Συντηρούμε αγκινάρες σε λάδι και λεμόνι

Γεια χαρά σε όλους και καλό μήνα!

Τη σημερινή συνταγή την πρωτοδοκιμάσαμε στην Κέρκυρα. Μιας και μας είχαν χαρίσει πολλές ντόπιες αγκινάρες και θέλαμε να βρούμε τρόπο για να τις συντηρήσουμε, καταφύγαμε σε διάφορες δοκιμές. Εγγυημένη συνταγή, λοιπόν, για να έχουμε αγκινάρες ολοχρονίς και να τις γευόμαστε μέσα σε σαλάτες, σα μεζεδάκι και όπου αλλού μας βγάλει η φαντασία μας. Και βέβαια, ένας πολύ ιταλικός τρόπος είναι στην πίτσα! Θα το έχετε παρατηρήσει ότι στην Ιταλία, δύο στις τρεις πίτσες έχουν και λίγη αγκινάρα τουρσί. 

Βρήκαμε, λοιπόν, στην τοπική λαϊκή αγορά του Αργοστολίου αγκινάρες σε πολύ καλή τιμή κι έτσι αδράξαμε την ευκαιρία για να φτιάξουμε ένα μεγάλο βάζο με δεκαπέντε τεμάχια. Η παρασκευή είναι απλούστατη, με υλικά που διαθέτουμε στο σπίτι. Το μόνο χρονοβόρο είναι το καθάρισμα των αγκινάρων, αλλά δείτε το ως μια ευχάριστη άσκηση συγκέντρωσης και διαλογισμού. Ξέρετε, αυτά τα μοντέρνα που προτείνουν οι ειδικοί... 

Υλικά που θα χρειαστούμε:

15 αγκινάρες καθαρισμένες 

300 μλ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

100 μλ. χυμός λεμονιού

200 μλ. νερό

δύο μεγάλες σκελίδες σκόρδου καθαρισμένες και κομμένες σε φέτες

ένα κουταλάκι γλυκού κόκκοι πιπεριού

λίγα κλαδάκια αρωματικών (θυμάρι, δεντρολίβανο, ρίγανη, ...)

ελαιόλαδο ή σπορέλαιο για να γεμίσουμε το βάζο

ένα γυάλινο βάζο των 1000 μλ.

Εκτέλεση:

Γεμίζουμε ένα μπολ με νερό και στύβουμε μισό λεμόνι μέσα σε αυτό. Αρχίζουμε να καθαρίζουμε μια μια τις αγκινάρες και να τις βάζουμε μέσα στο μπολ. Θεωρητικά, το λεμόνι θα βοηθήσει ώστε να μη μαυρίσουν πολύ. 

Αφού τις καθαρίσουμε τις βράζουμε για λίγα λεπτά για να μαλακώσουν ελαφρώς -πέντε λεπτάκια περίπου- και μετά τις σουρώνουμε. Στο μεταξύ αρχίζουμε ν' αποστειρώνουμε το βάζο μας με τη μέθοδο που προτιμάμε (σε βραστό νερό ή στο φούρνο). 

Μετά, βάζουμε σε άλλη κατσαρόλα το ξύδι και τα 200 μλ. νερού και φέρνουμε σε βρασμό. Αφού πάρει μια βράση, αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και ρίχνουμε μέσα τις αγκινάρες. Τις αφήνουμε για τρία με τέσσερα λεπτά και μετά τις αποσύρουμε από το διάλυμα. 

Ως δια μαγείας οι αγκινάρες θα ξεμαυρίσουν και βέβαια αυτό το βήμα βοηθά στο να μη δημιουργηθούν βακτήρια. 

Τέλος, παίρνουμε το ζεστό βάζο και βάζουμε μέσα το σκόρδο, το πιπέρι και τα αρωματικά. Μετά γεμίζουμε με τις αγκινάρες και περιχύνουμε με το χυμό λεμονιού. 

Συμπληρώνουμε με λάδι και γεμίζουμε πλήρως το βάζο. Σφραγίζουμε με το καπάκι το βάζο και ανακινούμε ελαφρώς το βάζο, για ν' αναμειχθεί καλά το λάδι με το λεμόνι. 

Φυλάσσουμε το βάζο σε σκιερό μέρος για έξι βδομάδες κατ' ελάχιστο. Άμα το ανοίξουμε, το διατηρούμε στο ψυγείο και καταναλώνουμε τις αγκινάρες εντός έξι εβδομάδων. Αν νομίζετε ότι δε θα τις καταναλώστε τόσο γρήγορα, τότε μπορείτε να τις αποθηκεύσετε σε μικρότερα βάζα και ν' ανοίγετε ένα κάθε φορά. Ίσως είναι και πιο πρακτικό αυτό. 

