Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

Δίνοντας μεξικάνικο χαρακτήρα σ' ένα μαύρο τζιν για χάρη της Αποκριάς

Γεια χαρά σε όλους!

Μπορεί ο καιρός να μη μας αφήνει να σηκώσουμε κεφάλι, να μας επισκέπτεται και η Ωκεανίδα, αλλά το καρναβάλι είναι εδώ και δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε! 

Ως γνωστό τα αυτοσχέδια είναι και τα πιο ωραία,  πηγάζουν αυθόρμητα και μας κάνουν ευρηματικούς. Και χωρίς να ξοδέψουμε πολλά μπορούμε να μεταμφιεστούμε και να διασκεδάσουμε με την ψυχή μας! 


Έτσι κι εμείς πέρυσι, παίρνοντας μέρος σε ένα αποκριάτικο πάρτυ αποφασίσαμε να πάρουμε τη θεματολογία μας από τη μέρα των Νεκρών, μια γιορτή με μεγάλη σημασία για τους Μεξικανούς. Το μακιγιάζ έπαιξε τον πρωταρχικό ρόλο, επίσης τα λουλούδια στα μαλλιά και το καπέλο για το Βασίλη ήταν εύκολο να τα προμηθευτούμε. 


Και για το ντύσιμό μας όλο και κάτι βρήκαμε, αλλά προσθέσαμε και κάποιες πινελιές, όπως μια τρέσα που τρύπωσα στα πλάγια του μαύρου τζιν του Βασίλη για να του δώσω ένα πιο έθνικ χαρακτήρα. 


Πήγα στο κατάστημα με τα ραπτικά και ζήτησα να δω τις τρέσες. Τους έβαλα και στο πνεύμα ώστε να μου δείξουν πιο ενδιαφέρουσες και πιο έθνικ και καταλήξαμε σε μια πολύ γουστόζικη για την περίσταση. Η αλήθεια είναι ότι ήταν ακριβούλα, μα μιας και δε χρειαζόμουν πάνω από 3,5 μέτρα την πήρα. Έπειτα την τρύπωσα στις πλαϊνές ραφές του παντελονιού με ταιριαστή κλωστή κι έτοιμο το παντελόνι του Μεξικάνου μου! 

Για φέτος, όλο και κάτι σκεφτόμαστε και προβλέπω να τρώω το Σαββατοκύριακο αγκαλιά με τη ραπτομηχανή. Αλλά και η Ευαγγελία ήδη έχει αρχίσει να φτιάχνει τις στολές όλης της οικογένειας και περιμένω πώς και πώς να μας τις παρουσιάσει!!

Σας αποχαιρετώ, 
Ευγενία 

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

Στις τσαντούλες λέμε πάντα ναι!!!

Γεια χαρά σε όλους!

Να το και το δεύτερο τσαντάκι. Ένα τσαντάκι που είχα αρχίσει να φτιάχνω πριν δυο χρόνια παράλληλα με εκείνο που έφτιαχνα για την ανηψιά του Βασίλη, αλλά έμεινε ανολοκλήρωτο για ένα σωρό λόγους. 


Ευτυχώς, πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου τριγύριζε αυτή η εκκρεμότητα και να που επιτέλους πήρε το τελικό του σχήμα. 


Ομολογώ ότι ο βασικός λόγος που δεν το είχα προχωρήσει στην κατασκευή ήταν η φόδρα του. Επί της ουσίας τη φτιάχνεις σχεδόν ακριβώς όπως το τσαντάκι και στο τέλος τη ράβεις με το χέρι κάτω από το φερμουάρ. 


Η αλήθεια είναι ότι αν και είχα αγοράσει το πατρόν, κατά τη γνώμη μου η κατασκευή της φόδρας είναι ελαττωματική γιατί κάνει πάρα πολλά μπόλικα. Έχοντας αυτό υπόψη έκανα κάποιες μεταποιήσεις φτιάχνοντας τη δική μου μπλε τσάντα. 


