Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Πανάκια ρεψίματος κι ένα επίστρωμα για τη βρεφική κούνια

Χαίρεται, χαίρεται!!!

Παρασκευούλα ζάχαρη, Παρασκευούλα μέλι και σήμερα έχω να σας δείξω τα πανάκια ρεψίματος που ετοίμαζα για ένα μωράκι που θα έρθει οσονούπω! 




Μπορώ να πω ότι έγιναν πολύ όμορφα και σίγουρα είναι απαλά για το ευαίσθητο, βρεφικό δέρμα. Το πατρόν ήταν κι αρκετά γενναιόδωρο οπότε τα πανάκια είναι μεγάλα και καλύπτουν μεγάλη επιφάνεια. 



Καταλαβαίνετε εσείς, ό,τι πρέπει για τα αναμενόμενα ατυχήματα μετά το φαγητό!!! 

Το θέμα είναι ότι είχα και πολύ περίσσευμα από σελτέ, από τότε που έφτιαχνα σελτεδάκια για όλα τα νεογέννητα ανιψάκια κι έτσι πρότεινα στη μαμά Νατάσα ν' αποφύγει ν' αγοράσει επίστρωμα για την κούνια του μωρού.


Μου έδωσε τις διαστάσεις του στρώματος, 120x60 εκ. κι έτσι ετοίμασα το αδιάβροχο προστατευτικό επίστρωμα στο άψε σβήσε. Έκανα στρόγγυλες τις γωνίες για να ραφτεί το ρέλι ακόμη πιο εύκολα και για να στερεώνεται το επίστρωμα στο στρώμα της κούνιας του έραψα τέσσερα λαστιχάκια, ένα σε κάθε γωνία. 


Έτσι τα λάστιχα θα έρχονται και θ' αγκαλιάζουν το στρώμα. Για το ρέλιασμα ένωσα δύο έτοιμα κίτρινα ρέλια που είχα αγοράσει από τη Χίο (πάνε χρόνια λοιπόν...) κι έτσι αξιοποιήθηκαν κι αυτά!     


Έτοιμο λοιπόν το δωράκι, το οποίο ελπίζω ν' αξιοποιηθεί δεόντως! Σας υπενθυμίζω ότι το πατρόν που χρησιμοποίησα για τα πανάκια είναι αυτό και γενικώς είναι πολύ εύκολα στην κατασκευή. 


Εναλλακτικά, αντί για minky μπορείτε να χρησιμοποιήσετε βαμβακερή, απορροφητική πετσέτα που είναι εξίσου απαλή κι ανθεκτική στα πλυσίματα. 


Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε, 
Ευγενία

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Οι λίστες του Σεπτέμβρη...

Ως δασκάλα που σέβεται τον εαυτό της, για μένα κάθε νέα χρονιά δε συμπίπτει με την πρώτη του Γενάρη αλλά με εκείνη του Σεπτέμβρη :) Όλα τα βασικά πλάνα γίνονται τότε: φροντιστήρια, μαθήματα, σεμινάρια, δραστηριότητες κι όνειρα, πολλά όνειρα....! Όνειρα ότι θα ξεκινήσω νέα πράγματα, ότι θα βάλω μεγαλύτερη τάξη και προγραμματισμό στις χειροτεχνίες μου κι όλα τα σχετικά που σίγουρα σκέφτεστε κι εσείς κάθε Σεπτέμβρη! 