Κι αν σας αρέσουν αυτές οι γεύσεις και οι πειραματισμοί, τότε σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά και σε αυτές τις δοκιμασμένες συνταγές, που αφορούν σε καλοκαιρινά φρούτα και λαχανικά:

-συντηρούμε μελιτζάνες σε λάδι και ξύδι 

-συντηρούμε πράσινες ντομάτες σε λάδι και ξύδι

-συντηρούμε ροδάκινα σε ξύδι και ζάχαρη

-κρίταμο τουρσί

Καλά να περνάτε, 

Ευγενία 

 

  

  

Υποδεχόμαστε την Άνοιξη με λουλούδια κι ανακαλύπτουμε την άλλη πτυχή των μούσκαρι

Καλημέρα σε όλη τη διαδικτυακή παρέα και καλό μήνα!

Δεν μπορώ να πω, ο καιρός τις τελευταίες τρεις βδομάδες μας έχει προσφέρει απλόχερα ζεστότερες μέρες με υπέροχο ήλιο να μας συντροφεύει και τη μέρα σιγά σιγά να μεγαλώνει σε διάρκεια. Και πώς βέβαια, να μην επωφεληθούμε από την καλοκαιρία και να μην εξορμήσουμε στις εξοχές της Κεφαλονιάς για να περπατήσουμε κάποια από τα μονοπάτια της. 

Στο μεταξύ, το νέο μας μπαλκονάκια, το οποίο είναι πολύ όμορφο κι άνετο, χρειαζόταν μια ανοιξιάτικη πινελιά και τί καλύτερο να φυτέψουμε λίγα λουλούδια για να δώσουν χρώμα κι άρωμα. 

Έτσι, το Σάββατο αγοράσαμε δυο γαρυφαλλιές -που είναι κι ανθεκτικές- μια βιολέτα κι ένα πελαργόνι. Μεταφυτεύτηκαν πάραυτα και πλέον έχουν δημιουργήσει μια όμορφη γωνίτσα μαζί με τα μυρωδικά που είχαμε όλο αυτό το διάστημα. 

Βέβαια, ξέρετε, άμα αρχίσεις με μια γλάστρα ανοίγει η όρεξη και μετά θες όλο και πιο πολλές. Επειδή όμως τα καλοκαίρια πάντα λείπουμε για διακοπές, πλέον επιλέγουμε φυτά που αντέχουν στην ξηρασία, όπως τα πελαργόνια. 

Κι έτσι όπως κάναμε τα ψώνια μας στην τοπική λαϊκή, είδαμε σε ένα πάγκο ματσάκια από μούσκαρι, αυτά τα δημοφιλή λουλουδάκια που φυτεύουμε το Φθινόπωρο και που τα βλέπουμε και την Άνοιξη διάσπαρτα στους αγρούς. Ρώτησα το μανάβη με περιέργεια και μου είπε ότι τρώγονται σαν τα σπαράγγια. «Και πώς τα λέτε εδώ;» τον ξαναρώτησα αλλά δεν κατάφερα να συγκρατήσω το όνομα. Αγόρασα από περιέργεια κι αφού κάναμε τη σχετική έρευνα ανακαλύψαμε ότι το μούσκαρι λέγεται και σκορδούλακας, βολβός και βροβιός κι ανήκει στην οικογένεια των σπαραγγιών. 

Ακολουθήσαμε τις οδηγίες του συμπαθέστατου μανάβη κι αφού τ’ αχνίσαμε, τα μαγειρέψαμε σε ομελέτα. Εδώ στην Κεφαλονιά μάθαμε ότι επίσης τα κάνουν και κοκκινιστά με λίγο σκορδάκι. 

Κλείνοντας, ένα γρήγορο ταξίδι στην Αθήνα μου έδωσε την ευκαιρία να βρω ένα σεντονόπανο διπλόφαρδο για να το χρησιμοποιήσω για το χριστουγεννιάτικο πάπλωμα που άρχισα να σχεδιάζω στα τέλη της χρονιάς. Τώρα είμαι έτοιμη για να φτιάξω το «σάντουιτς» και ν’ αρχίσω το καπιτονάρισμα. 

Τα λέμε σύντομα, 

Ευγενία  

Συντηρούμε ροδάκινα σε ξύδι και ζάχαρη (pickled peaches)

Γεια χαρά σε όλους σας!

