Γεια χαρά σε όλους σας!
Λίγο πριν μας φύγει κι ο Απρίλης κατάφερα να προχωρήσω το αμάνικο μπουφανάκι μου, που ξεκίνησα κάπου μέσα στο Μάρτη. Η αλήθεια είναι ότι στην προηγούμενη ανάρτηση ήμουν σε πολύ καλό σημείο, είχα κάνει σχεδόν τη μισή δουλειά, αλλά αρχικώς μια εύστοχη παρατήρηση της Ρένας σχετικά με το αν είναι πιθανό να ξεβάψει η φόδρα πάνω στο ανοιχτόχρωμο ύφασμα, μου άναψε φωτιές!
Έτσι, μετά το Πάσχα έκανα ένα δειγματάκι και το τέσταρα, πλένοντάς το στο χέρι. Ευτυχώς, πέρασε το τεστ με επιτυχία.
Προχθές, ωστόσο, διαπίστωσα ότι το μέγεθος πλέον μου ήταν μεγάλο. Κάμποσα περιττά κιλά που χάθηκαν σιγά σιγά όλο αυτό το διάστημα έκαναν τη διαφορά κι έτσι το πατρόν χρειαζόταν να διορθωθεί. Θα μπορούσα ίσως ν’ αφήσω μεγαλύτερα περιθώρια ραφής, αλλά προτίμησα ν’ ακολουθήσω τον πιο μεθοδικό τρόπο.
Έτσι, χθες ξηλώθηκε ό,τι είχε ραφτεί, επανασχεδιάστηκε το πατρόν ένα μέγεθος μικρότερο και κόπηκαν τα υφάσματα αναλόγως. Το μόνο που δεν πείραξα ήταν οι τσέπες, γιατί πραγματικά η διαφορά ήταν αμελητέα.
Σήμερα ήμουν αποφασισμένη να ολοκληρώσω όλο το ράψιμο κι έτσι έγινε. Όλο το πρωινό αφιερώθηκε αποκλειστικά στο μπουφανάκι. Ακολουθώντας τις οδηγίες έγιναν όλες οι ραφές στο μπεζ ύφασμα και το μωβ, που αποτελεί και τη φόδρα. Δεν ξέχασα να προσθέσω κι ένα θηλάκι στο εσωτερικό κάτω από το γιακά -αν και δεν αναφέρεται στις οδηγίες, είναι πάντα πρακτικό. Όταν έφτασα στην τελική σύνθεση, για να ράψω το εξωτερικό και τη φόδρα παρέα ακολούθησα ένα βιντεάκι που βρήκα, γιατί δεν ήμουν βέβαιη ότι μπορούσα ν’ ακολουθήσω τις οδηγίες του πατρόν. Κάπως με αποπροσανατόλιζαν οι φωτογραφίες σε σχέση με την περιγραφή των βημάτων, οπότε εμπιστεύτηκα το βιντεάκι.
Μιας και είχα ξαναχρησιμοποιήσει τη μέθοδο burrito, όπως τη λένε στα αγγλικά, για μια καλοκαιρινή μπλούζα, μου ήταν εύκολο να μπω στο νόημα. Πραγματικά, είναι μια πολύ απλή μέθοδος με άψογα αποτελέσματα, αφού κρύβονται όλες οι ραφές χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Δεν ξεχνάμε ν’ αφήσουμε ένα άνοιγμα σε μια πλαϊνή ραφή για να μπορέσουμε να γυρίσουμε από την καλή όλη την κατασκευή και να κρύψουμε τις ραφές.
Ράβοντας την τελευταία ραφή στον πάτο του μπουφάν με γέμιζε με μεγάλη ικανοποίηση αλλά και προσμονή για να δω τί πέτυχα εν τέλει…
Έκανα ένα γρήγορο σιδέρωμα στις ραφές κατά βάση και μετά ήρθε η δοκιμή. Ωραίο, σωστό στο μέγεθος κι άνετο για το σκοπό που έχει σχεδιαστεί. Με γέμισε με μεγάλη ικανοποίηση και χαρά. Το μωβ μου αρέσει πολύ όπως προβάλλει και κάνει αντίθεση με το μπεζ. Πραγματικά ήμουν έτοιμη ν’ ακολουθήσω τις οδηγίες της Ρένας και να το κάνω διπλής όψης, αλλά ήθελα να βάλω και κουμπιά, οπότε αυτό με προβλημάτισε.
Και μιας και μιλάω για κουμπιά, αυτό είναι το μόνο που λείπει για να ολοκληρωθεί η κατασκευή μου. Και παρά το σέρβις που είχα κάνει στη μηχανή, οι κουμπότρυπες πάλι δεν μπορούν να ραφτούν.
Γι’ αυτό και στο ταξίδι μου στην Αθήνα αγόρασα μεταλλικές σούστες. Κουμπιά απ’ τα παλιά…αλλά απολύτως χρηστικά κι ό,τι πρέπει για ν' αποφύγεις τη σπαζοκεφαλιά της κουμπότρυπας!
Σας αποχαιρετώ με άλλο ένα μπουκετάκι αγριολούλουδα που μάζεψα σε πρόσφατη βόλτα μου στην εξοχή. Αυτό το ντελικάτο, ασπριδερό λουλουδάκι το έχετε ξαναδεί;
Εγώ νομίζω πρώτη φορά το βρήκα στην εξοχη και λέγεται νιγκέλα η δαμασκηνή (love in the mist κοινώς στα αγγλικά).
Καλή Πρωτομαγιά σε όλους σας,
Ευγενία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου