Νέα χρονιά, νέα τσάντα

Γεια χαρά και πάλι σε όλους σας!

Όπως σας ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, η χρονιά άρχισε με τ’ απαραίτητα συγυρίσματα των ραπτικών καθώς και τη διάθεση για να ράψω μια πάνινη τσαντούλα για τα βιβλία του κλαρινέτου κι όχι μόνο. 

Με τον αγαπημένο μου γκρι καμβά, με τον οποίο έχω φτιάξει τόσες και τόσες τσαντούλες (εδώ, εδώ, εδώ, εδώ) μιας και το χρώμα του είναι τόσο ουδέτερο και ταιριαστό με τα πάντα, έβαλα μπρος κι αυτή τη δημιουργία, η οποία μου πήρε παραπάνω απ’ όσο περίμενα. 

Είναι που είχε καλό καιρό την Κυριακή και τον επωφεληθήκαμε για να πεζοπορήσουμε στο νησί είναι που είχα και καιρό να καταπιαστώ με φερμουάρ, οπότε μου πήρε κάτι παραπάνω. Όπως σας είπα και την προηγούμενη φορά, το δυσκολότερο σημείο στην κατασκευή θα ήταν η φόδρα, μιας και ήθελα να της βάλω το φερμουάρ με συγκεκριμένο τρόπο, ώστε να είναι κάπως «χωστό» μέσα στην τσάντα, αν το λέω καλά…

Βρήκα, λοιπόν, ένα βιντεάκι, φρέσκαρα τα βήματα και το ακολουθούσα πιστά. Όλα πήγαν εξαιρετικά μέχρι που έγινε η τελική ραφή του φερμουάρ πάνω στη φόδρα…και κατέληξε να κοιτάει προς τα κάτω! Τώρα, το βιντεάκι δεν τα είπε καλά, εγώ κάπου μπερδεύτηκα;; Μυστήριο έμεινε, δεν έδωσα δεύτερη ευκαιρία στο βιντεάκι. Το ξήλωσα κατευθείαν κι αφού έβαλα το μυαλό μου να σκεφτεί (κάνοντας και πρόβα πάνω στη φόδρα) το ξαναέραψα σωστά αυτή τη φορά. 

Βιάστηκα όμως να χαρώ, γιατί παρατήρησα ότι τα πλαϊνά του φερμουάρ ήταν τελικώς πολύ μεγάλα και το φερμουάρ βυθιζόταν προς τα κάτω, με αποτέλεσμα να μην ανοίγει πολύ εύκολα. Και τί να την κάνεις τσάντα που είναι δυσλειτουργική; Στην αρχή είπα να κάνω τα στραβά μάτια. Την επόμενη μέρα πρυτάνευσε η λογική κι άρχισα το ξήλωμα. Μεταξύ μας δεν ήταν και τόσο πολύ. Τέσσερα γαζιά έσπασα. Έκοψα κάμποσο από τα πλαϊνά πάνελ του φερμουάρ και στερέωσα με τις καρφίτσες την κατασκευή για το τελικό ράψιμο. 

Την Παρασκευή το πρωί, λοιπόν, έβαλα μπρος νωρίς νωρίς και μετά από λίγη ώρα η φόδρα είχε ραφτεί και σιδερωθεί. 

Της πρόσθεσα και μια μικρή τσεπούλα για να μένουν σε μια μεριά όλα τ’ απαραίτητα.

Για το τέλος έμειναν οι ιμάντες. Έτοιμοι, βαμβακεροί σε μαύρο χρώμα για να ταιριάζουν με το φερμουάρ και για να κάνουν αντίθεση με το γκρι -μιας και η τσάντα εξωτερικά είναι τόσο απλή. 

Μετά το μεσημεριανό φαγητό έγινε το τελικό ράψιμο. Είχα αφήσει στην πλαϊνή ραφή της φόδρας άνοιγμα για να γυρίσω από κι την τσάντα κ αι να ’σου, ξεπρόβαλε! 

Μετά από ένα καλό σιδέρωμα, έκανα κι ένα τελευταίο γαζί στην κορυφή της τσάντας και περιμετρικά του ανοίγματος για να μη σηκώνεται η φόδρα προς τα πάνω. 

Έτοιμη, λοιπόν, η πρώτη χειροτεχνία για το 2026! Και πόσο μου αρέσει αυτή η αντίθεση ανάμεσα στην απλότητα της εξωτερικής όψης και την πιο πολύβουη -λόγω υφάσματος- και περιποιημένη εσωτερική όψη. 

Τα βιβλιαράκια μου φιλοξενούνται ανετότατα μέσα στην τσαντούλα, η οποία νιώθω από τώρα ότι θα βιώσει στιγμές δόξας και θα χρησιμοποιείται τακτικότατα! 

Είναι γεγονός, ότι δεν περίμενα τόσες αναποδιές σε αυτό το πρώτο πρότζεκτ της χρονιάς, αλλά από την άλλη κάθε τι που «σκουριάζει» θέλει και χρόνο για να επανέλθει. Κι εγώ πραγματικά είχα καιρό να ράψω μια τσαντούλα. Οπότε ευπρόσδεκτη και η κάθε μικροαναποδιά! 

Σας αποχαιρετώ με άλλο ένα γουράκι που έλαβα στο μεταξύ δια χειρός Ρένας Χριστοδούλου, η οποία είναι η επιτομή της ανακύκλωσης ανεξαρτήτως υλικού! 

Για δείτε το χαρούμενο και λαμπερό αστέρι που δημιούργησε, αλλά και την εξαιρετική καρτούλα της. Σ' ευχαριστώ Ρένα και πάλι! 

Φιλάκια πολλά, 

Ευγενία