Λίγο προτού φύγουμε για τις διακοπές μας μεριμνήσαμε ν' αξιοποιήσουμε ό,τι είχε να μας προσφέρει ο κήπος μας, μιας και τα ζαρζαβατικά μας επρόκειτο να ξεραθούν λόγω έλλειψης ποτίσματος. Σίγουρα δε μας ήταν ευχάριστο, αλλά επειδή πέρσι είχαμε περιορίσει κατά πολύ τις διακοπές μας για χάρη του κήπου (δε διαθέτουμε αυτόματο σύστημα ποτίσματος) φέτος φυτέψαμε πολύ λιγότερα φυτά για να μη μας πέσει πολύ άσχημα ο επερχόμενος μαρασμός τους. 

Δεν μπορώ να πω, τα περισσότερα φυτά είχαν ήδη περάσει την παραγωγική τους φάση και βρίσκονταν πλέον σε φθίνουσα πορεία. Ωστόσο, οι ντοματούλες μας -που ήταν και πολλές- ήταν ακόμη πράσινες και μόνο λίγες είχαν αρχίσει δειλά δειλά να παίρνουν κόκκινο χρώμα. 

Τα δε ροδάκινά μας είχαν πια ωριμάσει για τα καλά. Έτσι, μέσα σε δυο μέρες μαζέψαμε ό,τι μπορούσαμε ν' αξιοποιήσουμε και το μετασχηματίσαμε για να το συντηρήσουμε για το χειμώνα. Οι ντομάτες μπήκαν σε βάζα με λάδι και ξύδι, ακολουθώντας την πετυχημένη συνταγή που σας παρουσιάσαμε πέρσι και πολλά από τα ροδάκινα προορίστηκαν για μαρμελάδα και για να συντηρηθούν σε ζάχαρη και ξύδι. Δοκιμάσαμε για πρώτη φορά αυτή τη συνταγή και τα ροδάκινα έγιναν ανάρπαστα! Αν σας ξενίζει η ιδέα, φέρτε στο μυαλό σας τις μεξικάνικες σαλάτες που σερβίρονται στα εστιατόρια και που περιέχουν αυτά τα δροσερά, γλυκόξινα κομμάτια ροδάκινου. Τέτοια ακριβώς φτιάξαμε κι εμείς κι αν σας ενθουσιάζει η ιδέα, ορίστε και η συνταγή.   

Υλικά για 2 μεγάλα βάζα

1 κιλό ροδάκινα (όχι πολύ ώριμα)

300 μλ. μηλόξυδο ή λευκό ξύδι

400 γρ. λευκή ζάχαρη

25 γρ. φρέσκο τζίντζερ καθαρισμενο και κομμένο σε φέτες

5 εκ. ξυλάκι κανέλας

1 κουτ. γλυκού μπαχάρι σε κόκκους

1 κουτ. γλυκού καρφάκια γαρύφαλλου

Εκτέλεση

Ξεφλουδίζουμε τα ροδάκινα και τα κόβουμε στη μέση, πετώντας τα κουκούτσια. 

Προαιρετικά, μπορούμε να τα ξεφλουδίσουμε ακολουθώντας και την τεχνική για τις ντομάτες: χαράσσουμε ένα σταυρό στον πάτο κάθε φρούτου, τα αποθέτουμε λίγα λίγα σε κατσαρόλα με βραστό νερό για ένα λεπτό και μετά τα μεταφέρουμε για λίγα δευτερόλεπτα σε μπολ με παγωμένο νερό. Έπειτα,  τα αφαιρούμε και τα βάζουμε σε σουρωτήρι. Τραβάμε τις φλούδες που θεωρητικά αφαιρούνται πιο εύκολα με τη βοήθεια ενός μαχαιριού. 

Παίρνουμε κάθε κομμάτι ροδάκινου και του καρφώνουμε 2-3 καρφάκια γαρύφαλλου. 

Αρχίζουμε τη διαδικασία αποστείρωσης των βάζων μας.   

Βάζουμε σε φαρδιά κατσαρόλα το ξύδι, τη ζάχαρη, το τζίντζερ, την κανέλα και το μπαχάρι, ανάβουμε τη φωτιά σε χαμηλή ένταση κι ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει η ζάχαρη. Μετά αυξάνουμε την ένταση μέχρι ν' αρχίσει ο βρασμός. 

Προσθέτουμε στην κατσαρόλα τα ροδάκινα, χαμηλώνουμε τη φωτιά στο μέτριο και βράζουμε τα φρούτα για 3-4 λεπτά μέχρι να μαλακώσουν ελαφρώς. Σβήνουμε τη φωτιά κι αποσύρουμε την κατσαρόλα. 

Τοποθετούμε τα κομμάτια ροδάκινου προσεχτικά μέσα στα ζεστά βάζα συμπιέζοντάς τα όσο καλύτερα μπορούμε, αλλά χωρίς να τα σπάσουμε και τα γεμίζουμε μέχρι πάνω.

Ξαναβάζουμε την κατσαρόλα στη φωτιά σε δυνατή ένταση και βράζουμε το μίγμα του ξυδιού-ζάχαρης-μπαχαρικών για 5 λεπτά.