Φέτος, όμως έκανα την επανάστασή μου! Κατέληξα στο ότι δε θα φτιάξω καμιά λίστα, γιατί ως γνωστό οι λίστες είναι για να σκονίζονται, ν' αραχνιάζουν, ν' αυτοκαταργούνται τελικώς χωρίς να καταλάβεις πώς σου συνέβη εσένα αυτό. Πώς σου συνέβη άραγε, ενώ ήσουν τόσο αποφασισμένη αυτή τη φορά;;  

Έτσι κι εγώ στα τέλη Αυγούστου είχα φτιάξει μια πρόχειρη λίστα στο μυαλό μου (ευτυχώς δεν έχασα χρόνο να τη γράψω!!!) η οποία ναυάγησε με το καλημέρα σας. Βλέπετε, το εγχειρίδιο που είχα να συντάξω για το φροντιστήριο αποδείχτηκε φυσικά πιο χρονοβόρο απ' ό,τι υπολόγιζα. Κι αν βάλετε και την τελειομανία που με πιάνει μπορείτε να φανταστείτε ότι τελικώς αντί για εγχειρίδιο έφτιαξα ολόκληρο βιβλίο. Για να το τελειώσω γρήγορα έγραφα ασταμάτητα αγνοώντας τους πόνους στον αυχένα, με μόνιμη συντροφιά το κολάρο στο λαιμό. Ολοκληρώθηκε ωστόσο, οπότε φωνάζω γιούπι κάθε φορά που το σκέφτομαι!! 

Στην πορεία με βρήκαν και κάτι άλλα ψιλά οπότε κι εγώ, αγαπητοί φίλοι μου, αποφάσισα ότι οι λίστες τελικώς δε μου ταιριάζουν. Ευτυχώς το κατάλαβα εγκαίρως κι αποδεσμεύτηκα από το επιπλέον άγχος της λίστας! Άλλωστε, μόνο μια λίστα έχει αντέξει μέσα στα χρόνια στο σπιτικό μας, εκείνη με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ! Είναι θέμα επιβίωσης βλέπετε, κι εξοικονόμησης χρόνου. 

Και χωρίς να νοιώθω πλέον τύψεις, μόλις σήμερα βρήκα το χρόνο και τη δύναμη να τελειώσω τις κατασκευές με το patchwork που σας είχα δείξει εδώ (17 μέρες μετά!!!!!!) αλλά διάθεση για φωτογράφιση δε βρήκα! Σας τη χρωστώ. 


Στο μεταξύ, έβαλα αρχή να φτιάξω λίγα μωρουδιακά πανάκια για το ρέψιμο μιας και η καλή μας φίλη Νατάσα περιμένει το πρώτο της παιδάκι σε ένα μήνα περίπου. 


Έψαξα και βρήκα ένα πατρόν, διάλεξα τέσσερα φανελένια και minky υφάσματα κι άρχισα το κόψε ράψε. Αυτά τα πανάκια είναι τόσο χαριτωμένη και γρήγορη κατασκευή κι όταν σκέφτεσαι ότι ο αποδέκτης τους θα είναι ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι τα φτιάχνεις με διπλή χαρά!!!


Ένα τελικό, διακοσμητικό γαζί μου έμεινε και το δώρο μου θα είναι έτοιμο για το μωράκι που έρχεται λίαν συντόμως! Όπως καταλάβατε πρόκειται για αγοράκι αλλά προτίμησα ν' αποφύγω τα πάααααρα πολλά γαλάζια. 


Σας αποχαιρετώ και σας εύχομαι ένα ξεκούραστο και χαλαρωτικό Σαββατοκύριακο!
Φιλάκια πολλά, 
Ευγενία  

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Εκκρεμότητες, ρετάλια και πάτσγορκ, πολύ πατσγορκ!

Επιστρέψαμε στη βάση μας, την προσωρινή...δηλαδή το Ηράκλειο, μετά από τρεις εβδομάδες διακοπών και ξεγνοιασιάς με τους αγαπημένους μας. Καιρό είχαμε να λείψουμε τόσο κι όπως φάνηκε το είχαμε ανάγκη! Όχι να ξεκουραστούμε, αλλά να βρεθούμε με τους δικούς μας ανθρώπους. Άλλους στη Λευκάδα, άλλους στην Αθήνα, τα Γιάννενα... Τους προλάβαμε όλους! Και φυσικά τη γάτα μας, την Κιουρή, τη χιώτικη γατούλα μας, που την έχουμε αφήσει πλέον στη Λευκάδα για να μην την ταλαιπωρούμε με τις τόσες μετακινήσεις μας...


