Herringbone quilt top

Καλημέρα σε όλους σας και καλή εβδομάδα!

Όπως ξέρετε εδώ και λίγους μήνες βρισκόμαστε στη Σάμο για λόγους εργασίας του Βασίλη και παρά του ότι η πρωτεύουσα είναι πολύ συμπαθητική και η ζωή κυλάει όμορφα σ' αυτή τη γωνιά της χώρας μας, δεν σας κρύβω ότι υπάρχει μια βασική έλλειψη για όσους ασχολούνται με το ράψιμο. 

Αν το πιστεύετε, δεν έχω βρει ούτε ένα κατάστημα που να πουλάει αμιγώς ραπτικά, είδη μοδιστρικής, υφάσματα και όλα τα σχετικά. Όπου και να ρώτησα δεν πήρα κάποια σαφή απάντηση, παλιά υφασματάδικα που πλέον πουλάνε έτοιμα ρούχα ενδεχομένως διατηρούν κάποιο στοκ, αλλά απ' αυτά που κατάλαβα, εδώ όταν μιλάνε για εργόχειρα αναφέρονται κυρίως στο πλεχτό. 

Ευτυχώς, μια κυρία που πουλάει μαλλιά και κουβαρίστρες για βελονάκι διαθέτει και σεντονόπανο με το μέτρο και χάρη σε αυτό το πολύτιμο ύφασμα κατάφερα να φέρω εις πέρας το quilt top που σας παρουσιάζω σήμερα. 

Σχέδιο ψαροκόκαλο -herringbone όπως το αποκαλούν στα αγγλικά- ιδανικό για να αξιοποιήσεις τα ρετάλια σου, αρκεί να μπορείς να τα κόψεις σε σχετικά μακριές λωρίδες. 

Εγώ είχα απομεινάρια από το πρόσφατο πάπλωμα που ολοκλήρωσα, αλλά και από παλιότερα. Ταίριαξαν χρωματικά όλα τα εμπριμέ και δέσανε μεταξύ τους με το λευκό ύφασμα, που πάντα είναι μια ασφαλής επιλογή για μένα. 

Αφού έφτιαξα τα σετ των δέκα λωρίδων, τα ένωσα μεταξύ τους φτιάχνοντας μακριές λωρίδες κι ανάμεσά τους έραψα λευκές λωρίδες πάχους 2,5 ιντσών. Γύρω γύρω τοποθέτησα και μια λευκή φάσα για να υπάρχει συμμετρία στο τελικό αποτέλεσμα.

Μου αρέσει πολύ, είναι κάτι διαφορετικό απ' ό,τι έχω κάνει ως ώρας  και ιδιαιτέρως ζωηρό (γενικώς δεν τα πάω και τόσο καλά με τα έντονα χρώματα). Αυτό το κιτρινοπορτοκαλί (πραγματικά δεν ξέρω πώς να το προσδιορίσω) δίνει ένταση, φωτίζει πολύ τη σύνθεση και νομίζω πώς ταίριαξε απόλυτα με τα φούξια και τα μπλε. 

Ομολογώ ότι ανεβαίνει πολύ η διάθεσή μου κάθε φορά που το βλέμμα μου πέφτει στο quilt top και με κάνει να παίρνω πολύ πιο στα σοβαρά όσα λέγονται για τη χρωματοθεραπεία :)   

Δυστυχώς, ελλείψει υφασματάδικου στην περιοχή το quilt top δε θα μετατραπεί γρήγορα σε πάπλωμα, αλλά μιας και βρήκα το λευκό σεντονόπανο κάτι μου λέει ότι το πάτσγορκ θα κυριαρχήσει τον Ιούλιο στα ραπτικά μου πλάνα! Το πιο αστείο αλλά και σοβαρό μαζί είναι ότι φτιάχνει κάτι για να μειώσεις τα ρετάλια σου και ξαφνικά γεννιούνται νέα! 

Και μετά λες δεν είναι δυνατό...και μετά σκέφτεσαι δεν είναι δυνατό να τα πετάξω...και μετά προσπαθείς να σκαρφιστείς κάτι και γι' αυτά...και μετά αναρωτιέσαι αν αξίζει και πολύ το κόπο...και μετά λες, εντάξει δεν πειράζει, μην το παρασκέφτεσαι, άλλωστε το χόμπυ σου κάνεις! 

Σας αποχαιρετώ και σας εύχομαι καλές δημιουργίες!

Ευγενία 

Παπλωματοθεραπεία!

Γεια χαρά σε όλη την παρέα!

Θυμάστε που σας έδειξα στην προηγούμενη ανάρτησή μου το πάπλωμα που ολοκλήρωσα μετά από τόσους μήνες αναμονής; Ε, ήταν να μη γίνει η αρχή, να μην ανάψει η ραπτομηχανή και μαζί η σπίθα για δημιουργία! 

Το πάπλωμα τελείωσε και τώρα τι; Αναζητώντας και πάλι μια ιδέα για ένα μεγάλο project έκανα την καθιερωμένη μου βόλτα στον φάκελο του pinterest στον οποίο μαζεύω τις ιδέες για πάτσγορκ. Το μάτι που έπεσε πάνω σε ένα μοτίβο που λέγεται herringbone, το δικό μας ψαροκόκαλο θα έλεγα. Απλό κι ανάλαφρο, ήταν η καταλληλότερη ιδέα μιας και μου είχαν περισσέψει και κάμποσες υφασμάτινες λωρίδες από το προηγούμενο πάπλωμα. 

Για την κατασκευή του μοτίβου βρήκα αυτό το βιντεάκι, το οποίο είναι κατατοπιστικότατο. Ο Mister Domestic είναι μάλιστα γνωστός στο χώρο του quilting, ενώ σχεδιάζει και σειρές υφασμάτων για patchwork. 

Ακολουθώντας τις οδηγίες του άρχισα την κατασκευή των δικών μου πάνελ, τα οποία ράβονται πολύ γρήγορα, ειδικά αν οι λωρίδες είναι εκ των προτέρων κομμένες. Κάθε φορά που τελείωνα ένα σετ 10 λωρίδων, το σιδέρωνα και το έκοβα με φάρδος 4 ιντσών. 

Η κατασκευή γινόταν σχεδόν αυτοσχεδιαστικά, χωρίς να δίνω ιδιαίτερη σημασία στη σειρά των χρωμάτων, ενώ χρησιμοποίησα σχεδόν αποκλειστικά υφάσματα από ρετάλια. 

Άλλωστε, η βασική ιδέα είναι να μειώσω όσο περισσότερο γίνεται τον όγκο των ρεταλιών μου. Και τί πιο ωραίο από την κατασκευή παπλώματος, το οποίο "τρώει" πολύ ύφασμα. 

Τα πάνελ ενώθηκαν σε μεγάλες γραμμές κι τώρα απλώς πρέπει να τα ενώσω όλα μαζί για να σχηματιστεί το quilt top. Μη σας πω ότι από τα ρετάλια αυτά θα προκύψει και νέα κατασκευή!! Ρετάλι δε θα μείνει!

Σας χαιρετώ, 

Ευγενία

  

Πάπλωμα καλοκαιριάτικα;;;

Γεια χαρά σε όλους σας!

Το ξέρω, το ξέρω κάπως ανορθόδοξο το περιεχόμενο της σημερινής μας ανάρτησης. Μετά ειδικά από τέτοιες ζέστες εγώ να σας μιλάω για παπλώματα...σίγουρα θα σκεφτείτε ότι έπαθα θερμοπληξία! 

Ένα, βέβαια, μπορώ να σας πω, λίγο η μετακόμιση λίγο η τενοντίτιδα στον δεξί μου ώμο με περιόρισαν και μ' αποσυντόνισαν όλο αυτό το διάστημα. Κι ενώ αυτό το quilt top είχε ολοκληρωθεί από το Μάη του 2020 και πακεταριστεί με επιμέλεια για τη μετακόμιση στη Σάμο, όρεξη και δυνατότητα για καπιτονάρισμα δεν υπήρχε. 

Μόλις ένοιωσα όμως το χέρι να βελτιώνεται, είπα πια να βάλω μπρος. Το ύφασμα για την πίσω όψη του παπλώματος είχε ήδη αγοραστεί πριν τη μετακόμιση, καθώς και ασορτί κλωστή και βαμβακερή βάτα. 

Έβαλα λοιπόν κι εγώ αρχή την προηγούμενη Κυριακή για να φτιάξω το σάντουιτς. Τα έστρωσα όλα στο πάτωμα, έβαλα και για βαρίδια διάφορα βιβλία -της δουλειάς, μαγειρικής, ό,τι βρισκόταν πρόχειρο- κάθισα κάτω κι άρχισα να στερεώνω τις τρεις στρώσεις (ύφασμα, βάτα, patchwork quilt top) με παραμάνες. 

