Σκορδαλιά με καρύδια και ψωμί και σπιτικό παξιμάδι

Γεια χαρά σε όλους σας και καλό μήνα. 

Λίγο ετεροχρονισμένα θα σας μιλήσω για αυτή τη σκορδαλιά που έφτιαξα για πρώτη φορά, μιας και η ανάρτηση προοριζόταν για λίγο πριν την 25η Μαρτίου. 

Η αλήθεια είναι ότι η σκορδαλιά είναι ένα παρεξηγημένο έδεσμα λόγω της έντονης μυρωδιάς της, αλλά  αν μη τί άλλο εν μέσω νηστείας είναι ένα ωραιότατο συνοδευτικό. Κι αν εμείς εδώ στα Ιόνια τη φτιάχνουμε πατροπαράδοτα με πατάτα, στο σπίτι του Βασίλη την κάνουν με καρύδια και μπαγιάτικο ψωμί, κρατώντας το δικό τους γιαννιώτικο έθιμο. 

Τα υλικά είναι απλά κι αναμενόμενα: σκόρδα, ψωμί, καρύδια, ξύδι, λάδι, αλάτι. Η συνταγή όμως της πεθεράς μου ήταν με το μάτι και μιας και ήθελα ν' αποφύγω τους πειραματισμούς βρήκα μια συνταγή της Εύης Βουτσινά, όπως παρουσιάστηκε στον Γαστρονόμο και την ακολούθησα. Το μόνο διαφορετικό που έκανα ήταν να βάλω πολύ λιγότερο αλάτι και να προσθέσω λίγο λάδι, αλλά και νερό για ν' αφρατέψει το μείγμα μου. Φαντάζομαι είχα στραγγίσει πολύ το ψωμί και γ' αυτό δεν είχε πολλή υγρασία η παρασκευή μου.  

Η σκορδαλιά ήταν πολύ ωραία και πέρασε και την έγκριση του Βασίλη. Αυτό που είχε όμως ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον ήταν οι εναλλακτικές χρήσεις που πρότεινε η Εύη Βουτσινά. Αυτό που δοκιμάσαμε ήταν να την χρησιμοποιήσουμε με τα μακαρόνια μας -ως άλλο pesto επί της ουσίας- κι έγιναν εξαιρετικά! Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. 

Κάτι άλλο που δοκίμασα για πρώτη φορά στα τέλη Μαρτίου ήταν να φτιάξω σπιτικά παξιμάδια. Είναι γεγονός ότι στην Κρήτη που ήμασταν είχαμε συνηθίσει στο καλό, κρίθινο παξιμάδι που εκτός νησιού σπάνια βρίσκεις. Έτυχε όμως να βρω κρίθινο αλεύρι τις προάλλες και είπα να πειραματιστώ. 

Αφού διάβασα αρκετές συνταγές κατέληξα σε μία όπως παρουσιάζεται σε αυτή την κρητική ιστοσελίδα που εμπιστεύομαι κι από την οποίο έχω δανειστεί κι άλλες συνταγές. Έκανα τη μισή συνταγή για να κάνω πρόβα και η αλήθεια είναι ότι έγιναν πολύ γευστικά. Αυτό που δεν μου πέτυχε πολύ ήταν το φρυγάνισμα, γιατί στο κέντρο είχαν μείνει εν τέλει λίγο μαλακά.    

Και σαν δε μου έφτανε αυτή η συνταγή, μετά δοκίμασα κι εκείνη που προτείνει η Αργυρώ, μια συνταγή με αλεύρι ολικής, μαστίχα και γλυκάνισο. Αυτή τη φορά άφησα τα παξιμάδια περισσότερο χρόνο για να φρυγανιστούν και πραγματικά πέτυχαν. 

Όπως λέει και η Αργυρώ, η παρασκευή παξιμαδιού είναι μια συνηθισμένη διαδικασία. Εγώ ακόμα θυμάμαι τη γιαγιά μου να πλάθει κουλουράκια και παξιμαδοφρυγανιές ανά τακτά διαστήματα. Εμείς από δίπλα τη βοηθάγαμε κυρίως στο πλάσιμο. Όταν έβγαζε τα κουλούρια μετά το πρώτο ψήσιμο τα έλεγε χλωρά. Ήταν μαλακά κι αφράτα και μας άρεσε πολύ να τα τρώμε κι έτσι. Μετά τα αράδιαζε στα μεγάλα ταψιά -τους νταβάδες- για να τα φρυγανίσει σε χαμηλή φωτιά. Κι εκείνα πεντανόστιμα γίνονταν. 

Αν είστε φίλοι του παξιμαδιού σας συστήνω να δοκιμάσετε να φτιάξετε τα δικά σας. Όσο για μένα, νομίζω ότι απέκτησα μια νέα συνήθεια! 