Με το που επιστρέψαμε στρογγυλοκάθισα στην αγαπημένη μου ραπτομηχανή. Μια εκκρεμότητα, μια παραγγελία με περίμενε κι έπρεπε να σπεύσω. Είχα καιρό να καταπιαστώ με πάνινους κύβους αλλά πάντα είναι μια τόσο ξεκούραστη κι δημιουργική διαδικασία για μένα. 


Να διαλέξω τα παιδικά υφάσματα που είναι πάντα τόσο χαριτωμένα και να τα ταιριάξω με άλλα, να κόψω και ν' απλικάρω τα γράμματα. Αυτή τη φορά η λέξη ήταν μικρή και γουστόζικη. Cat ζήταγε η μαμά κι αναρωτιέμαι αν παραπέμπει σε κοριτσίστικο όνομα η επιλογή!! Με ξάφνιασε θα έλεγα, βρήκα κι ένα ύφασμα με γάτες που έχω και το χρησιμοποίησα για να δέσει με τ' όνομα. 


Μετά είχε σειρά ένα πανάκι ώμου ιδανικό για ρεψίματα και ένα πανάκι χαλάρωσης φτιαγμένο για μπόλικο παιγνίδι με τις τόσες κορδέλες που έραψα περιμετρικά. Αυτά ετοιμάστηκαν και ταξίδεψαν στην Αγγλία αλλά εγώ μπήκα σε νέες φούριες, αφού όλο και σκάρωνα ιδέες με το μυαλό μου. 


Έτσι, τα ροζ και mint ρετάλια ξαναβγήκαν στην επιφάνεια κι αφού σιδερώθηκαν, κόπηκαν σε τετράγωνα των 4,5 ιντσών. 


Το ένα project έφερε το άλλο και τώρα έχω βρεθεί με τρεις διαφορετικές, μισοτελειωμένες κατασκευές γεμάτες χρώμα και τσαχπινιά! Στόχος να τελειώσουν μέχρι το Σαββατοκύριακο. 


Κατά τ' άλλα, παλεύω να μαζέψω το μυαλό μου και να συντάξω ένα τεύχος για το φροντιστήριο στο οποίο θα εργάζομαι αυτή τη χρονιά αλλά πού διάθεση για θεωρία, ασκήσεις και σελιδοποίηση...!

Σας χαιρετώ, 
Ευγενία       

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Emmaline dress: επίσημη, νεραϊδένια φωτογράφιση!

Το περιβόητο chevron φόρεμα που έγινε αφορμή για την περιπετειώδη μου πορεία σχετικά με τις σούρες και τη σφηκοφωλιά άρεσε πολύ και η Ειρήνη έψαχνε αφορμή για να το φορέσει. 


Ευκαιρία έψαχνα κι εγώ για να τη φωτογραφίσω αλλά και μόνο στο άκουσμα της πρότασής μου έλαβα ένα ξερό κι αδιάφορο "Μπααα". "Έλα βρε Ειρηνάκι, κάτσε να σε φωτογραφίσω λιγάκι, να δούμε μετά τις φωτογραφίες παρέα..." Κάπως πείστηκε και βγήκαμε στο σοκάκι, εκεί που φωτογραφιζόμασταν και μεις σας παιδιά. 


Κι επειδή τα παιδιά όταν είναι τόσο μικρά κάνουν συνήθως τα δικά τους και δεν ακολουθούν οδηγίες είπα να πάω κι εγώ με τα νερά της ανιψιάς. Ντίβα σας λέω, άλλαζε πόζα στο δευτερόλεπτο. Κι μιας και τρελαίνεται να κάνει γκριμάτσες τράβαγα σαν τρελή μπας και πετύχω καμιά καλή. Κάπου έπλαθε τα δικά της ρομαντικά σενάρια, κάπου βαριόταν, κάπου χοροπήδαγε, τα καταφέραμε στο τέλος! 


