται σ' ευχάριστες αναμνήσεις κι έτσι συνεχίζουμε τον κύκλο της ζωής. 

Χθες, λοιπόν, αποφάσισα να κινητοποιηθώ λίγο πιο πολύ και για τη νέα χρονιά να ράψω μια απλή tote bag (ένα project ακάμωτο, που με ακολουθεί από την Κέρκυρα). Τα είχα όλα έτοιμα, το ύφασμα, τους ιμάντες, το θερμοκολλητικό, το φερμουάρ και τα μεταλλικά στοιχεία. Ακόμα και τις διαστάσεις, μιας και θα επαναλάμβανα επί της ουσίας την τσάντα που είχα φτιάξει κάποια χρόνια πριν για την αδερφή μου. 

Στην Κέρκυρα, όμως, ξελογιάστηκα και το 'ριξα στο ράψιμο ρούχων, κάτι που μέχρι τότε δεν το τολμούσα. Τώρα, πια ήρθε η κατάλληλη στιγμή για μια επαναφορά, αφού χρειάζομαι την τσάντα για να κουβαλάω τα μαθήματα του κλαρινέτου στο μάθημα. Ναι, ναι, καλά διαβάζετε. Αυτό το χόμπι το αρχίσαμε με το Βασίλη στην Κέρκυρα κι ομολογουμένως δεν υπήρχε καταλληλότερο νησί για να γραφτούμε σε μια φιλαρμονική και να καταπιαστούμε με τη μουσική. 

Ο Βασίλης με τη στολής της Φιλαρμονικής
Σιναράδων μετά τον Επιτάφιο πέρυσι

Έτσι, λοιπόν, μετά από δεκαετίες αδράνειας -μιας και οι δυο μας κάναμε μουσική στα μαθητικά μας χρόνια- ξαναγίναμε μαθητές σε κάτι εντελώς καινούργιο για μας. Ο Βασίλης στην τρομπέτα κι εγώ στο κλαρινέτο. Ντουέτο και στη μουσική, λοιπόν!  

Βέβαια, προτού αρχίσω το νέο πρότζεκτ έκανα μια γενική τακτοποίηση στα ραπτικά μου. Σουλουπώθηκαν τα υφάσματα, αυτά τα λίγα που κουβαλάω σε κάθε μετακόμιση, τακτοποιήθηκαν τα quilt tops και μπήκαν όλα σε μια σακούλα για να μετατραπούν σε παπλώματα. Συμμάζεψα και τα ρεταλάκια μου και τα έβαλα μέσα σε ειδικά σακουλάκια ανάλογα με το σχέδιο ή το μέγεθος. Κράτησα και τα πιο μικρά αυτή τη φορά μήπως κάνω χριστουγεννιάτικα σουβέρ με τη μέθοδο του quilt-as-you-go. Κι όλα αυτά τα σακουλάκια μπήκαν σε μια μια μεγάλη θήκη για σεντόνια για να μην είναι παραπεταμένα εδώ κι εκεί.  

Χθες έκοψα τα δυο υφάσματα της τσάντας, κόλλησα το θερμοκολλητικό και σήμερα τα έραψα. Έτοιμη η μισή τσάντα! Τώρα της λείπει και η φόδρα, η οποία έχει περισσότερη δουλειά. Ετοίμασα το φερμουάρ, βρήκα και το ύφασμα κι ευελπιστώ μες στο Σαββατοκύριακο να την ολοκληρώσω. 

Μέσα στη βδομάδα έλαβα κι ένα ωραίο δωράκι από την αγαπημένη φίλη-μπλόγκερ, Μαριάννα. 

Ήταν μια πανέμορφη έκπληξη για μένα. Το πακετάκι της περιελάμβανε ένα γούρι για τη νέα χρονιά -ένα λουλούδι από γκρι ύφασμα- και μια κάρτα φτιαγμένη από υπέροχα, μικρά κουρελάκια να σχηματίζουν το πιο χαριτωμένο χριστουγεννιάτικο δεντράκι. 

