Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Μια βόλτα στην ενδοχώρα της Λευκάδας: Κολυβάτα και Σκάροι

Γεια σας και πάλι!

Μπορεί η Λευκάδα να είναι ένα νησί ξακουστό για τις εντυπωσιακές παραλίες του και τα υπέροχα γαλάζια νερά, ωστόσο είναι ένας τόπος με φύση ιδιαίτερης ομορφιάς και ποικιλομορφίας. Άλλωστε, είμαστε ένα ορεινό νησί με σχετικά μεγάλα βουνά -η πιο ψηλή μας κορυφή είναι τα Σταυρωτά με υψόμετρο 1.182 μέτρα- και πολλά υπόγεια νερά. Σε αυτούς του ορεινούς όγκους οφείλεται και ο σχηματισμός φαραγγιών, οροπεδίων, κοιλάδων και καταρρακτών. 


Η Άνοιξη όπως καταλαβαίνετε είναι η πιο ενδιαφέρουσα εποχή για να επισκεφτείτε το νησί και ν' απολαύσετε την πυκνή κι ανθισμένη Φύση. Αυτή την τύχη είχαμε κι εμείς στις γιορτές του Πάσχα. Με σύμμαχο την καλοκαιρία δε χάσαμε την ευκαιρία να κάνουμε διάφορες διαδρομές αρχίζοντας από το χωριό του μπαμπά μας, τα Κολυβάτα.


Ακριβώς πάνω από το παραθαλάσσιο χωριό της Νικιάνας, στην ανατολική πλευρά του νησιού, οι κάτοικοι των Κολυβάτων και του Αλέξανδρου είχαν τα σπίτια τους στις πλαγιές του βουνού των Σκάρων και οι περιουσίες τους έφταναν μέχρι τη σημερινή Νικιάνα. Τα δυο χωριά ήταν εύρωστα πληθυσμιακά -υπήρχε και σχολείο- και οι κάτοικοι ασχολούνταν κατά βάση με τ΄αμπέλια, τις ελιές και τα κοπάδια. Σιγά σιγά άρχισαν να κατεβαίνουν στα παράλια και να χτίζουν σπίτια στη Νικιάνα με αποτέλεσμα τα δυο χωριά να ερημώσουν για πολλά χρόνια. 


Τώρα τελευταία, όλο και κάποια κινητικότητα υπάρχει, τα σπίτια αναπαλαιώνονται και διάφορες εκδηλώσεις θρησκευτικού και πολιτισμικού χαρακτήρα διοργανώνονται στα δυο χωριά. 


Για να φτάσετε στα Κολυβάτα θα πάρετε το δρόμο από την Νικιάνα κι αφού περάσετε το Ασκητήριο των Αγίων Πατέρων θα φτάσετε στην είσοδο του χωριού. Η θέα του οροπεδίου είναι υπέροχη ιδίως την Άνοιξη  όπου οι ανθισμένες κουτσουπιές ξεχωρίζουν μέσα στο απέραντο πράσινο. 


Οι Κολυβιάτες ήταν άνθρωποι μερακλήδες με πέτρινα σπίτια περιποιημένα και τριγύρω αμυγδαλιές. Ακόμη θυμάμαι τα πεντανόστιμα αμύγδαλα που μαζεύαμε στο πατρικό του μπαμπά. Στην μικρή πλατεία του χωριού η βρύση με φρέσκο νερό, ενώ λίγο πιο κάτω υπάρχει ένα ρέμα, όπου το καλοκαίρι μπορείτε να περπατήστε μέσα την κοίτη του και να θαυμάστε το κάλλος της περιοχής. 


Πλέον τα σπίτια είναι γκρεμισμένα από το αμείλικτο πέρασμα του χρόνου, αλλά ευτυχώς η Φύση τα έχει κοσμήσει με το δικό της τρόπο. 