Το πατρόν το είχα παραλλάξει λιγάκι κάνοντας πολύ πιο απλή τη φούστα κι αποφεύγοντας τους πολλούς όγκους που προσέθεταν τα βολάν του ποδόγυρου. Η εφαρμογή του φορέματος όπως βλέπετε κι εσείς είναι πολύ καλή αλλά μετά από πολλή ώρα η Ειρήνη άρχισε να παραπονιέται ότι το κάτω λάστιχο της πλάτης, εκείνο κοντά στη μέση, την ενοχλούσε πολύ. 


Έτσι κι εγώ κατάλαβα ότι τα παιδάκια θέλουν φαρδιά κι αεράτα ρουχαλάκια, να τα χαίρονται και να μη δυσφορούν μέσα σ' αυτά. Η ατέλεια ευτυχώς διορθώνεται πολύ εύκολα. Αφού ξηλώσω τις ραφές κοντά στο σημείο θα δώσω έναν "αέρα" στο λάστιχο ώστε να γίνει πιο χαλαρό. 


Τη χάρη να φωτογραφίσουμε και τ' άλλα δυο φουστάνια που της έραψα δε μου την έκανε... Αλλά δεν πειράζει, θα βάλω τα μεγάλα μέσα -βλέπετε Ευαγγελία- κι ας ελπίσουμε ότι θα κάνει τη χάρη στη μανούλα!!!


Αυτά για σήμερα! Φιλάκια πολλά,  
Ευγενία   

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Καλοκαιρινή απόδραση στο χωριό Δροσοπηγή Κονίτσης

Γεια σας και πάλι καλοί μου φίλοι! 

Σας έχω ξαναμιλήσει άραγε για τη Δροσοπηγή, ένα από τα πολλά μαστοροχώρια της επαρχίας Κόνιτσας; Είναι το χωριό του Βασίλη κι όποτε είμαστε στη Λευκάδα δε χάνουμε την ευκαιρία να το επισκεφτούμε. Και τί καλύτερο να βρεθείς εκεί μέσα στο κατακαλόκαιρο για ν' απολαύσεις τα όμορφα δάση της περιοχής και να ξεφύγεις από τον καύσωνα των πεδινών! 


Έτσι λοιπόν, λίγο πριν το Δεκαπενταύγουστο αποδράσαμε από την πολύβουη και ζεστή Λευκάδα για να βρεθούμε σε ένα τοπίο απόλυτης χαλάρωσης και ηρεμίας. Το όμορφο, πετρόχτιστο χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 1.050 μ., οπότε καταλαβαίνετε ότι η φύση που το περιτριγυρίζει οργιάζει. Απέραντα δάση από έλατα, μαύρη πεύκη, βελανιδιές, οξιές θαμνώδη κέδρα, κρανιές και άλλα πολλά δημιουργούν ένα απέραντο πράσινο τοπίο προς εξερεύνηση. 

Τί καλύτερο για μας που αγαπάμε την πεζοπορία. Φορέσαμε τ' αθλητικά μας και πήραμε το βατό μονοπάτι που πάει για το βουνό. Η φωτογραφική μηχανή δε σταμάτησε λεπτό. Μα πώς ν'αντισταθούμε άλλωστε σε αυτά τα τοπία που πραγματικά δεν τα συναντάμε εύκολα!

Η δε θέα προς τα βουνά του Γράμμου, τον Σαραντάπορο -τον παραπόταμο του Αωού- και το Βόιο της Κοζάνης ήταν καθηλωτική. Βοηθούσε σαφώς η καθαρή ατμόσφαιρα και το φρέσκο κι αναζωογονητικό αεράκι. 

Η φύση που περιβάλει τη Δροσοπηγή είναι μαγευτική, αλλά και το ίδιο το χωριό είναι τόσο ενδιαφέρον, καλοφτιαγμένο και περιποιημένο. Μπορεί το χειμώνα να κατοικείται από λιγοστούς μόνιμους κατοίκους, είναι ωστόσο προορισμός κυνηγών μιας και η παρθένα φύση φιλοξενεί αγριογούρουνα, λαγούς κι όχι μόνο. Λύκοι, αλεπούδες, σκίουροι, κουνάβια, νυφίτσες κι αρκούδες κυκλοφορούν ανέμελα μέσα σ' ένα καλά διατηρημένο φυσικό τοπίο.