Σ' ευχαριστώ πολύ, Μαριάννα μου, για τα δωράκια σου κι ελπίζω να έχεις κι εσύ μια δημιουργική χρονιά, με πολύ πάτσγορκ!!

Καλό Σαββατοκύριακο σας εύχομαι, 

Ευγενία

 

   

Οι παραδόσεις, οι διακοσμήσεις και οι χειροτεχνίες της τελευταίας στιγμής

Γεια χαρά σε όλους σας!

Τί είναι οι γιορτές χωρίς τις παραδόσεις; Αλήθεια, δε θυμάμαι ποτέ στο σπίτι μας να μην τηρούνται οι τοπικές παραδόσεις και ειδικά εκείνες των Χριστουγέννων, που πλέον αποτελούν και τις πιο τρυφερές αναμνήσεις! Οι ετοιμασίες μελομακάρονων και κουραμπιέδων και το στόλισμα του σπιτιού λίγο προτού ξεσχολάσουμε. 

Τα ζυμώματα των ψωμιών και η γιορτή μου την παραμονή των Χριστουγέννων, που πάντα κατσούφιαζα γιατί είχαμε νηστεία και σερβίραμε μόνο μελομακάρονα, μέχρι που ανακάλυψα και το σιμιγδαλένιο χαλβά και τον επέβαλα ως το βασικό γλυκό, εκεί κάπου στο γυμνάσιο! Έπειτα οι στρούνες, την Πρωτοχρονιά, καθώς περνούσαν τα πρώτα σόγια (πρωτοθειές και πρωτομπαρμπάδες) για να μας δώσουν τον μποναμά της χρονιάς. Και βέβαια τα Φώτα στη Λευκάδα με το ιδιαίτερο έθιμο των πορτοκαλιών. 

Και μετά, ως παντρεμένοι, Ο Βασίλης κι εγώ φτιάχνουμε τις δικές μας παραδόσεις. Τη δική του μεγάλη γιορτή, που από τότε που φύγαμε από την Αθήνα έχει γίνει η βασική αφορμή για να ιδωθούμε με τους φίλους μας. Τα χειροποίητα δωράκια μας (εδώ , εδώ , εδώ κι εδώ), που μας κρατάνε πολύ δημιουργικούς. Και φυσικά οι ευχετήριες κάρτες που αρχίσαμε να στέλνουμε για να τους λέμε τα νέα μας και τον νέο τόπο διαμονής μας κάθε φορά. 

Ένα έθιμο παλιό που θελήσαμε να αναβιώσουμε με το Βασίλη και που έκανε τους φίλους μας πολύ χαρούμενους. Φέτος, ωστόσο αναγκαστήκαμε να διακόψουμε αυτή την παράδοση μετά το περσυνό φιάσκο των ΕΛΤΑ, που κατάφεραν να μην παραδώσουν σχεδόν καμιά. Δεκαπέντε κάρτες κάπου χαμένες, μη παραδομένες κι άλλες πέντε, έξι που παραδόθηκαν κοντά στο Φλεβάρη. Σκέτη απογοήτευση...

Αυτή τη χρονιά, λοιπόν, στείλαμε μετρημένα πράγματα με ταχυμεταφορές. Όπως τα βιβλία της κλήρωσής μας και κάποια συμβολικά δωράκια σε φίλους στην περιφέρεια. Ξετρυπώσαμε πολύ όμορφες κάρτες για να τα συνοδέψουμε, τα τυλίξαμε και τα αποστείλαμε για να φτάσουν εγκαίρως αυτή τη φορά... Τουλάχιστον, ελπίζουμε!

Κι αφού τελείωσα και το χριστουγεννιάτικο quilt top, βρήκα αισίως χρόνο για να στολίσω το νέο σπίτι μας, με όσα στολίδια έχουμε συλλέξει όλα αυτά τα χρόνια που μετακινούμαστε. 