Για το καπιτονάρισμα αποφάσισα και πάλι να χρησιμοποιήσω την κυματιστή βελονιά που διαθέτει η ραπτομηχανή μου και να καπιτονάρω κάνοντας γραμμές παράλληλα με το πλάτος του παπλώματος. Κατά τη γνώμη μου με αυτό το σχέδιο το καπιτονάρισμα είναι ελαφρύ κι αφήνει το πάτσγορκ να αναδειχθεί. Και φυσικά είναι πολύ πιο εύκολο σε σχέση με το ελεύθερο καπιτονάρισμα (free motion quilting), ειδικά όταν η επιφάνεια που έχεις να διαχειριστείς είναι μεγάλη.   

Η αλήθεια είναι ότι μάλλον μου είχε λείψει το ράψιμο, μιας και ολοκλήρωσα το καπιτονάρισμα σε δυο μέρες. Η υπόλοιπη διαδικασία ήταν ναι μεν απλή αλλά και χρονοβόρα. Να κόψω τις περίσσιες και να ισιώσω την επιφάνεια του παπλώματος, να φτιάξω το ρέλι και να το ράψω τριγύρω από το πάπλωμα. 

Για το ρέλι αρχικώς χρησιμοποίησα τα υπολείμματα από το μπλε ύφασμα, με το σκεπτικό να μειώσω όσο το δυνατό τα ρετάλια. Αφού, όμως το στερέωσα από τη μια μεριά, κατάλαβα ότι δεν με ικανοποιούσε και πολύ. Δε μου φαινόταν και πολύ αρμονικό με το quilt top. Αρχικά σκέφτηκα να κάνω τα στραβά μάτια και να υπερισχύσει η οικολογική μου διάθεση! Μετά από μια ώρα σκέψης κι αντιπαράθεσης με τον εαυτό μου απλά πήρα στο χέρι το ξηλωτήρι κι άρχισα το ξήλωμα...Στερνή μου γνώση, να σ' είχα πρώτα! 

Έτσι, έφτιαξα νέο ρέλι από ένα φούξια μονόχρωμο και σήμερα το πρωί μπήκε η τελευταία βελονιά! 

Το νέο μας πάπλωμα είναι πλέον έτοιμο! Εννοείται ότι θα φωτογραφηθεί, θα πλυθεί και θα φυλαχτεί στη ντουλάπα μέχρι να έρθουν οι φθινοπωρινές δροσιές. 

Αλλά εγώ, φίλες μου, τ' ομολογώ, το ευχαριστήθηκα τούτο το ράψιμο! Όχι μόνο γιατί μου έλειπε πραγματικά, αλλά γιατί ένοιωσα και πάλι δημιουργικότερη και γιατί είναι ωραίο το αίσθημα που νοιώθεις όταν καταφέρνεις να ολοκληρώσεις κάτι, είτε μικρό είτε μεγάλο. 

Βέβαια, δε σας κρύβω ότι έβγαλα τη μπέμπελη, όχι μόνο από την προσπάθεια να μανουβράρω όλο αυτό τον όγκο αλλά γιατί πραγματικά είναι ένα ζεστό πάπλωμα!! 

Άξιζε όμως τον κόπο, το έχω ακουμπισμένο πάνω σε μια καρέκλα κι όπως πέφτει πάνω του το μάτι μου νοιώθω μεγάλη χαρά!  

Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε, 

Ευγενία

Οι καταρράκτες της Σάμου.

Γεια χαρά σε όλους σας!

Σκοπός της σημερινής ανάρτησης είναι να σας προσφέρω λίγη δροσιά, αυτή άλλωστε που αναζητούμε λίγο πολύ όλοι μας τις τελευταίες μέρες. Σίγουρα στη Σάμο οι θερμοκρασίες δεν ήταν τόσο υψηλές, αλλά όπως και να 'χει μια απόδραση σε καταρράκτες στα τέλη του Ιούνη ακούγεται δελεαστική! 