Μάλιστα τις μέρες που βρεθήκαμε εκεί όλοι μιλούσαν για μια
αρκούδα με δυο αρκουδάκια που προσέγγιζαν τη νύχτα τα περίχωρα για να φάνε τους καρπούς από τις τριγύρω κορομηλιές σπάζοντας τα κλαδιά των δέντρων. Μάλλον βρήκαμε κι λίγα ίχνη σε μια απογευματινή μας βόλτα. 

Το καλοκαίρι το χωριό βιώνει μεγάλες στιγμές, αφού τα σπίτια ξανανοίγουν και γεμίζουν με κόσμο. Τα παραδοσιακά πανηγύρια του Δεκαπενταύγουστου διαρκούν τρεις μέρες και η κεντρική πλατεία γίνεται και πάλι το σημείο συνάντησης των χωριανών. Κάθε φορά που βρισκόμαστε στο χωριό μια βόλτα στην παλαιότερη εκκλησία, τον Άγιο Αθανάσιο,  είναι αγαπημένη συνήθεια. 

Χτισμένη στον πάνω μαχαλά, εκεί που ουσιαστικά αρχίζει το
δάσος ένα κόκκινο, ξύλινο παγκάκι στέκει σαν ένα μοναχικό καλλιτέχνημα. Λίγο πιο κάτω το πατρικό σπίτι της γιαγιάς του Βασίλη, πλέον ερειπωμένο με το περίτεχνο λουκέτο να στέκει ακόμα στην πόρτα. 

Αν βρεθείτε ποτέ στη γύρω περιοχή των Ιωαννίνων σας συστήνω να κάνετε μια βόλτα προς τη Δροσοπηγή και τα άλλα μαστοροχώρια της Κόνιτσας. Σίγουρα όχι τόσο τουριστικά και πολυδιαφημισμένα όπως τα Ζαγοροχώρια, αλλά αυθεντικά και ανοιχτά στους
επισκέπτες! Σας αποχαιρετώ με μια φωτογραφία που δείχνει σε δεύτερο πλάνο το δρόμο προς το χωριό παράλληλα με την κοίτη του Σαραντάπορου ενώ στο βάθος προβάλει το βουνό Βόιο. 

Φιλιά πολλά, 
Ευγενία       

ΥΓ. Δε θα μπορούσα να μη βρω λίγο χώρο και για μια τελευταία φωτογραφία που αποτυπώνει το μεγαλειώδες πευκοδάσος. Αυτό το πράσινο με το γαλάζιο του ουρανού είναι τόσο χαλαρωτικό κι αναζωογονητικό...Ελπίζω να συμφωνείτε μαζί μου!  
 

  

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Ένα παιδικό πάπλωμα για τη νεοφερμένη ανιψιά μας!

Γεια σας και χρόνια πολλά!

Ελπίζω να περνάτε όμορφα και ν' απολαμβάνετε τις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού. Εμείς βρισκόμαστε στη Λευκάδα εδώ και λίγο διάστημα κι επιτέλους βρήκαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε κι από κοντά τη νεοφερμένη μας ανιψιά, μόλις δύο μηνών. 


Το πάπλωμα που είχα ετοιμάσει εδώ και καιρό προοριζόταν για την ίδια και καταφέραμε να κάνουμε μια γρήγορη φωτογράφιση πριν της δώσουμε το δωράκι της.


Όπως σας είχα πει κι εδώ αυτή τη φορά χρησιμοποίησα υφάσματα από τη συλλογή Forest talk, τα έκοψα σε τετράγωνα των 6'' κι αφού συνέθεσα το πάτσγορκ πρόσθεσα τριγύρω μια λευκή φάσα για να το τονίσω αλλά και για να μεγαλώσω τις διαστάσεις του. 