Το νέο μας απόκτημα, το χάρτινο, χριστουγεννιάτικο δεντράκι μας! Και για το τέλος, έφτιαξα για πρώτη φορά δυο χάρτινα αστέρια για το παραθύρι μας. 

Αφού καταφέραμε και τα ετοιμάσαμε όλα, είμαστε πλέον έτοιμοι να υποδεχτούμε το πνεύμα των Χριστουγέννων και να νοιώσουμε τη ζεστασιά, τη γαλήνη και τη θαλπωρή του. 

Καλές Γιορτές σας εύχομαι, 

Ευγενία    

Το χριστουγεννιάτικο quilt top και η κλήρωση για τα δυο βιβλία patchwork

Καλημέρα σε όλους και καλή βδομάδα!

Ολοκληρώθηκε άλλο ένα quilt top, χριστουγεννιάτικο αυτή τη φορά! Βέβαια, από την πρώτη φορά που σας μίλησα γι' αυτό πολλά μεσολάβησαν, όπως για παράδειγμα άλλαξα απόφαση για το σχέδιο και τελικώς κατέληξα να ξηλώνω ό,τι είχα ήδη ράψει και να αναδιατάσσω τα τετραγωνάκια για να δημιουργήσω ένα irish chain, μια ιρλανδική αλυσίδα, όπως φανερώνει τ' όνομά του. 

Καταλαβαίνετε ότι όλα αυτά προκύπτουν απ' την παντελή έλλειψη προετοιμασίας και σχεδιασμού. Αλλά να σας πω κάτι, αν είναι να προσχεδιάζουμε και τα χειροτεχνικά, πάει... χάθηκε ο αυθορμητισμός και η παιγνιώδης διάθεση. 

Επίσης, έχω αποδεχτεί πια τη φάση του ξηλώματος κι αρχίζω το ξήλωμα χωρίς να βαρυγκωμώ.

Όλα, φυσικά άρχισαν από το γεγονός ότι ενώ ήθελα τόσο πολύ να δοκιμάσω το irish chain, τελευταία στιγμή άλλαξα γνώμη... Και τελικά, αν κάτι δεν με ικανοποιεί δεν μπορώ να συνεχίσω. Κι έτσι, καταλήξαμε σε τούτο δω το quilt top, που όσο το κοιτάω τόσο πιο πολύ μ' αρέσει. 

Τα τετράγωνα υλοποιήθηκαν κι αυτά χωρίς κανένα πρότερο σοβαρό σχεδιασμό. Έκανα διάφορες πρόβες για τη διάταξή τους στο πάτωμα, τα άλλαξα πεντακόσιες φορές μέχρι να μπουν σε μια ωραία σειρά ώστε να μην πέσουν όλα τα κόκκινα σε μια μεριά. 

Εν τέλει έραψα εννιά σειρές και η κάθε μια αποτελείται από εφτά τετράγωνα με διάσταση 8 3/4 της ίντσας (22 εκ.) το καθένα. Το quilt top έχει ύψος 196 εκ. και πλάτος 152 εκ. Κι όσο έραβα αυτό το πάτσγορκ, μου άνοιξε η όρεξη κι αποφάσισα να φτιάξω κι άλλο ένα και να τα κάνω δώρο στις ανηψούλες μου. 

Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι του χρόνου θα είναι έτοιμα και τα δύο. Ε, λίγος προγραμματισμός δε βλάπτει, αλλά ποιός περιμένει μέχρι του χρόνου;;; Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι θα έχω χρόνο για ν' αγοράσω ύφασμα για την πίσω όψη των παπλωμάτων και να κάνω το καπιτονάρισμα με την ησυχία μου. 

Η σημερινή ανάρτηση κλείνει με τις δυο τυχερές του μικρού μας διαγωνισμού για δυο βιβλία αφιερωμένα στο πάτσγορκ. 