Σεργιανίζοντας στην περιοχή θα θαυμάστε ανθισμένα λουλούδια, όπως καμπανούλες και άγριες ορχιδέες, πεταλούδες και δείγματα από μια εποχή γεμάτη κόσμο και μόχθο. 

ophrys ferrum equinum
ένα αυτοφυές είδος άγριας ορχιδέας


Ο ανεμόμυλος δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου από τότε που τον θυμάμαι. Δυο διέθετε το χωριό και χρησιμοποιούνταν για να αλέθουν το αλεύρι. 


Εμείς οι Νικιανιώτες είμαστε περήφανοι για τους Σκάρους, το μικρό βουνό μας. Παλιά ανεβαίναμε στην κορυφή του, στην οποία σχηματίζεται ένα οροπέδιο και μαζεύαμε ρίγανη. Η θέα από κει όπως καταλαβαίνετε είναι εκπληκτική. Άλλο τόσο εκπληκτικό είναι και το δρυοδάσος των Σκάρων, στο οποίο θα συναντήσετε ένα ιδιαίτερο είδος βελανιδιάς που αναπαράγεται αυτοφυώς, το ρουπάκι

Όπως σας είπα, τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες ώστε τα δυο χωριά ν' αποκτήσουν και πάλι ζωή και ν' αναδειχθούν, γι' αυτό και οι κάτοικοι καθάρισαν κι "άνοιξαν' και πάλι τα παλιά μονοπάτια για να είναι η πρόσβαση εύκολη κι ασφαλής, ενώ τείνει να γίνει θεσμός ο αγώνας ορεινού τρεξίματος Lefkas Trail Run. Η έναρξη της διαδρομής είναι η Νικιάνα και οι συμμετέχοντες αφού περάσουν μέσα από τα Κολυβάτα και τους Σκάρους κατευθύνονται προς τα Πλατύστομα και την Κόκκινη Εκκλησιά για να καταλήξουν και πάλι στο σημείο έναρξης.      

Κλείνω τη σημερινή μου ανάρτηση με την πιο εμβληματική προσωπικότητα των Κολυβάτων, τον μπάρμπα Λάκη, τον τελευταίο βοσκό του χωριού. Ετών 97 ποτέ δεν εγκατέλειψε το χωριό και είναι πάντα ακμαίος και υγιής! 

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2019

Πάπλωμα με ρετάλια των 2 ιντσών.

Γεια χαρά σε όλους!

Πώς καταλαβαίνω τα παιδιά που διαμαρτύρονται όταν πρέπει να πάνε ξανά στο σχολείο μετά από διακοπές τόσων πολλών ημερών... Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο και για μας τους δασκάλους, ακόμη κι αν είμαστε εμείς που πρέπει να εμψυχώσουμε τους μαθητές μας να συνεχίσουν, ν' αντέξουν μέχρι το τέλος. Πολλές φορές το "πρέπει" δεν είναι αρκετό να μας πείσει για να συνεχίσουμε στην ίδια πορεία και ψάχνουμε κι εμείς να βρούμε τη νέα προοπτική, να βρούμε την εσωτερική δύναμη και το κίνητρο. Θα γελάσετε αλλά εμένα τη νέα προοπτική μου την πρόσφερε εμμέσως η ανηψούλα μου, η οποία γύρισε χαρούμενη στο σχολείο και τη Δευτέρα πήγαινε με βήμα γοργό κι ενθουσιασμό στο σχολείο. Η αδερφή μου απόρησε κι εντυπωσιάστηκε ταυτόχρονα και όταν τη ρώτησε πού οφειλόταν τόση χαρά εκείνη της απάντησε: "Μα, μαμά, μετά το σχολείο έρχονται οι καλοκαιρινές διακοπές!!!".


Διακοπές...ούτε που το είχα σκεφτεί. Έτσι εγκλωβισμένη στην καθημερινότητα και στα μαθήματα του φροντιστηρίου, τις εξετάσεις των μαθητών η σκέψη μου δεν είχε φτάσει τόσο μακρυά. Αλλά μετά σκέφτηκα πως δεν είναι και τόσο μακρυά ο Ιούνης... Καλοκαίρι σκέφτομαι και ήδη έχω στο μυαλό μου δυο τρεις αναρτήσεις αφιερωμένες στη Λευκάδα μας αλλά και την Ιθάκη. Εκμεταλλεύτηκα τις μέρες του Πασχα και τράβηξα αρκετές φωτογραφίες για να πλαισιώσουν τις διαδρομές που θέλω να σας προτείνω. Αλήθεια, έχετε επισκεφτεί ποτέ τον τόπο μου; 


Και μέσα σ' όλα αυτά, κι αναζητώντας την ανανέωση και το εσωτερικό κίνητρο δεν μπορεί να λείπει και το ράψιμο. Ένα πρότζεκτ που άρχισα με τις πασχαλινές διακοπές. Μια ιδέα που θα μου "φάει" πολλά ρετάλια και θα τα δω ν' αξιοποιούνται με τον πιο ευχάριστο τρόπο. 


Τα τετράγωνά μου ήταν εξαρχής κομμένα στις 2 ίντσες και μαζί με λευκά τετράγωνα κομμένα στις 3,5 ίντσες άρχισα να συνθέτω τα βασικά τετράγωνα. Σιγά σιγά άρχισαν να μαζεύονται κάμποσα και κάθε μέρα προσπαθώ να συνθέτω τουλάχιστον δυο για να μην χάσω το ενδιαφέρον μου και να μην μπουν τα ρετάλια πάλι σε κάποια σακούλα... 


Την έμπνευση για το πάπλωμα την πήρα από αυτό το διάγραμμα. Πώς σας φαίνεται ως ιδέα; Εσείς με τί ασχολείστε αυτό το διάστημα; 


Φιλάκια πολλά, 
Ευγενία   

   

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

The tsarouhi project

Σύμβολο εθνικό, συνδεδεμένο με τη φουστανέλα μας και την ελληνική παλιγγενεσία. Με φούντα ή χωρίς, για άντρες αλλά και για γυναίκες, αποτέλεσε το καλό παπούτσι των Ελλήνων της ηπειρωτικής Ελλάδας αφού πάνω απ' όλα διέθετε σόλα και διάφορα πλουμίδια και σιρίτια στα πλαϊνά του. 


Το δε τσαρούχι της εθνικής φρουράς διαθέτει γύρω στα 50 καρφιά, πράγμα που το κάνει να ζυγίζει γύρω στα 3 κιλά. Σ'αυτά, βέβαια, τα καρφιά οφείλεται κι ο χαρακτηριστικός ήχος από το βάδισμα των Ευζώνων. 


Πριν ένα περίπου μήνα μια φίλη μας από τα παλιά, από τα φοιτητικά μας χρόνια, εκείνα που περάσαμε μέσα σε αίθουσες χορευτικού και σε απίστευτα γλέντια με παραδοσιακούς χορούς ήρθε σε επαφή μαζί μας για να της υλοποιήσουμε μια ιδέα που είχε για τη βάφτιση του γιου της. 


Ούσα Σερραία με βλάχικη καταγωγή θα τηρήσει όλα τα τοπικά έθιμα και τη Δευτέρα του Πάσχα θα βαφτίσει το παιδί της. Θέλοντας να ενσωματώσει και το τσαρούχι στις μπομπονιέρες για τους μικρούς προσκεκλημένους, μας ζήτησε να της ετοιμάσουμε πάνινες τσαντούλες με το αντίστοιχο θέμα. 


Ο Βασίλης, ως γνήσιος Ηπειρώτης μας σχεδίασε ένα μεγαλοπρεπές τσαρούχι και μετά από μια δυο πρόβες καταλήξαμε στις λεπτομέρειες. Η Ευαγγελία ανέλαβε να κόψει τα τσαρούχια και να ετοιμάσει τις μάλλινες φούντες κι εγώ να ράψω τις τσάντες και να κάνω την τελική σύνθεση. 


Πραγματικά οι τσαντούλες βγήκαν πολύ όμορφες. Φτιάχτηκαν με καραβόπανο σε φυσικό χρώμα και για τα χερούλια χρησιμοποιήσαμε έτοιμο βαμβακερό ιμάντα στο αντίστοιχο χρώμα. Τα τσαρούχια από μάλλινη τσόχα ταίριαξαν υπέροχα με τις μεγαλοπρεπείς κι αφράτες φούντες! 


Κι επειδή ράφτηκαν στο χέρι η Ευαγγελία είχε προνοήσει και μου είχε βάλει μια μικρή βάση από μαύρη τσόχα για να σταθούν σωστά. 


Η φίλη μας τις παρέλαβε χθες και γεμάτη προσμονή περιμένει τη μεγάλη μέρα! Εμείς ευχόμαστε τα καλύτερα στον μικρό Πασχάλη και την ευχαριστούμε που μας έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι τόσο διαφορετικό!       

Φιλάκια πολλά, 
Ευγενία

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2019

Η τέλεια συνταγή για σπιτική πλαστελίνη!

Η πλαστελίνη είναι ένα υλικό που μπορεί να προσφέρει ατελείωτες ώρες απασχόλησης στα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία, ενισχύοντας τη λεπτή τους κινητικότητα, αλλά και τη φαντασία τους. Από το σπίτι μας δε λείπει ποτέ, ενώ αποτελεί σχεδόν καθημερινή ενασχόληση, ειδικά της τρίχρονης Κωνσταντίνας που δεν πηγαίνει ακόμη παιδικό σταθμό.

Κάποια από τις προηγούμενες μέρες, ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα τυχαία μια συνταγή για σπιτική πλαστελίνη, όπου η blogger υποστήριζε ότι πρόκειται για την καλύτερη συνταγή που έχει δοκιμάσει. Το χθεσινό βροχερό Σάββατο, λοιπόν, ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να φτιάξουμε τις δικές μας πλαστελίνες και το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά μακράν το καλύτερο από όσες έχουμε φτιάξει κι εμείς κατά καιρούς. Ωραία συνοχή, εύπλαστη και με πολύ όμορφα χρώματα.



Η συνταγή απλή με υλικά που υπάρχουν στο ντουλάπι σχεδόν κάθε σπιτιού:

- 4 φλυτζάνια του τσαγιού αλεύρι για όλες τις χρήσεις
- 1 φλυτζάνι του τσαγιού αλάτι
- 4 κουταλιές της σούπας λάδι (ελαιόλαδο ή ηλιέλαιο κλπ)
- 1 με 1 1/2 φλυτζάνι του τσαγιού νερό
- χρώματα ζαχαροπλαστικής (εγώ βρήκα στο σούπερ μάρκετ μια συσκευασία με μόνο κίτρινο, μπλε, κόκκινο)

Ενώστε όλα τα υλικά, εκτός από τα χρώματα, σε ένα μπολ και φτιάξτε μια ζύμη. Θα πρότεινα να ξεκινήσετε με ένα φλυτζάνι νερό κι αν χρειαστεί να προσθέσετε σιγά σιγά περισσότερο. Το αρχικό ζυμαράκι θέλει πολύ πλάσιμο για να αποκτήσει την τελική του λεία υφή. Μετά χωρίστε τη ζύμη σε μικρότερα κομμάτια που θα τα βάλετε σε ξεχωριστά πιατάκια ή μπολάκια και θα τα χρωματίσετε με τα χρώματα ζαχαροπλαστικής. Σε αυτό το στάδιο ίσως χρειαστεί να πειραματιστείτε στην ποσότητα χρώματος. Επίσης χρησιμοποιήστε δύο βασικά χρώματα για να φτιάξετε περισσότερα χρώματα, διδάσκοντας και στα παιδάκια σας ποια χρώματα προκύπτουν από την ανάμιξη βασικών χρωμάτων.
Κι εδώ θα χρειαστεί λίγο δούλεμα το ζυμαράκι για να ενσωματωθεί καλά το χρώμα.