Για την πίσω όψη χρησιμοποίησα ένα ροζ chevron σεντονόπανο το οποίο ήταν διπλόφαρδο οπότε κι αξιοποίησα δεόντως τα ρετάλια του φτιάχνοντας φορεματάκια για την Ειρήνη (εδώ κι εδώ). 


Το καπιτονάρισμα ήταν απλό μεν, είχε ωστόσο κι αυτό τον κόπο του, αφού έπρεπε να μανουβράρω το πάπλωμα όταν μαζευόταν στο μπράτσο της μηχανής. 


Αυτό που δοκίμασα για πρώτη φορά και με ενθουσίασε ήταν το ρέλι που έφτιαξα με τα απομεινάρια από τα υφάσματα. Αφού τα έκοψα σε λωρίδες, τα έραψα κι έφτιαξα μια μεγάλη, πολύχρωμη λωρίδα που μετατράπηκε σε ρέλι.


Το πάπλωμα άρεσε πολύ και τώρα θα ετοιμαστεί και μια τσάντα πάτσγορκ (diaper bag) για τα απαραίτητα της μπέμπας. 


Ο Βασίλης, μόνιμος βοηθός φωτογράφου! 

Σας αποχαιρετώ με μια φωτογραφία από τα ήρεμα νερά της Λευκάδας. 


Φιλιά πολλά, 
Ευγενία      

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Σφηκοφωλιά με ελαστική κλωστή στη μασουρίστρα... Τα καταφέραμε!

Τα καταφέραμε, τα καταφέραμε!!! Τα καταφέραμε;; Θεωρητικά ναι, πρακτικά θα φανεί στη χρήση και το πλύσιμο, αλλά ως ώρας θα μοιραστώ μαζί σας τον ενθουσιασμό μου και τη διαδικασία που ακολούθησα για να πετύχω αυτή την τεχνική. 


Την πρώτη αποτυχημένη μου πρόβα την έκανα μια βδομάδα πριν, όπως σας είπα σε προηγούμενη ανάρτηση. Στο μεταξύ αποφάσισα ν' αγοράσω ένα πατρόν για ν' αξιοποιήσω ένα ύφασμα και να ράψω ένα φόρεμα για μένα. 


Ωραίο, άνετο, γουστόζικο, χωρίς κουμπιά και φερμουάρ, δεν είχα παρατηρήσει εγκαίρως ότι στην πλάτη πρέπει να φτιάξεις σφηκοφωλιά για να φοριέται με κάποιο τρόπο το φόρεμα...! 


Αυτά παθαίνει όποιος δε διαβάζει όλες τις οδηγίες προτού αγοράσει κάτι, μα κι απ' την άλλη ουδέν κακόν αμιγές καλού! Μια νέα πρόκληση ανοιγόταν και πάλι μπροστά μου! 

Πήγα σε κατάστημα με ραπτικά για αναζήτηση άλλης μάρκας ελαστική κλωστή από αυτή που είχα χρησιμοποιήσει, για να κάνω τη νέα προσπάθεια.


Πραγματικά το νέο λαστιχάκι (μαύρο στη από πάνω φωτό) είναι σχετικά πιο λεπτό και κατά τη γνώμη μου δεν ξεφτάει το εξωτερικό προστατευτικό που έχει σε αντίθεση με το λαστιχάκι της εταιρίας Gutermann (λευκό). 


Μόλις έφτασα στο κομμάτι της σφηκοφωλιάς αποφάσισα ν' ακολουθήσω πιστά τις οδηγίες που έλεγε η σχεδιάστρια. Αφού πέτυχε η σφηκοφωλιά και το φόρεμα είναι σχεδόν τελειωμένο, σήμερα σκέφτηκα να κάνω ένα δείγμα και να τραβήξω μερικές φωτό για να σας δείξω όσο πιο αναλυτικά γίνεται τα βήματα που ακολούθησα. 