Τους τυχερούς λαχνούς τράβηξε ο Βασίλης κι έτσι τα δυο κορίτσια που κερδίζουν είναι η Marie-Anne και η Μαρία, με τη σειρά που κληρώθηκαν. Κορίτσια, σας άφησα με σχόλιο στα μπλογκ σας το μέιλ μου για να κανονίσουμε την αποστολή των βιβλίων.

Ευχαριστώ και τα τέσσερα κορίτσια που πήραν μέρος κι εύχομαι σε όλες καλές δημιουργίες! 

Σας αποχαιρετώ και πάω να στολίσω το σπίτι μας, μιας και με τούτα και με τ' άλλα δεν προλάβαμε νωρίτερα...

Φιλάκια πολλά, 

Ευγενία

Φτιάχνουμε σοκολατάκια με φουντούκια κι αποξηραμένα φρούτα

Γεια χαρά και πάλι!

Να 'μαι πάλι με νέα ανάρτηση και μια συνταγή που μυρίζει γιορτές και Χριστούγεννα. Εγγυημένη συνταγή, που έφτιαξα πέρυσι για τη γιορτή του Βασίλη, μαζί με διάφορες άλλες λιχουδιές. 

Το σπίτι μας είναι πάντα ανοιχτό τέτοια μέρα σε επισκέψεις και τόσα χρόνια δεν μπορώ να πω, έχουμε οργανώσει διάφορες συγκεντρώσεις: ρεβεγιόν για να υποδεχτούμε τη νέα χρονιά, brunch, απογευματινές γιορτές, δείπνα... Εξελισσόμαστε μέσα στα χρόνια και προσαρμοζόμαστε σύμφωνα με τα προγράμματα και τις συνθήκες των φίλων μας. Γιατί άλλωστε, ποιό είναι και το νόημα όλων αυτών των γιορτών; Η συνύπαρξη, το αντάμωμα. Και σε τέτοιες συγκυρίες μας αρέσει να περνάει απ' τα χέρια μας και η τελευταία λεπτομέρεια, όπως είναι τα κεράσματα.

Πέρυσι, λοιπόν, έκανα κι αρκετά κεράσματα και μπισκότα για να αρέσουν σε μικρούς και μεγάλους κι όσο γίνεται πιο υγιεινά. Αυτά τα σοκολατάκια τα λες και τέτοια, αφού λείπουν τα βούτυρα και οι κρέμες. Πάμε λοιπόν, στη συνταγή...

Υλικά για 15 περίπου τεμάχια

75 γρ. φουντούκια 

100 γρ. αποξηραμένα σύκα

25 γρ. ζαχαρωμένη φλούδα εσπεριδοειδών 

1 κομμάτι από τζίντζερ σε σιρόπι (θα το βρείτε σε βάζο σε καταστήματα ντελικατέσεν)

1 κουταλιά από το σιρόπι του τζίντζερ 

2 κουταλιές μέλι

200 γρ. μαύρη σοκολάτα σε κομμάτια

Εκτέλεση

Σε πολυκόφτη βάζουμε τα σύκα, τα φουντούκια, τις φλούδες εσπεριδοειδών, το τζίντζερ, το σιρόπι τζίντζερ και τη μια κουταλιά μέλι και τα αλέθουμε όλα μέχρι να γίνουν μια κολλώδης μάζα. Αν δεν έχετε πολυκόφτη με μεγάλο κάδο, βάλτε σε δόσεις τα στέρεα υλικά να τα αλέσετε και μετά προσθέστε το μέλι και το σιρόπι κι ανακατέψτε με κουτάλι. Εγώ πέρυσι δεινοπάθησα που τα έβαλα όλα μαζί στο μικρό μούλτι...

Βάζουμε σε πυράντοχο σκεύος τη σοκολάτα με την άλλη κουταλιά μέλι και λιώνουμε τη σοκολάτα με την τεχνική του μπεν μαρί σε σιγανή φωτιά ανακατεύοντας κάθε τόσο. 