Σβήνουμε τη φωτιά κι αποσύρουμε την κατσαρόλα. Με μια κουτάλα περιχύνουμε το μείγμα μέσα στα βάζα μας μέχρι πάνω ώστε να καλυφθούν πλήρως τα ροδάκινα. Με ένα καθαρό μαχαίρι κουνάμε λίγο τα ροδάκινα από τα τοιχώματα των βάζων με σκοπό ν' απεγκλωβιστεί αέρας και να πάει το σιρόπι παντού. Καπακώνουμε σφιχτά τα βάζα με τα καθαρά καπάκια τους και τ' αφήνουμε να έρθουν σε θερμοκρασία δωματίου. 

Θεωρητικά η εμφιάλωσή μας έχει πετύχει αν το κέντρο από τα καπάκια έχει τραβηχτεί προς τα κάτω και δημιουργείται ένα ανεπαίσθητο βαθούλωμα. Κάποια καπάκια διαθέτουν και τον ειδικό σχεδιασμό. Άλλος τρόπος για να το καταλάβουμε είναι όταν προσπαθήσουμε να ξεβιδώσουμε το καπάκι και βλέπουμε ότι χρειάζεται να βάλουμε παραπάνω δύναμη από τη συνηθισμένο. Προσοχή, μη βάλετε αυτή την παραπάνω δύναμη, γιατί θα ανοίξετε το βάζο και θα χαλάστε την εμφιάλωση, η οποία θα προσφέρει την "παράταση ζωής" στα ροδάκινα. 

Αφού κρυώσουν τα βάζα, κολλάμε τις αντίστοιχες ετικέτες και τα φυλάσσουμε σε σκιερό μέρος. Ανοίγουμε τα βάζα προς κατανάλωση αφού περάσει το ελάχιστο ένας μήνας. Άπαξ και τ' ανοίξουμε, συντηρούμε στο ψυγείο. Καταναλώνουμε τα ροδάκινά μας εντός ενός έτους.   

Τί λέτε, θα τη δοκιμάστε αυτή την πρωτότυπη συνταγή για τα ελληνικά δεδομένα; 

Καλή συνέχεια διακοπών να έχετε, 

Ευγενία

  

Καλοκαιρινό chutney με βάση τα κολοκυθάκια

Γεια χαρά σε όλους σας!

Όσοι μας παρακολουθείτε εδώ και καιρό ξέρετε ότι το καλοκαιράκι είναι η ιδανική εποχή για μας για να δοκιμάσουμε συνταγές και να πειραματιστούμε με νέα υλικά και τεχνικές. Τα τελευταία χρόνια έχουμε και την πολυτέλεια του να καλλιεργούμε το δικό μας κηπάκι, οπότε τα πειράματά μας έχουν άλλη νοστιμιά! 

Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και φέτος ο Βασίλης έκανε όλες τις φροντίδες για να έχουμε καλή σοδειά. Στήριξε τις αγγουριές με ένα πολύ ωραίο τρόπο, ενώ εκμεταλλεύτηκε έξυπνα τα σύρματα του φράχτη και φύτεψε κατά μήκος του τα φετινά μας φασολάκια.

Όχι μόνο ομόρφυνε ο φράχτης, αλλά γλύτωσε και τον επιπλέον κόπο του να στηρίξει τα φασολάκια για να μπορέσουν ν' αναρριχηθούν. Είναι γεγονός ότι φέτος φυτέψαμε λιγότερα φιντανάκια, όσα χρειάζονταν για να κάνουμε το κέφι μας και να τρώμε καθημερινά κάτι φρέσκο από τον κήπο.  Τα περιποιήθηκε πολύ ο Βασίλης, δεν μπορώ να πω. 

Κάθε τόσο έφτιαχνε το υγρό λίπασμα  κι αυτά τον αντάμειψαν με πολλούς και συνεχείς καρπούς. Τί να σας πω για τα μαρούλια του και τα κολοκυθάκια του! Χορτάσαμε μπριάμ, κολοκυθοκεφτέδες, κολοκυθόπιτα και τώρα ήρθε και η σειρά του chutney. 

Ένα τσάτνεϊ φανταστικό, που το φτιάξαμε και πέρυσι και αφού το δοκιμάσαμε φέτος και ξετρελαθήκαμε, ήταν επιβεβλημένο να το επαναλάβουμε. 