Προσοχή: Χρησιμοποιήστε γάντια μιας χρήσης γιατί τα χρώματα ζαχαροπλαστικής βάφουν πολύ το δέρμα.




           
                            

Αυτή η σπιτική πλαστελίνη εκτός από τέλεια υφή και πλαστικότητα έχει τα εξής πλεονεκτήματα:
- Είναι οικονομική. Η δοσολογία που σας έδωσα βγάζει πολλήήή πλαστελίνη.
Φυλάσσεται έως και 6  μήνες σε πλαστική σακούλα τροφίμων στο ψυγείο.
- Είναι βρώσιμη, που σημαίνει ότι εάν ένα μικρότερο παιδί τη βάλει στο στόμα του, δε θα δηλητηριαστεί. 
- Είναι η δική σας πλαστελίνη που φτιάξατε με τα παιδιά σας!!!




Πολλά καλά παιχνίδια σας εύχομαι!

Κυριακή, 7 Απριλίου 2019

Μια ακόμη τσάντα, άλλο ένα δώρο.

Αυτή τη τσάντα την οραματιζόμουν καιρό...  Ένα δώρο για μια φίλη αγαπημένη. Μια τσαντούλα που θα ήταν του γούστου της, που θα ταίριαζε στον τρόπο ζωής της. Μια τσαντούλα σε γαλάζια χρώματα στην οποία ήθελα να χρησιμοποιήσω ένα συγκεκριμένο εμπριμέ ύφασμα, πολύ ιδιαίτερο κι αγαπημένο. 


Αρχικά σκεφτόμουν να της δωρίσω αυτή τη γαλάζια τσαντούλα, που νομίζω ότι θα της άρεσε, αλλά κάνοντας μια βόλτα στο διαδίκτυο έπεσα μπροστά σε ένα πατρόν που μου έκλεισε το μάτι από την αρχή. Μου φάνηκε μια τσάντα με προσωπικότητα, μια τσάντα αρκετά μεγάλη κι ευρύχωρη με vintage αέρα αλλά ταυτόχρονα μοντέρνα. 


Συγκέντρωσα τα υλικά, διάβασα μια φορά όλες τις οδηγίες κι αποφάσισα να κάνω δυο μόνο παρεμβάσεις στο πατρόν, αλλάζοντας αρχικά τη θέση της μικρής λαβής και σχεδιάζοντας μια τσέπη με φερμουάρ στο πίσω μέρος της τσάντας για άμεση πρόσβαση σε κλειδιά και κινητό. 


Έπειτα, άρχισα την κατασκευή με την πρώτη ευκαιρία. Να κόψω τα δυο μεγάλα πάνελ, να τα ράψω μαζί με το πλαϊνό πάνελ, να κατασκευάσω τον ιμάντα και να προσαρμόσω πάνω του όλα τα μεταλλικά στοιχεία για να είναι η τσάντα όσο πιο εύχρηστη γίνεται. Να μπορεί δηλαδή η φίλη μου να ρυθμίζει το μήκος του ιμάντα ανάλογα με τις ανάγκες της. 


Για το τέλος άφησα τη φόδρα, στην οποία προσάρμοσα δυο μεγάλες κι ευρύχωρες τσέπες για να μπαίνει το κάθε αντικείμενο στη θέση του. 