Σχηματίζουμε μπαλάκια των δύο εκατοστών με το μείγμα που αλέσαμε. Στρώνουμε στον πάγκο της κουζίνας μια λαδόκολλα. Μετά βουτάμε το κάθε μπαλάκι στη σοκολάτα, το ανακινούμε για να καλυφθεί εντελώς και με τη βοήθεια δυο πιρουνιών ή μιας λαβίδας το αφαιρούμε και το βάζουμε πάνω στη λαδόκολλα. 

Αφήνουμε τα σοκολατάκια μέχρι να κρυώσει εντελώς η σοκολάτα και μετά απολαμβάνουμε! 

Και βέβαια, αν θέλετε να δοκιμάστε και κάτι εντελώς διαφορετικό, μπορείτε να δοκιμάστε αυτές τις μπουκίτσες με βρώμη κι αποξηραμένη καρύδα.  

Τα λέμε σύντομα με την επόμενη χριστουγεννιάτικη ανάρτηση!

Φιλάκια, 

Ευγενία

 

Τα χριστουγεννιάτικα στολίδια του 2025

Γεια χαρά σε όλους σας και πάλι!

Έφτασε γι' άλλη μια φορά η περίοδος εκείνη που το σπίτι της αδερφής μου (το άλλο κορίτσι για σπίτι) μετατρέπεται σε εργαστήρι κατασκευής χριστουγεννιάτικων στολιδιών χρησιμοποιώντας κατά βάση το αγαπημένο της φελτ! 

Αν εμένα με κέρδισε το patchwork, εκείνη αδιαμφισβήτητα την κέρδισε το felt -η τσόχα με άλλα λόγια- και δε δίστασε να ανοίξει και κανάλι youtube όταν ήταν ακόμα μια άγνωστη ιδέα για να μοιραστεί το πάθος της με τη διαδικτυακή κοινότητα!

Τα τελευταία χρόνια τα νανάκια της αλλά και διάφορες άλλες φιγούρες έχουν γίνει το σήμα κατατεθέν της θα έλεγα και μέσα από τις χειροτεχνίες διοχετεύει όλη την καλλιτεχνία και τη δημιουργικότητα που διαθέτει. 

Έτσι, λοιπόν, απλώθηκαν και πάλι παντού χάντρες, πούλιες, κορδέλες, κλωστές, νήματα, χαρτόνια, ψαλίδια κι ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε κι άρχισαν να παίρνουν μορφή οι νέες φιγούρες για τα φετινά στολίδια. Όλα κόπηκαν, διακοσμήθηκαν και ράφτηκαν  στο χέρι. Κι αυτό είναι που τα κάνει ξεχωριστά! 

Γιατί είναι γεγονός ότι η λεπτοδουλειά που γίνεται στο χέρι δίνει και την ταυτότητα σε κάθε χειροτέχνημα. Είναι ο χρόνος και η αφοσίωση που έχει επενδυθεί σε καθένα από αυτά τα μοναδικά στολίδια που τα κάνει ανεκτίμητα. 

Πέρα από τα καθιερωμένα φελτ, φέτος η Ευαγγελία έφτιαξε και μισοφέγγαρα ανακυκλώνοντας χαρτόκουτα για τη βάση κι αξιοποιώντας απομεινάρια από μαλλιά πλεξίματος. 

Η γατούλα που προσπαθεί να φτάσει τις μπάλες είναι το αγαπημένο μου. Και φυσικά, αφού όλα θα διατεθούν για το μπαζάρ του σχολείου στο οποίο φοιτά η Κωνσταντίνα, δε θα μπορούσαν να λείπουν και τα τσιμπιδάκια για τα κορίτσια καθώς και στολίδια που φιλοτέχνησαν τα παιδιά στο μάθημα των εικαστικών, που επιμελείται η ίδια, με αγαπημένες τους φιγούρες πάνω σε κορμούς δέντρων. 