Και μπορεί οι καταρράκτες στο Καρλόβασι να είναι οι πιο γνωστοί του νησιού, υπάρχει όμως κι εκείνος στο χωριό Άμπελος και φτάνει κανείς εκεί ακολουθώντας την πεζοπορική γραμμή 19Α. Εμείς αρχίσαμε σχετικά νωρίς για ν' αποφύγουμε την πολλή ζέστη όσο θα περπατούσαμε και πραγματικά τα δέντρα μας προσέφεραν πολύ καλή σκιά σε μεγάλο κομμάτι της διαδρομής. 

Καθώς περπατούσαμε, εντελώς αναπάντεχα θυμήθηκα ότι λίγα χρόνια πριν, την τελευταία Κυριακή του Ιούνη του 2017 περπατούσαμε εν μέσω καύσωνα στο Λασίθι αναζητώντας τον καταρράκτη στο φαράγγι του Ρίχτη. Μια εμπειρία που πυροδότησε και την αγάπη μας για την πεζοπορία.   

Το τοπίο προσέφερε εξαιρετική θέα και η Φύση είχε αρχίσει πια να φοράει τα καλοκαιρινά της. Από τα αμπέλια κρέμονταν μικρά τσαμπιά σταφύλι, ελάχιστα ήταν τα ανθισμένα αγριολούλουδα, κυρίως συναντούσαμε εδώ κι εκεί τα κίτρινα λουλουδάκια του φλόμου και κι εκείνα της ρίγανης, στα οποία δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση οι πεταλούδες και τ' άλλα ζουζούνια. 

Όσο κοντεύαμε να φτάσουμε στη διαδρομή μας τόσο συναντούσαμε μικρά ρυάκια και λιμνούλες νερού, καταφύγιο δροσιάς για κάθε λογής ζουζούνι, ενώ η βοή του καταρράκτη έφτανε στ' αυτιά μας. Τώρα πια περπατούσαμε ανάμεσα στα δέντρα κι αφού ανεβήκαμε μια σχετικά μεγάλη ανηφόρα για λίγα μέτρα βρεθήκαμε σ' ένα ξέφωτο κι αντικρύσαμε τον καταρράκτη. 

Ήταν εκεί, μια ωραία κι επιβλητική όαση δροσιάς, με το νερό να κατεβαίνει ορμητικό και το σταθερό βουητό να κυριαρχεί δημιουργώντας μια αίσθηση χαλάρωσης. Ένα ζευγάρι μεσηλίκων Γερμανών που μας είχε προσπεράσει πιο πριν, όσο εμείς φωτογραφίζαμε πεταλούδες, καθόταν σ' ένα παγκάκι και θαύμαζε το τοπίο. Εμείς πήγαμε κατευθείαν στη μικρή λιμνούλα που σχηματιζόταν για να δροσιστούμε και να γευτούμε το θέαμα από κοντά. Το νερό δεν ήταν πολύ, όπως ενδεχομένως την Άνοιξη, αλλά και πάλι το θέαμα ήταν εκπληκτικό. 

Και βέβαια εδώ κι εκεί να πετάνε πεταλούδες, λιβελούλες κι άλλα που δεν αναγνωρίζαμε. Η φωτογραφική μηχανή βγήκε και πάλι από το σακίδιο προσπαθώντας ν' απαθανατίσω την ομορφιά που πρόβαλε μπροστά μας. 

white admiral butterfly

Κάποιες πεταλούδες ήταν εντυπωσιακά μεγάλες και πετάριζαν ανά ζεύγη γύρω από τη λιμνούλα. 

Άλλες κάθονταν κρυμμένες ανάμεσα σε ξερά φύλλα καμουφλαρισμένες χωρίς να τραβάνε την προσοχή.

Μερικές τις αναγνωρίσαμε κιόλας. Και λίγο προτού φύγουμε ο Βασίλης εντόπισε μια τεράστια σαύρα στην κορφή μιας μεγάλης πέτρας. Ήταν τόσο μεγάλη που στην αρχή την πέρασα για φίδι και το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω τρέχοντας!!   

Μια ώρα καθίσαμε περίπου, εγώ κυρίως φωτογραφίζοντας κι ο Βασίλης απολαμβάνοντας το τοπίο. Φεύγοντας νιώθαμε την ευεργετική δύναμη του νερού πάνω μας. Απολύτως χαλαρωμένοι και μ' ένα αίσθημα αναζωογόνησης και ικανοποίησης πήραμε το μονοπάτι ανάποδα με προορισμό τη θάλασσα.

Φιλάκια πολλά, 

Ευγενία