Τα υλικά για 4 μεσαία βάζα είναι:

500 γρ. κολοκυθάκια κομμένα σε κυβάκια

500 γρ. ντομάτες κομμένες σε κυβάκια

250 γρ. μήλα (προτιμήστε πράσινα αν μπορείτε) ξεφλουδισμένα και κομμένα σε κυβάκια

250 γρ. ξερά κρεμμύδια ξεφλουδισμένα και κομμένα σε κυβάκια

250 γρ. σταφίδες

250 γρ. ζάχαρη (καστανή κατά προτίμηση)   

25 γρ. φρέσκο τζίντερ ξεφλουδισμένο και κομμένο σε φετούλες

300 μλ. μηλόξιδο ή λευκό ξύδι 

6 γαρύφαλλα

μια πρέζα αλάτι

ένα κουταλάκι κόκκοι πιπεριού

ένα κουταλάκι μπούκοβο προαιρετικά

μισό κουταλάκι σπόροι κόλιαντρου 

Εκτέλεση

Τοποθετούμε σε φαρδιά κατσαρόλια με βαρύ πάτο όλα τα υλικά και σε μέτρια προς δυνατή φωτιά (5-6 με δυνατότερο το 9) τα αφήνουμε να έρθουν σε βρασμό. Διατηρώντας ξεσκέπαστη την κατσαρόλα, χαμηλώνουμε την ένταση (4-5) και σιγοβράζουμε για μιάμιση ώρα περίπου μέχρι να ελαττωθούν τα υγρά και να δέσει το τσάντεϊ μας. Ανακατεύουμε κάπου και που. 

Μόλις δούμε ότι τα υλικά αρχίζουν να δένουν και να γλασάρουν τότε το τσάτνεϊ μας είναι έτοιμο. Μπορούμε να κάνουμε κι ένα πείραμα με την κουτάλα μας. 

Αν κάνουμε μια γραμμή κατά μήκος της κατσαρόλας και το περιεχόμενο "σταθεί" για λίγα δευτερόλεπτα, τότε αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και μεταφέρουμε το μείγμα στα γυάλινα βαζάκια μας αφού πρώτα τα έχουμε αποστειρώσει.

Τα αναποδογυρίζουμε αφού τα καπακώσουμε σφιχτά και τα αφήνουμε έτσι μέχρι να κρυώσουν πλήρως. Μετά τα γυρίζουμε και πάλι όρθια και τα φυλάμε σφραγισμένα σε σκιερό μέρος. Τα αφήνουμε για δυο μήνες να '"ωριμάσουν" προτού τα καταναλώσουμε κι αντέχουν σφραγισμένα για δύο χρόνια. Μόλις ανοίξουμε ένα, μετά το φυλάμε στο ψυγείο μέχρι να το καταναλώσουμε όλο. 

Σας συστήνω να δοκιμάστε τη συνταγή. Πρόκειται για ένα φρέσκο, δροσερό και άκρως γευστικό τσάτνεϊ που συνoδεύει ευχάριστα και ψάρι και κρέας. Ακόμα και μέσα σε ένα κρύο σάντουιτς το ονειρεύομαι! 

Φιλάκια πολλά και καλό Σαββατοκύριακο, 

Ευγενία

 

Φτιάχνοντας συμπυκνωμένο αναψυκτικό με άνθη αφροξυλιάς (elderflower cordial)

Γεια χαρά και πάλι και καλό μήνα!

Σήμερα σας κερνάμε σπιτικό αναψυκτικό που μόλις φτιάξαμε με τα άνθη αφροξυλιάς που μαζέψαμε την Πρωτομαγιά. Μπορεί να φαίνεται ασυνήθιστο ή πρωτόγνωρο, αλλά έχω παρατηρήσει ότι αν μη τί άλλο στην κουλτούρα των Βρετανών υπάρχει έντονα αυτή η παράδοση του να μαζεύουν τα λουλούδια και να τα μετατρέπουν κατά βάση σε συμπυκνωμένο χυμό. 

Όταν δε, τα λουλούδια μετατραπούν σε καρπούς (elderberries) στο τέλος του καλοκαιριού, τότε τα φτιάχνουν μαρμελάδα.

Είναι γεγονός ότι η αφροξυλιά  (αλλιώς κουφοξυλιά ή σαμπούκος) είναι φυτό με άφθονες ευεργετικές ιδιότητες. Στη Λευκάδα, κάποιες γυναίκες φτιάχνουν κεραλοιφή με προσθήκη αφροξυλιάς, κατάλληλη για εγκαύματα. Πραγματικά, είναι θαυματουργή! 

Αν και πάντα είχα την επιθυμία να δοκιμάσω αυτό το αναψυκτικό, ποτέ δεν είχα πρόσβαση στο φυτό. Προχθές όμως, και καθώς κάναμε μια πεζοπορία βρεθήκαμε μπροστά σε ένα δέντρο ολάνθιστο. Τα εντυπωσιακά του άνθη, μεγάλα σαν δίσκοι κι αποτελούμενα από μπουκετάκια με ψιλά ψιλά ανθάκια, μας δελέασαν κι έτσι, στο τέλος της διαδρομής μαζέψαμε λίγα για το πείραμά μας.    