Αν έχετε όρεξη να φτιάξετε κι εσείς τα δικά σας στολιδάκια μπορείτε να βρείτε κάποια από τα πατρόν εδώ, εδώ κι εδώ. Και βέβαια, στη σελίδα του μπλογκ μας που είναι αφιερωμένη στα Εποχιακά μπορείτε να βρείτε πολλά tutorials και ιδέες για κατασκευές και διακοσμήσεις της τελευταίας στιγμής! 

Κι αν δεν τα πάτε και τόσο καλά με τη βελόνα και την κλωστή, πιάστε ανά χείρας το πιστόλι σιλικόνης κι αυτοσχεδιάστε! Άλλωστε, η προσπάθεια είναι αυτό που μας ανταμείβει. Κι ο χρόνος που κατορθώσαμε να περάσουμε δημιουργικά, ξεφεύγοντας για λίγο από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. 

Ευγενία

 

Φτιάχνοντας το ρέλι του παπλώματος και σχεδιάζοντας ένα χριστουγεννιάτικο quilt!

Γεια χαρά σε όλη τη διαδικτυακή παρέα!

Πέρασε λίγος καιρός από την προηγούμενη ανάρτηση, αλλά πλέον σας γράφω από την Κεφαλονιά! Αποχαιρετήσαμε την Κέρκυρα και όλους τους αγαπημένους μας φίλους και συγγενείς στα τέλη Σεπτέμβρη και πλέον τακτοποιηθήκαμε στο νέο μας σπίτι, λίγο έξω από το Αργοστόλι. 

Κι επειδή τα πράγματά μας αυτή τη φορά μετακόμισαν σε δόσεις ήταν δύσκολο να ασχοληθώ με κάτι άλλο πέρα από το καθάρισμα και τις ατελείωτες τακτοποιήσεις. Μέσα σ' όλη την αναμπουμπούλα κάναμε κι ένα ταξίδι-αστραπή στην Αθήνα συνδυάζοντας μετακόμιση με ένα γάμο κι έτσι είχαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε με κόσμο που βλέπουμε πια πολύ σπάνια. 

Χθες, ωστόσο είχα τη χαρά να βγάλω στην επιφάνεια τα ραπτικά μου και ν' αρχίζω να ετοιμάζω το ρέλι του παπλώματος που καπιτονάρισα στην Κέρκυρα. Κι όπως σας είχα πει και στην προηγούμενη ανάρτηση, κατά βάση χρησιμοποίησα τα ρετάλια του παπλώματος κόβοντάς τα σε λωρίδες των τριών ιντσών. Όπως έχω αναφέρει και παλιότερα, μου αρέσει πιο πολύ ένα φαρδύτερο ρέλι από εκείνο που προτείνουν οι φίλοι Αγγλοσάξονες. 

Αφού έβαλα στη σειρά της αρεσκείας μου τα χρώματα, σήμερα το πρωί έραψα μεταξύ τους τις λωρίδες και μετά δίπλωσα το ρέλι μου στη μέση σιδερώνοντάς το καλά καλά. 

Είχα το χρόνο να το καρφιτσώσω και πάνω στο πάπλωμα δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στις γωνίες. Μέσα στη βδομάδα ευελπιστώ να το ράψω με περιθώριο 3/8 της ίντσας και να σας το δείξω. 

Και βέβαια, ανυπομονώ να βάλω μπρος και το νέο μου quilt, αυτή τη φορά με χριστουγεννιάτικο θέμα. Και μάλιστα θα είναι ένα upcycling project όπως λένε και οι φίλοι μας στα social media. Κάτι ξεχασμένα advent calendars που είχα φτιάξει χρόνια πριν και που τελικώς δε βρήκαν ποτέ τους αποδέκτες τους έπεσαν πάνω μου όσο βρισκόμασταν στην Αθήνα. 