Έτσι, τύλιξα με το χέρι το λαστιχάκι στο μασουράκι προσπαθώντας να μην το τεντώνω καθόλου. 


Το πέρασα στη μασουρίστρα και το "ανέβασα" πάνω από τις ερπύστριες της μηχανής με τη βοήθεια ενός ψαλιδιού. Έπειτα βελόνιασα τη μηχανή  με τη λευκή, βαμβακερή κλωστή που χρησιμοποιώ πάντα για όλα τα ραψίματα.


Μετά επέλεξα το κλασσικό μονό γαζί κι άνοιξα ελαφρώς το μήκος του ενώ ρύθμισα την τάνυση της κλωστής στο +1 (τις ίδιες ρυθμίσεις είχα και για το φόρεμα).



Παρεπιπτόντως, κάποτε φοβόμουν ν' ακουμπήσω όλα αυτά τα κουμπάκια, αλλά τελικά κατάλαβα ότι θέλουν κι αυτά το πείραγμά τους!


Αρχισα το γάζωμα ως συνήθως κάνοντας μπρος πίσω το γαζί για να το στερεώσω. Καθως γάζωνα την πρώτη γραμμή το πανί άρχιζε να σουρώνει ελαφρώς από μόνο του (τί ευτυχία!!!). Μετά έραψα και μια δεύτερη γραμμή αφήνοντας απόσταση ένα ποδαράκι. 


Το ράψιμο έγινε πολύ εύκολα, ούτε το πανί δε χρειαζόταν να τεντώσω, αφού οι ερπύστριες κάνουν όλη τη δουλειά και το κρατούν πολύ σταθερό! 
Στο μεταξύ τέλειωσε το λαστιχάκι στο μασουράκι οπότε το ξαναγέμισα και συνέχισα το ράψιμο. Εδώ τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου καλά. Για δείτε κι εσείς. 



Το γαζί ήταν πολύ χαλαρό, οπότε και το λαστιχάκι δεν κατάφερε να ραφτεί σωστά. Φαντάζομαι η αιτία είναι ότι μοιραία τη δεύτερη φορά που τύλιξα το λαστιχάκι   δεν είχε ακριβώς την ίδια τάνυση, οπότε και άλλαξα πάλι τις ρυθμίσεις της μηχανής. Μίκρυνα λίγο το μήκος στο γαζί κι επανέφερα τη ροδέλα της τάνυσης στο αυτόματο. Όλα διορθώθηκαν και το γαζί ήταν και πάλι τόσο σφιχτό ώστε να δημιουργήσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. 



Αφού τελείωσα με το ράψιμο της σφηκοφωλιάς σειρά είχε το σιδέρωμα με μπόλικο ατμό κι από τις δυο μεριές του υφάσματος. Στην ουσία κράτησα το σίδερο λίγο πιο ψηλά από το πανί (για να μη φθαρεί το λάστιχο από τη θερμοκρασία) κι άτμισα με αποτέλεσμα η σφηκοφωλιά να σουρώσει ακόμη περισσότερο και να πάρει την τελική της μορφή. 



Αυτό ήταν!Οχι τελικώς και τόσο δύσκολο όσο μου φάνηκε την πρώτη φορά. Νομίζω ότι βοήθησε πολύ το λεπτότερο λαστιχάκι γιατί το άλλο ήταν σα να σφήνωνε κατά κάποιο τρόπο στη μασουρίστρα και δεν μπορούσε να γαζωθεί σωστά. Σας συστήνω να κάνετε κι εσείς τις δικές σας πρόβες και να παίξετε με τα κουμπάκια της μηχανής ώστε να πετύχετε το σωστό γαζί. 
Να και μια ακόμα φωτό από την ανάποδη πλευρά της σφηκοφωλιάς του φορέματος.


Τώρα μου απόμεινε να ρελάσιω τις μασχάλες και να κάνω το στρίφωμα! 

Φιλάκια πολλά, 
Ευγενία