Το καπάκι νομίζω είναι αυτό που δίνει όλο το χαρακτήρα στην τσάντα. Πέρα από το ιδιαίτερο ύφασμα, το οποίο συνδυάζει τόσο όμορφα όλ' αυτά τα χρώματα, διαθέτει δυο μικρά μαγνητικά κουμπιά για το κλείσιμο της τσάντας. Βέβαια, όπως θα έχετε παρατηρήσει πλέον σχεδόν ολα τα σακίδια διαθετουν παρόμοιο τρόπο κλεισίματος.


Θα έλεγα ότι η κατασκευή της τσάντας δεν είναι περίπλοκη, ως συνήθως τον περισσότερο χρόνο τον χρειάζομαι για να κόψω με προσοχή όλα τα κομμάτια και να βρω στην αγορά τις μικρές λεπτομέρειες που θα κάνουν τη διαφορά. 


Για παράδειγμα αυτή τη φορά κόπιασα αρκετά για να βρω στην τοπική αγορά τους δυο γάντζους του ιμάντα και με καθυστέρησε στην ολοκλήρωση του project μου...


Σήμερα που βγήκε για λίγη ώρα ήλιος τρέξαμε για φωτογράφιση. Προσπαθήσαμε να κάνουμε μια περιποιημένη φωτογράφιση, κάναμε λίγη έρευνα για να βρούμε το κατάλληλο σημείο και τελικώς καταλήξαμε σε μια γκαραζόπορτα με vintage θέμα και τόσο ταιριαστά χρώματα με την τσάντα. 


Ελπίζω να αρέσει η τσαντούλα στη φίλη μου και να τη χαρεί στην καθημερινότητά της. Ελπίζω βέβαια, ν' αρέσει και σε σας και ν' αποτελέσει έμπνευση για τις δικές σας μελλοντικές δημιουργίες. 

Φιλάκια πολλά, 
Ευγενία       

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2019

Ένα δωράκι για την αδερφή μου.

Γεια χαρά σε όλους!

Ναι, ναι το ξέρω, σας έχω βομβαρδίσει τώρα τελευταία με τις τσαντούλες μου και σήμερα ομολογώ σας έχω άλλη μία. Αλλά, αυτή εδώ είναι πολύ ξεχωριστή, είναι ιδιαίτερη μιας και είναι το δώρο που έκανα στην αδερφούλα μου για την ονομαστική της γιορτή



Η αλήθεια είναι ότι μου είχε ζητήσει να της φτιάξω μια μόλις είδε την δική μου μπλε τσαντούλα κι εγώ άρχισα να ψάχνω υφάσματα σκεπτόμενη τα γούστα της Ευαγγελίας. Έκανα ένα πραγματικό casting υφασμάτων, τα φωτογράφισα, της τα έστειλα και την άφησα να επιλέξει. Ομολογώ ότι με εξέπληξε η επιλογή της, αλλά αρχίζοντας να δουλεύω το νέο μου project επιβεβαίωσα γι' άλλη μια φορά το πόσο καλό μάτι έχει τελικώς η αδερφή μου για να διαλέγει τα κατάλληλα υλικά και να κάνει τους πιο όμορφους συνδυασμούς. 


Η τσάντα έγινε ακόμη πιο γρήγορα (μιας και είχα φτιάξει ήδη τρεις), διάλεξα να καπιτονάρω ταυτόχρονα και τη φόδρα και να ρελιάσω μετά τα περιθώρια ραφής για ένα πολύ καθαρό αποτέλεσμα στο εσωτερικό και βεβαίως της προσέθεσα μια εσωτερική τσεπούλα, αφού πάντα είναι χρήσιμη. 


Η καινοτομία αυτής της τσάντας είναι τα δερμάτινα λουράκια που χρησιμοποίησα για πρώτη φορά, θέλοντας να δώσω ένα πιο επίσημο ύφος στην τσάντα. Καλός και ο ιμάντας, αλλά το δέρμα έχει την ευκολία του να ταιριάζει σχεδόν με τα πάντα. Έτσι, προτού ολοκληρώσω την τσάντα έκανα μια έρευνα αγοράς, βρήκα ένα ωραίο λουρί με χρυσά μεταλλικά στοιχεία, γι' αυτό κι εγώ έβαλα ασορτί D-ring κρικάκια για να δώσω μια συνοχή στο τελικό αποτέλεσμα. 