Στοιβάχτηκαν κι αυτά με διάφορα πράγματα που θα μετακομίζαμε στην Κεφαλονιά και πλέον θα μετατραπούν σε κάτι χαρούμενο, εύχρηστο και τόσο γιορτινό. Κι αν παρατηρήσατε το Pinterest μου, τις τελευταίες μέρες αποθηκεύω ένα σωρό ιδέες αν και μου φαίνεται ότι κλινω σε κάτι που ονομάζεται irish chain. 

Μιας και τα υφασματάκια μου είναι λίγα θα πρέπει να βρω ένα απλό σχέδιο που θα περιλαμβάνει και πολύ από το λευκό σεντονόπανο που διαθέτω. Τί λέτε; Σας αρέσει η επιλογή μου; Εσείς σχεδιάζετε κάτι για τα Χριστούγεννα;  

Αύριο είναι του Αγίου Γερασίμου και είναι τοπική αργία στο νησί. Ελπίζω να καταφέρουμε να πάρουμε μια γεύση από τους εορτασμούς και ν' αρχίσουμε ν' ανακαλύπτουμε και το νέο μας προορισμό!

Καλή βδομάδα να έχουμε, 

Ευγενία

Απόδραση στη χειμερινή Καστοριά

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους με υγεία!

Φέτος σταθήκαμε πολύ τυχεροί και πραγματικά απολαύσαμε δυο βδομάδες χριστουγεννιάτικων διακοπών. Είχαμε την ευκαιρία να δούμε φίλους και συγγενείς και να κάνουμε μια εκδρομή στην Καστοριά το τριήμερο των Θεοφανίων, τότε που η πόλη γιορτάζει τα Ραγκουτσάρια, που αποτελούν και το πρώτο καρναβάλι της χρονιάς.

Αν και η καρναβαλική εκδήλωση ήταν το βασικό κίνητρο του ταξιδιού μας -μιας και είμαστε λάτρεις της παραδοσιακής μουσικής της ευρύτερης περιοχής- ομολογουμένως η Καστοριά μας εξέπληξε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μια πόλη χτισμένη πλάι σε λίμνη δε μπορεί παρά να προσφέρει αυτομάτως γαλήνη, ομορφιά και ζωντάνια στον κάτοικο και τον επισκέπτη. 

Ειδυλλιακή και φιλόξενη, ήταν τα πρώτα συναισθήματα που νοιώσαμε καθώς φτάσαμε. 

Αφήνοντας πίσω μας τις χιονισμένες βουνοκορφές των Τζουμέρκων και τη γενικότερη καταχνιά των Ιωαννίνων, η Καστοριά μας υποδέχτηκε ηλιόλουστη και γιορτινή. 

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε προγραμματίσει καμιά επίσκεψη πολιτιστικού ενδιαφέροντος, αλλά καθώς περπατούσαμε στην πόλη συναντήσαμε αρκετούς ανοιχτούς επισκέψιμους χώρους (παρά την αργία των Θεοφανίων) κι έτσι καταφέραμε να γνωρίσουμε ακόμη καλύτερα το μέρος. 

Πρώτη στάση κάναμε στο Αρχοντικό των αδερφών Εμμανουήλ. Εκεί στεγάζεται και το Μουσείο Ενδυματολογίας Καστοριάς, το οποίο διαθέτει αυθεντικές παραδοσιακές φορεσιές της πόλης αλλά και άλλων περιοχών της Ελλάδας. Για όποιον θαυμάζει το χειροποίητο, εδώ μπορεί να φάει πολλές ώρες παρατηρώντας τα μοτίβα, τη λεπτομέρεια στο κέντημα και τη φινέτσα της ελληνικής, λαϊκής τέχνης. 

Πέρα όμως από αυτό, θα ξεναγηθεί στο αρχοντικό και θα πάρει πληροφορίες για την παραδοσιακή, μακεδονική αρχιτεκτονική, την τέχνη της καστοριανής γουνοποιίας, καθώς και την ιστορία των αδερφών Εμμανουήλ. 