Αν παρατηρήσετε, οι διαφορές είναι σημαντικές: στον τρόπο ραψίματος του φερμουάρ, στο φοδράρισμα της τσάντας, ακόμη και στο περίγραμμα, μιας και η σημερινή είναι τετράγωνη ενώ η άλλη έχει μικρές καμπύλες στις γωνίες. 


Παρά την μπόλικη φόδρα, παραμένει μια γλυκιά κι ευρύχωρη τσαντούλα, μ' ένα όμορφο ύφασμα σε αγαπημένες αποχρώσεις! Για τον ιμάντα ταλαιπωρήθηκα μιας και δεν μπόρεσα να βρω κάτι καλύτερο. Έτσι, αποφάσισα να διακοσμήσω με μωβ ρέλι ένα βαμβακερό ιμάντα σε φυσικό χρώμα για να σπάσει η ασπρίλα και να δώσει λίγο χρώμα. 


Σήμερα καταφέραμε να τη φωτογραφίσουμε γυρνώντας από την πρωινή μας βόλτα. Τι λέτε, λοιπόν; Πάντα δεν υπάρχει χώρος για ένα ακόμη χειροποίητο τσαντάκι!


Φιλάκια πολλά, 
Ευγενία

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019

Μία τσαντούλα για μένα!

Γεια χαρά σε όλους σας!

Αυτό το υπέροχο μπλε ύφασμα το κράταγα σαν κόρη οφθαλμού για μένα. Ένα σχετικά μικρό τετράγωνο, περίσσευμα από το πάπλωμα που έφτιαξα πριν ενάμιση χρόνο για μια νεοφερμένη ανηψούλα, με υφάσματα από τη συλλογή forest talk της Andover


Μιας και είχα διάθεση να ολοκληρώσω μια ιδέα που είχα εδώ και καιρό στο μυαλό μου, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω αυτό το αγαπημένο πανί κάνοντας και μια προσευχή ότι δε θα χαραμιζόταν από κάποιο ενδεχόμενο λάθος. 


Έτσι, λοιπόν, άρχισε η κατασκευή της τσαντούλας μου, κάνοντας τις απαραίτητες προσαρμογές σε σχέση μ' εκείνη που είχα φτιάξει πριν δυο χρόνια για μια ανηψιά του Βασίλη. Αυτή τη φορά τοποθέτησα με άλλο τρόπο το φερμουάρ και καπιτόναρα εξ' αρχής τα κομμάτια της τσάντας μαζί με τη φόδρα. 


Τέλος, ρέλιασα τις εσωτερικές ραφές με μπλε ρέλι και πρόσθεσα τον πολυεστερικό ιμάντα. Φυσικά, δεν αμέλησα να ράψω και μια τσεπούλα για τα κλειδιά, μιας και πάντα είναι χρήσιμη. 


Η τσαντούλα έγινε αυτομάτως και η αγαπημένη μου, αφού όπως ίσως καταλάβατε το μπλε είναι το αγαπημένο μου χρώμα! Είναι όμορφη, βολική, μικρή σε διαστάσεις αλλά με μεγάλη χωρητικότητα. 


Για να καταλάβετε, χωράει άνετα μια μεγάλη φωτογραφική μηχανή, πορτοφόλι και κινητό. Ό,τι πρέπει για μένα που δεν αγαπώ καθόλου τις μεγάλες τσάντες. 


Σήμερα καταφέραμε να τη φωτογραφίσουμε κάνοντας μια μικρή βόλτα στην Πλάκα και την Ελούντα, ενώ τώρα έχει σειρά μια τσάντα για την αδερφούλα μου, η οποία ήδη έχει διαλέξει το ύφασμα που θέλει!

Ελπίζω να είχατε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο και ν' απολαύσατε τον ωραίο καιρό. 

Φιλάκια, 
Ευγενία