Το ρέλι το έφτιαξα εγώ από το ίδιο ύφασμα που χρησιμοποίησα για τη φόδρα και το έραψα όλο στο χέρι. Πραγματικά μου φάνηκε πως θα έκανα πιο γρήγορα από το να το γαζώσω στη μηχανή. Βλέπετε, όλες αυτές οι γωνίες και τα στενά περιθώρια ραφής δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα για να χειριστείς κάτω από τη ραπτομηχανή. Αφήστε που το ρέλιασμα είναι μια τέλεια αφορμή για να δώσεις προσοχή στη λεπτομέρεια, ν' αφοσιωθείς ουσιαστικά σε κάτι και να χαρείς την κάθε βελονιά που θα συμβάλει για ένα όμορφο τελικό αποτέλεσμα.  


Η τσαντούλα μου άρεσε πολύ στην Ευαγγελία κι εύχομαι να τη χρησιμοποιεί καθημερινά και να τη χαρεί! Και βέβαια, αν και λιγοστός ο χρόνος για ράψιμο όλο και κάτι τρέχει στο παρασκήνιο και τί αφορά...τσάντα! Άλλο πατρόν αυτή τη φορά, δώρο και πάλι για μια φίλη. Ελπίζω να βρω το χρόνο για να την ολοκληρώσω άμεσα και να σας την παρουσιάσω. 

Φιλάκια πολλά, 
Ευγενία

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

My pale blue boxy bag

Επιτέλους μπορώ να σας παρουσιάσω ακόμα μια τσάντα που ολοκλήρωσα την περασμένη βδομάδα. Χρησιμοποιώντας το αγαπημένο μου πατρόν -γι' αυτό το διάστημα, αν μη τί άλλο- έραψα άλλη μια τσαντούλα με σκοπό ν' αξιοποιήσω ιδιαίτερα υφάσματα που για πολύ καιρό είχαν χαθεί στην αφάνεια των ραφιών μου...


Το συγκεκριμένο πατρόν είναι ιδανικό για όσους αγαπούν τις μικρές αλλά ευρύχωρες τσάντες. Επίσης, δεν είναι απαιτητικό σε μεγάλες ποσότητες υφάσματος ειδικά αν τα πλαϊνά κατασκευαστούν με άλλο ύφασμα. 


Έτσι, ακόμη και τα σχετικώς μικρά ρετάλια μπορούν να μεταμορφωθούν σ' ένα χρηστικό αντικείμενο, όπως είναι η τσάντα. 


Κι ενώ είχα ετοιμάσει τη τσάντα μου από τα τέλη Γενάρη μου έλειπε ένας ταιριαστός ιμάντας, μιας και αν έβαζα μπεζ η τσάντα γινόταν πολύ άτονη, ενώ άλλη επιλογή δεν μπορούσα να σκεφτώ. 


Όπως άλλωστε σας έχω πει είμαι αρκετά παρορμητική με το ράψιμο, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμη ράβω για τη χαρά της δημιουργίας, ακόμη κι αν αυτό εγκυμονεί μικρούς κινδύνους, όπως ας πούμε να μείνει μια τσάντα ημιτελής γιατί δεν προέβλεψα απ' την αρχή όοοολα τα υλικά που επρόκειτο να χρειαστώ!  