Ένα άλλο επισκέψιμο αρχοντικό που πραγματικά μας εξέπληξε, είναι το Αρχοντικό Τσιατσιαπά, το οποίο βρήκαμε εντελώς τυχαία καθώς περπατούσαμε στην πιο ήσυχη γειτονιά του Απόζαρι.

Πέρα από τον εκπληκτικό, εσωτερικό, ζωγραφιστό του διάκοσμο, στο αρχοντικό φιλοξενείται μια εντυπωσιακή έκθεση από κέρινα ομοιώματα. Όλα τα εμβληματικά κτήρια της πόλης (βυζαντινές εκκλησίες, αρχοντικά κ.α.) βρίσκονται εκεί σε μικρογραφία!

Πραγματικά, αν κάποιος διαθέτει μόνο μια μέρα στην Καστοριά, αυτή η επίσκεψη να του δώσει μια καλή εικόνα των αξιοθέατων της πόλης. 

Δημιουργός των μακετών υπήρξε ένας μερακλής κουρέας, ο οποίος έβαλε περισσή τέχνη και μεράκι και στην παραμικρή λεπτομέρεια! 

Για το τέλος σας άφησα το Ενυδρείο της Καστοριάς, το οποίο είναι αφιερωμένο στα ψάρια του γλυκού νερού. Το καλύτερο κομμάτι ήταν η προσομοίωση ενός ποταμού και μιας λίμνης, όπου κανείς μπορεί να δει τα ψάρια έξω από τη βιτρίνα!  

Και βέβαια, ανάμεσα σε αυτές τις βόλτες και τις επισκέψεις να 'σου κι ένα μπουλούκι με την κομπανία του να γλεντάει υπό τους ήχους των τοπικών μελωδιών. Μικρά υπαίθρια γλεντάκια και για την παρέα και τους επισκέπτες. 

Σε όλους τους μαχαλάδες της πόλης η μουσική ακουγόταν ασταμάτητα ενώ το βράδυ γινόταν το αδιαχώρητο. Κάθε εβδομήντα μέτρα κι άλλη παρέα με διαφορετική ορχήστρα. 

Τη μέρα της επιστροφής μας, η πόλη μας έδειξε ένα πιο χειμερινό και μυστηριώδες πρόσωπο χάρη στην πρωινή ομίχλη... Αυτή τη φορά επιστρέψαμε όχι από την Εγνατία, αλλά από τον δρόμο προς Νεστόριο και Μαστοροχώρια Κόνιτσας (μιας και είναι τα μέρη του Βασίλη). 

Σκεπτόμενοι την μικρή μας εξόρμηση, καταλήξαμε στο ότι η πόλη έχει να προσφέρει τόσα πολλά στον επισκέπτη: όμορφο τοπίο, ξεχωριστή, τοπική τέχνη, αρχιτεκτονική και ιστορία, παραδοσιακές γεύσεις και πιάτα καλομαγειρεμένα και σε προσιτές τιμές, ζεστή προσέγγιση και φιλοξενία όπως τη θυμόμαστε απ' τα παλιά! 

Μεγάλη η αντίθεση σε σχέση με αυτό που τα τελευταία χρόνια βιώνουμε όλοι ως ελληνικό, τουριστικό προϊόν, το οποίο βασίζεται στην τυπική εξυπηρέτηση πελάτη, σε υπερκοστολογημένες υπηρεσίες και πανάκριβο φαγητό μετρίου έως και κακού επιπέδου. Δεν ξέρω αν πέσαμε στην περίπτωση ή αν απλώς οι Βορειοελλαδίτες επιβεβαίωσαν την καλή τους φήμη! Προσωπικά, θα επιλέξω την δεύτερη εκδοχή. 

Καλή χρονιά και πάλι, 

Ευγενία