Ακολουθήσαμε τη συνταγή που διαθέτει το βρετανικό μου βιβλίο, το οποίο και εμπιστεύομαι εδώ και πολλά χρόνια. Η διαδικασία ήταν απλούστατη και το αποτέλεσμα υπέροχο. Ένα ποτό ντελικάτο με ασυνήθιστο άρωμα κι ευχάριστο στη γεύση. Ό, τι πρέπει για το καλοκαιράκι που έρχεται!  Αν θέλετε κι εσείς να φτιάξετε το δικό σας συμπυκνωμένο αναψυκτικό, ακολουθήστε τη συνταγή. 

Υλικά για περίπου 2 λίτρα:

25 άνθη αφροξυλιάς (τους μεγάλους δίσκους)

ξύσμα και χυμός από 3 λεμόνια κι ένα πορτοκάλι (στο σύνολο θέλουμε 150 μλ χυμού)

1 κιλό ζάχαρη 

1,5 λίτρο νερό που μόλις αρχίζει να βράζει

Διαδικασία

Επιλέγουμε να μαζέψουμε τα άνθη σε ζεστή μέρα με ξηρή ατμόσφαιρα. Αφού τα μαζέψουμε, αρχίζουμε τη διαδικασία όσο πιο γρήγορα γίνεται για να μη μας μαραθούν και βαρύνει το άρωμά τους.

Εξετάζουμε προσεχτικά τον κάθε ανθό κι απομακρύνουμε τα έντομα που πιθανώς βρούμε. Κοιτάμε κι από κάτω σχολαστικά. Το κάνουμε με ελαφρές κινήσεις, γιατί τα λουλουδάκια είναι ευαίσθητα. ΔΕΝ πλένουμε τα λουλούδια για να απομακρύνουμε τα έντομα. 

Το τοποθετούμε τα λουλούδια σε μεγάλη κατσαρόλα και προσθέτουμε το ξύσμα. Μετά προσθέτουμε το βραστό νερό προσεχτικά κι αργά προσπαθώντας όσο μπορούμε να αποφύγουμε να πέσει απευθείας πάνω στα λουλούδια, γιατί καφετίζουν αμέσως. Καπακώνουμε την κατσαρόλα κι αφήνουμε όλη τη νύχτα τα λουλούδια να εμποτιστούν στο νερό. 

Την επόμενη μέρα σουρώνουμε το νερό σε καθαρή κατσαρόλα με τη βοήθεια σίτας ή τουλουπανιού. Προσθέτουμε το χυμό από τα φρούτα και τη ζάχαρη κι ανακατεύουμε. 

Στο μεταξύ αποστειρώνουμε τα γυάλινα δοχεία μας. Εγώ επειδή έκανα το ένα τρίτο της συνταγής χρειάστηκα λίγα βάζα, που τα αποστείρωσα βράζοντάς τα σε νερό για ένα τέταρτο. 

Αφού έχουμε στεγνώσει τα βάζα μας, βάζουμε το μάτι της κουζίνας την κατσαρόλα και σε σιγανή φωτιά ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει η ζάχαρη. Μετά, σιγοβράζουμε για λίγα λεπτά -μέχρι να αρχίζει να σχηματίζεται ο βρασμός- ώσπου να σχηματιστεί ένα ελαφρύ σιρόπι κι αποσύρουμε από τη φωτιά. 

Γεμίζουμε τα δοχεία μας και καπακώνουμε με καθαρά καπάκια. Αφήνουμε να κρυώσουν και φυλάμε τον συμπυκνωμένο χυμό μας στο ψυγείο μας. 

Για να το σερβίρουμε τοποθετούμε σε ποτήρι ένα μέρος σιροπιού αφροξυλιάς και προσθέτουμε 2-3 μέρη μεταλλικού ή ανθρακούχου νερού. Προαιρετικά, προσθέτουμε μια φετούλα λεμονιού για επιπλέον φρεσκάδα. Στο διαδίκτυο σίγουρα μπορείτε να βρείτε κι άλλες προτάσεις σερβιρίσματος, εμείς όμως θα παραμείνουμε σε αυτή την κλασσική, μιας και μας θυμίζει τα παιδικά χρόνια στο σπίτι των γιαγιάδων ή άλλων θειάδων, οι οποίες πάντα μας τράταραν αραιωμένο χυμό βυσσινάδας, το απόλυτο αναψυκτικό μιας άλλης εποχής...

Άραγε, εσείς τη γνωρίζετε την αφροξυλιά; Τη χρησιμοποιείτε με άλλους τρόπους; Πολύ θα με ενδιέφερε να μάθω. 