Κι ενώ εδώ η αγορά είναι σχετικά μικρή αναφορικά με τις ραπτικές πρώτες ύλες (ακόμα μνημονεύω τη "Νίτσα", το χιώτικο κατάστημα που ήταν συνώνυμο της αξιοπιστίας και της ποικιλίας) ευτυχώς το διαδίκτυο μ' έσωσε γι' άλλη μια φορά. Ψάχνοντας για τον ιδανικό ιμάντα -μιας και το μπλε του υφάσματος είναι πολύ ιδιαίτερο- κατέληξα σ' ένα αγγλικό ηλεκτρονικό κατάστημα κι επί τη ευκαιρία αγόρασα και κάτι εξτρά... Τώρα, αν θα καταφέρω να το ράψω το μπλουζάκι δεν ξέρω...


Κι έτσι, γρήγορα γρήγορα τη Δευτέρα προτού φύγουμε για το πικ-νικ τοποθέτησα τον ιμάντα και φύγαμε όλοι παρέα (Βασίλης, Ευγενία, ταπεράκια, φωτογραφική μηχανή και τσάντες). 


Ο Βασίλης σε ρόλο φωτογράφου κι εγώ σ' εκείνο του μοντέλου, με την αυστηρή οδηγία να μη φαίνομαι... Άλλωστε, η πρωταγωνίστρια ήταν η τσάντα! 


Τί λέτε, ωραία δεν έγινε; Όσο για τις προηγούμενες τσάντες μπορείτε να τις δείτε εδώ κι εδώ

Φιλάκια πολλά, 
Ευγενία  

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

Το πικ-νικ της Καθαράς Δευτέρας

Και να που για τρίτη χρονιά γιορτάσαμε την Κ. Δευτέρα στην Κρήτη με το καθιερωμένο μας πικ-νικ. Τα εδέσματά μας μπήκαν από νωρίς στα ταπεράκια και πήραμε το δρόμο για το αγαπημένο μας μέρος, ένα όμορφο ύψωμα με θέα προς τα βουνά Γιούχτα και Ψηλορείτη.  


Και τί ιδιαίτερη αντίθεση δημιουργούσε η καταπράσινη φύση μαζί με τις επιβλητικές κορφές γεμάτες χιόνι. 


Ο καιρός σχεδόν καλοκαιρινός, η ατμόσφαιρα διαυγής και το φως να αναδεικνύει τη φύση που ήδη ξύπνησε. Είναι αλήθεια ότι οι πάρα πολλές βροχές ευνόησαν την περιοχή, η οποία κατά γενική ομολογία δε φημίζεται για το υγρό της κλίμα. Έτσι, με μεγάλη ανακούφιση ο ντόπιος πληθυσμός μιλάει για τα γεμάτα νερό φράγματα. 


Εμείς δεν είχαμε και πολλά να κάνουμε. Αφού τσιμπήσαμε τα σαρακοστιανά μας ξαπλώσαμε κάτω από τον ίσκιο μιας ελιάς και απολαύσαμε την όμορφη απραξία μας. Αφοσιωθήκαμε στο άκουσμα των ζουζουνιών και του απαλού αέρα, ενώ κάποια στιγμή έκαναν την εμφάνισή τους επιβλητικοί αετοί και γύπες τριγύρω από το βουνό του Γιούχτα. 


Τα παιγνιδίσματα είτε σε ζευγάρια είτε σε μεγαλύτερη παρέα διήρκησαν πολλή ώρα κι εμείς ατενίζαμε σχεδόν υπνωτισμένοι τις πτήσεις τους! Μακάρι να μπορούσαμε να τα φωτογραφίσουμε καλύτερα...


Βέβαια, δεν χάσαμε την ευκαιρία να φωτογραφίσουμε και κάποιες χειροτεχνίες που είχα ολοκληρώσει το προηγούμενο διάστημα 


ενώ σας αποχαιρετώ με μια φωτογραφία, σκεπασμένοι με δυο παπλωματάκια που είχα φτιάξει τις δυο τελευταίες χρονιές και που σήμερα αξιοποιήθηκαν δεόντως! 


Ελπίζω να περάσατε κι εσείς όμορφα τη σημερινή μέρα και σας εύχομαι καλή Σαρακοστή. 

Ευγενία