Γεια χαρά και πάλι!
Μπορεί τα χειροτεχνικά μου να έχουν πάει αρκετά πίσω, αλλά πάντα προσπαθώ να ξεκλέβω έστω και λίγο χρόνο για κάτι δημιουργικό. Βέβαια, το δημιουργικό συνήθως σχετίζεται με μια χειροτεχνία που αρχίζει από το μηδέν. Το μερεμέτι, πέφτει κάπως βαρύ, παίρνει συνεχόμενες παρατάσεις…
Αλλά, αυτή η τσάντα-ψυγείο, που ράφτηκε στην Κρήτη χρόνια πριν, έπρεπε να επιδιορθωθεί. Σχεδιασμένη ώστε να παίρνει το μεγάλο μπουκάλι νερού όρθιο και δίπλα το μεγάλο ταπεράκι, ράφτηκε με επιμέλεια και μας συνόδεψε σε πολλές μας εξορμήσεις. Οι ιμάντες που είχα χρησιμοποιήσει ήταν συνθετικοί και απ’ ό,τι φαίνεται με την πάροδο του χρόνου φθάρθηκαν κι εν τέλει κόπηκαν. Η επιδιόρθωση ήταν μονόδρομος, οπότε η τσάντα ξηλώθηκε σχεδόν ολόκληρη…πέρυσι.
Πριν λίγες βδομάδες το πήρα απόφαση κι έβαλα μπρος για να την ξαναράψω. Όλα έγιναν αρκετά γρήγορα κι όταν έφτασα στο σημείο που έπρεπε να ράψω το καπάκι της τσάντας, αποφάσισα να ράψω το ρέλι εξ ολοκλήρου στο χέρι.
Να πω την αλήθεια, ώρες ώρες το ράψιμο του ρελιού στη μηχανή δεν μου είναι και τόσο εύκολο, ειδικά όταν υπάρχουν πολλές χοντράδες και καμπύλες.
Η αρχική τσάντα είχε λευκό ρέλι, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν έβρισκα πού είχα φυλάξει εκείνο που είχα ξηλώσει. Έτσι, για να μη χρονοτριβήσω άλλο, χρησιμοποίησα ένα μπλε σκούρο, που τελικώς ταίριαξε πολύ καλά. Δυο ώρες μου πήρε να ράψω το ρέλι, δεν ξέρω αν σας φαίνεται λίγο ή πολύ.
Θυμήθηκα ωστόσο, την πρώτη φορά που έραψα ρέλι στο χέρι ράβοντας μια σαλιάρα και τότε δεν ήξερα πώς ράβεται σωστά, οπότε πραγματικά είχα βγάλει τα χέρια μου μέχρι να το ράψω. Τώρα πια, και μετά τα ιδιαίτερα μαθήματα που μου έκανε η μαμά, μπορώ να πω ότι απολαμβάνω να κάνω το τελικό ράψιμο στο χέρι!
Η τσαντούλα έγινε και πάλι σαν καινούργια, με πιο γερούς ιμάντες πια, αφού είναι βαμβακεροί και αρκετά πιο χοντροί από τους αρχικούς. Πέρασε κι ένα test-drive αφού γέμισε με πολλά μαμαδίστικα ταπεράκια με αφορμή το ταξίδι-αστραπή που κάναμε τις προάλλες στη Λευκάδα.
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας δείξω και τις χειροτεχνίες αλλά και τα καλούδια που μου έστειλε η αγαπημένη Ρούλα, με αφορμή τα γενέθλια του δικού της μπλογκ. Δυο εξαιρετικά βιβλία, το ένα δικό της γεμάτο με υπέροχα ποιηματάκια που με γύρισαν στα παιδικά μου χρόνια, καραμέλες, κρεμούλα για το σώμα κι ένα ζευγάρι τερλίκια, φτιαγμένα από την ίδια με το βελονάκι.
Τα δοκίμασα και μου ταίριαξαν γάντι! Ή λεπτομέρεια με το κορδόνι είναι τέλεια! Και βέβαια, η λεπτομέρεια στο φάκελο με μια ζωγραφιά φθινοπωρινή! Ρούλα μου, σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα δώρα σου και σου εύχομαι να είσαι πάντα υγιής, ευτυχής και δημιουργική!
Σας αποχαιρετώ κι εγώ κι εύχομαι χρόνια πολλά σε όσους κι όσες γιορτάζουν.
Ευγενία