Φιλιά πολλά, 

Ευγενία   

 

    

Κουμκουάτ πίκλες

Γεια χαρά σε όλους!

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος συνεχίζουμε τις περιπέτειές μας με τα κουμκουάτ. Ας είναι καλά η ξαδέρφη, που μας φίλεψε γι' άλλη μια φορά κάμποσα κιλά και αφού φτιάξαμε μαρμελάδα, είπαμε να πειραματιστούμε και με νέες συνταγές. 

Αν και στην αρχή φλέρταρα με την ιδέα του γλυκού του κουταλιού, τελικώς με κέρδισε αυτή εδώ η συνταγή, η οποία προτείνει τα κουμκουάτ σε μορφή πίκλας! Κι αν σας φαίνεται κάπως παράταιρο κι εξεζητημένο, φανταστείτε τα μέσα σε σαλάτες ή σε συνδυασμό με ωραία, λευκά τυριά. 

Η συνταγή είναι πανεύκολη κι εγώ απλώς άλλαξα τις αναλογίες της δόσης που προτείνει η αρχική συνταγή, ώστε να βγουν δύο μεσαία βαζάκια. 

Υλικά:

450 γρ. κουμκουάτ

2 φλυτζάνια τσαγιού λευκό ξύδι

1 φλυτζάνι τσαγιού καφέ ζάχαρη

μισό κουταλάκι ξύσμα τζίντζερ

μισό κουταλάκι ροζ κόκκοι πιπεριού

μια πρέζα αλάτι

Εκτέλεση:

Πλένουμε τα κουμκουάτ, αφαιρούμε τα κοτσάνια αν υπάρχουν και τα κόβουμε στη μέση αφαιρώντας ταυτόχρονα τα κουκούτσια. 

Τα βάζουμε σε μεσαία κατσαρόλα, τα σκεπάζουμε με νερό και ανάβουμε το μάτι στο δυνατό για να πάρουν μια πρώτη βράση (πέντε λεπτά χοντρικά). 

Κατεβάζουμε την ένταση στο μέτρια και σιγοβράζουμε τα φρούτα για μισή ώρα περίπου ή μέχρι να μαλακώσουν και να τρυπιούνται με μια οδοντογλυφίδα. Όταν είναι έτοιμα, τα σουρώνουμε. 

Στο μεταξύ αποστειρώνουμε τα γυάλινα βάζα μας με τη μέθοδο που προτιμάμε (με βραστό νερό ή στο φούρνο).

Στην ίδια κατσαρόλα (που πλέον είναι άδεια) βάζουμε το ξύδι, τη ζάχαρη, το τζίντζερ, το πιπέρι και το αλάτι. Ανάβουμε το μάτι στο δυνατό και παράλληλα ανακατεύουμε για να διαλυθεί η ζάχαρη.

Μόλις λιώσει, προσθέτουμε και τα κουμκουάτ στην κατσαρόλα, χαμηλώνουμε την ένταση της φωτιάς και σιγοβράζουμε για άλλα πέντε λεπτά.  

Αποσύρουμε από τη φωτιά και γεμίζουμε τα βάζα μας με το περιεχόμενο. Βιδώνουμε σφιχτά, αναποδογυρίζουμε τα βάζα και τ' αφήνουμε έτσι ώσπου να κρυώσουν και να έρθουν σε θερμοκρασία δωματίου. 

Μετά τα γυρίζουμε και πάλι όρθια κι αφού σιγουρευτούμε ότι τα βάζα μας έχουν σφραγίσει, τα αποθηκεύουμε σε ντουλάπι. Αφού ανοίξουμε τα βάζα, τα διατηρούμε στο ψυγείο μας. 

Αν και δυσεύρετα εκτός Κέρκυρας, άμα τα πετύχετε σε καλή τιμή σας συστήνω να τα δοκιμάστε. Και μην ξεχνάτε, τρώγονται ολόκληρα, δεν τους αφαιρούμε τη φλούδα. Η έκρηξη φρεσκάδας που θα νιώσετε στο στόμα σας είναι απερίγραπτη! 

Καλή βδομάδα, 

Ευγενία

   

Άλειμμα με μήλα και κυδώνια

Γεια χαρά και πάλι!

Όπως σας έχω ήδη πει εδώ κι ένα μήνα κινούμαστε στον αστερισμό των κυδωνιών και η δημιουργικότητα καλά κρατά στην κουζίνα μας. 

Και τί δε δοκιμάσαμε! Όλες οι συνταγές ήταν μια αποκάλυψη και το συμπέρασμα είναι ότι το κυδώνι μπορεί ν' αντικαταστήσει επάξια την πατάτα στις αλμυρές γεύσεις, αλλά και το μήλο στα γλυκά, αφού πρώτα το βράσεις για ένα δεκάλεπτα με λίγη ζάχαρη. 

Στη φωτογραφία βλέπετε τί δοκιμάσαμε: 

σοφιγάδο, το λευκαδίτικο

τάρτα με κυδώνια και μπέικον, μια εναλλακτική κις λορέν θα έλεγα

κυδώνια γιαχνί, στα οποία προσθέσαμε κοτόπουλο κι αντικαταστήσαμε τη ζάχαρη μ' ένα κουταλάκι μέλι

ταρτ τατέν με κυδώνια, στην οποία αντικατέστησα τη σφολιάτα με ζύμη για τάρτες

τσάτνεϊ με κυδώνια, κολοκύθα και σταφίδες

κροκέτες κυδωνιών με μπέικον σε κουρκούτι μπύρας. Προτείνω να τυλίξτε τα κυδώνια με το μπέικον γιατί τεμαχισμένο μέσα στο κουρκούτι δεν πολυπετυχε σε εμάς, αν μη τί άλλο.  

Λίγο προτού τελειώσουν όλα τα κυδώνια μας δοκιμάσαμε αυτή την εξαιρετική παρασκευή: άλειμμα φτιαγμένο με πράσινα μήλα και κυδώνια. Quince and apple sauce τιτλοφορείται στο βρετανικό βιβλίο που έχω και λέει ότι ταιριάζει υπέροχα με χοιρινό και πάπια, αλλά και με πουτίγκα ρυζιού. Πιστέψτε με, είναι τέλειο ακόμα και σε μια ζεστή φετά ψωμιού. 

Τα υλικά του είναι απλά και η ετοιμασία του ακόμα πιο γρήγορη από τη μαρμελάδα. Η ποσότητα ζάχαρης είναι ελάχιστη, με αποτέλεσμα να αναδεικνύεται η φινετσάτη γεύση αυτού του συνδυασμού. Ακόμη και οπτικά σε αιχμαλωτίζει!

Υλικά για τρία μεσαία βαζάκια:

500 γρ. κυδώνια, ξεφλουδισμένα και τεμαχισμένα (χωρίς κουκούτσια)

500 γρ. πράσινα μήλα, ξεφλουδισμένα και τεμαχισμένα (χωρίς κουκούτσια)

125 γρ. λευκή ζάχαρη

500 μλ. νερό

χυμός μισού λεμονιού

Εκτέλεση:

Βάζουμε τα κυδώνια σε κατσαρόλα και προσθέτουμε το νερό και το χυμό λεμονιού. Φέρνουμε σε βρασμό και μετά χαμηλώνουμε την ένταση και σιγοβράζουμε για 10 περίπου λεπτά για να αρχίζουν να μαλακώνουν τα κυδώνια. 

Μετά προσθέτουμε τα μήλα και τη ζάχαρη και σιγοβράζουμε για άλλα 10-15 λεπτά μέχρι να μαλακώσουν καλά τα φρούτα. 

Στο μεταξύ βάζουμε να αποστειρώσουμε τα γυάλινα βάζα μας. 

Αφού μαλακώσουν τα φρούτα μας, τα αλέθουμε στον πολυκόφτη ή με το ραβδομπλέντερ. Αλλιώς μπορούμε να τα λιώσουμε με την κουτάλα μέσα στην κατσαρόλα και να τα περάσουμε από μια σίτα. 

Βάζουμε τον πολτό και πάλι στην κατσαρόλα (σε περίπτωση που χρησιμοποιήσαμε πολυκόφτη ή σίτα) και φέρνουμε πάλι σε βρασμό, ανακατεύοντας συνεχώς για να μη μας κολλήσει στον πάτο της κατσαρόλας. Μόλις πάρει μια καλή βράση ο πολτός αφαιρούμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και γεμίζουμε τα βαζάκια μας. 

Τα καπακώνουμε σφιχτά και τ' αναποδογυρίζουμε με σκοπό να εμφιαλωθούν. Τα αφήνουμε έτσι για 24 ώρες, μέχρι να έρθουν σε θερμοκρασία δωματίου και τα ξαναγυρίζουμε όρθια. Τα φυλάμε σφραγισμένα σε σκιερό μέρος και μόλις τ' ανοίξουμε τα διατηρούμε στο ψυγείο. 

Τώρα που μπήκε ο Νοέμβρης και κόψαμε τις κολοκύθες μας -κάπως πρόωρα μάλλον -καταλαβαίνετε ότι θα εξαντλήσουμε όλη τη φαντασία μας σε αυτό το βασικό υλικό! 

Καλό Σαββατοκύριακο, 

Ευγενία