Σας αποχαιρετώ με αυτή την όμορφη πεταλούδα που τριγυρνούσε μέσα στον κήπο μας πριν λίγες μέρες. Πρόκειται για τη Lasiommata megera, μια σχετικά μεγάλη κι εντυπωσιακή πεταλούδα.   

Ευγενία

Εξερευνώντας την κερκυραϊκή Φύση

 Γεια χαρά σε όλους!

Όπως ξέρετε σε αυτό το μπλογκ αγαπάμε τις πεζοπορίες και δε χάνουμε την ευκαιρία να μοιραζόμαστε μαζί σας όσα εξερευνούμε κι ανακαλύπτουμε στις εξορμήσεις μας. Δυο Κυριακές δεν έβρεξε και καταφέραμε να περπατήσουμε στην περιοχή που βρίσκεται γύρω απ' το σπίτι μας κι έτσι είχαμε τη δυνατότητα να χαρούμε τη Φύση που σιγά σιγά αναγεννάται. 

Μαργαρίτες, ανθισμένες μολόχες, μοβ μούσκαρι κι άλλα αγριολούλουδα έχουν γεμίσει την εξοχή δίνοντας ένα ευχάριστο χρώμα στην ύπαιθρο, η οποία περιβάλλεται κυρίως από βελανιδιές και καστανιές. 

Στις βόλτες μας παρατηρήσαμε για πρώτη φορά ένα είδος άγριας ίριδας σε κίτρινους, πράσινους και μαύρους τόνους, της οποίας το επιστημονικό όνομα είναι Ίρις η κονδυλόριζη ή αλλιώς Hermodactylus tuberosus.

Την πρώτη φορά είδαμε πολύ λίγες στον ίσκιο μιας βελανιδιάς, αλλά μετά εντοπίσαμε πολλές μαζί και πρόκειται για ένα κομψό λουλούδι. Στο ίδιο σημείο ανακαλύψαμε και ανθισμένα γιούλια, ή αλλιώς μενεξέδες. 

Παρά του ότι τα ανθάκια τους είναι τόσο μικρά, το έντονο χρώμα τους δεν περνά απαρατήρητο. Γενικώς, τα γιούλια αγαπάνε την υγρασία οπότε το κλίμα της Κέρκυρας ταιριάζει γάντι σε αυτό το φυτό. 

Τέλος, εντελώς συμπτωματικά ανακαλύψαμε έναν ελλέβορο, τον οποίο αναγνώρισε αρχικώς ο Βασίλης. Όπως διαβάσαμε, στην Ελλάδα φυτρώνει μόνο αυτό το είδος με τα κιτρινοπράσινα λουλούδια κι ονομάζεται Ελλέβορος ο κυκλόφυλλος ή αλλιώς Helleborus cyclophyllus. Γνωστός κι ως Αγλέορας, εμφανίζεται στις αρχές της Άνοιξης στα ξέφωτα των ορεινών περιοχών. Είναι καλό να γνωρίζουμε ότι ο ελλέβορος είναι ένα τοξικό φυτό, που ακόμη και τα ζώα αποφεύγουν. 

Πέρα από τα φυτά, όλο αυτό το διάστημα δε σταματήσαμε να παρατηρούμε και να φωτογραφίζουμε τα πουλάκια που κρύβονται στα δέντρα τριγύρω από το σπίτι μας. Η γαλαζοπαπαδίτσα (eurasian blue tit) είναι αυτή που ξεχωρίζει με το έντονο κίτρινο και γαλάζιο χρώμα στο κεφάλι και τα φτερά της. 

Άλλο ένα πουλάκι που μας τράβηξε το βλέμμα και είναι σε αφθονία είναι ο μαυροσκούφης (eurasian blackcap). Αυτός υπάρχει σε δυο εκδοχές: είτε με μαύρο χρώμα στο κεφάλι είτε με ανοιχτό καφετί. 

Τον κοκκινολαίμη (european robin) μια φορά καταφέραμε να τον δούμε και βέβαια πώς να μην ξεχωρίσει μ' αυτό το εκπληκτικό χρώμα στο λαιμό του. 

Ο καρβουνιάρης (black redstart) είναι ένα γουστόζικο πουλάκι με αστεία μύτη και τροφαντή κοιλίτσα. Του αρέσει να κρύβεται ανάμεσα στα κουκιά μας ή κάτω απ' το αυτοκίνητο, αλλά σε αυτή τη φωτογραφία τον απαθανατίσαμε πάνω στο πηγάδι μας.       

Η κελαηδότσιχλα (song thrust), είναι το τελευταίο πουλί που  φωτογραφίσαμε στις αρχές του μήνα. Μας τράβηξε το βλέμμα αρχικώς λόγω του μεγέθους της, αλλά είναι πραγματικά ένα όμορφο πουλί. 

lycaena phlaeas

gonepteryx cleopatra

Σας αποχαιρετώ με τις αγαπημένες πεταλούδες που έχουν αρχίσει να κοσμούν με το πέταγμά τους την εξοχή. 

Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε, 

Ευγενία

Αναγνωρίζοντας τα βρώσιμα άγρια χόρτα του τόπου μας

Γεια χαρά και πάλι. 

Όποιος έχει μεγαλώσει κοντά σε αγρούς πιθανότατα να έχει μαζέψει αγριολάχανα έστω και μια φορά στη ζωή του. Προσωπικά θυμάμαι κάτι όμορφα, χειμωνιάτικα μεσημέρια που πηγαίναμε μαζί με τις γειτόνισσες ή τη γιαγιά μας στους αγρούς για να μαζέψουμε χόρτα για βραστή σαλάτα. Παιδάκια σαν ήμασταν μας έδιναν δυο τρία διαφορετικά και τα χρησιμοποιούσαμε σα δείγμα για να κόβουμε κι εμείς παρόμοια. Έτσι μάθαμε να ξεχωρίζουμε κάμποσα και μας έγινε κι εμάς συνήθεια που εντάξαμε στο διαιτολόγιό μας. 

Το χωράφι που περιβάλει το τωρινό μας σπίτι είναι γεμάτο λάχανα -έτσι λέμε στη Λευκάδα τα χόρτα- και μαζί με τα αντίδια που φυτέψαμε έχουμε την τύχη να τρώμε κι απ' αυτά. Τα δε λάπατα που φυτρώνουν δίνουν εξαιρετική γεύση στις σπανακόπιτές μας. Ομολογουμένως, αυτά δεν τα αναγνώριζα εγώ, ο Βασίλης μου τα υπέδειξε, που έμαθε κι αυτός πλάι στη γιαγιά του να μαζεύει λάχανα. 

Σήμερα θα σας δείξω όλα εκείνα που μαζέψαμε και αναγνωρίσαμε με τη βοήθεια της μαμάς μου σύμφωνα με το πώς τα ονομάζουν στη Λευκάδα. Φυσικά, κάποια είναι ευρέως γνωστά σε όλους, για παράδειγμα το πικρορόδικο, που όπως αποκαλύπτει και τ' όνομά του ξεχωρίζει για την πικράδα του. Παλιά ούτε να τ' ακούω δεν ήθελα, τώρα όμως αυτή η πικράδα δίνει άλλη χάρη στη βραστή σαλάτα.  

Η μαμά μας έδειξε και το γλυκορόδικο, το οποίο έχει πολύ χαρακτηριστικό φύλλο όπως βλέπετε.  

Εκείνο που δεν ήξερα καθόλου είναι η λαψάνα, η οποία πια μου αποτυπώθηκε στο μυαλό χάρη στο έντονο σκούρο περίγραμμα που έχει στα φύλλα της. 

Ο ζώχος θα έλεγα είναι επίσης κοινό λάχανο. Βέβαια, το έχω ακούσει και ζωχό στη Χίο και τον έχω δει γραμμένο και με όμικρον. Μυστήριο παραμένει η ορθογραφία του, το σχήμα του ωστόσο αποτυπώνεται εύκολα στο μυαλό μιας κι έχει κατσαρά κι ελαφρώς αγκυλωτά φύλλα. 

Το προζυμάκι είναι άλλο ένα χόρτο που μάζευα εμπειρικά χωρίς να γνωρίζω την ονομασία του, το οποίο κατατάσσεται σε εκείνα με γλυκιά γεύση. 

Γλυκό είναι και το καρζόνι, ένα χόρτο που φύεται εκεί όπου υπάρχει νερό. Σ' ένα λευκαδίτικο ιστότοπο είδα να το αναφέρουν κι ως το μαϊντανό της θάλασσας. Η αλήθεια είναι ότι μια οποιοτητα υπάρχει ανάμεσα στα δύο είδη.   

Για το τέλος σας άφησα το σπροχόρταρο. Έτσι το λέει η μαμά μου, που το έμαθε από τη δική της μαμά. Αν στα μέρη σας λέγεται διαφορετικά παρακαλώ μοιραστείτε το μαζί μας. Αυτό μοιάζει με τα φύλλα του καρότου κατά κάποιο τρόπο και είναι ελαφρώς σκληρό χόρτο κι αφού βράσει. Στη Λευκάδα συνήθιζαν να το τρώνε μαζί με σκορδαλιά. 

Άλλο ένα λάχανο που έχει χαραχθεί στο μυαλό μου είναι το γουρουνάκι, ένα ιδιαίτερο χόρτο που η γιαγιά μας είχε μάθει να το μαζεύουμε γιατί το αναγνωρίζαμε εύκολα από τα "μπιμπίκια" και το χνούδι που έχει το φύλλο του. Έξυπνη σαν ήταν η γιαγιά μας έβαζε αυτή την αποστολή και ξέγνοιαζε από τη μόνιμη ερώτησή μας: "Γιαγιά, αυτό τρώγεται;". Αυτό δεν το έχουμε φωτογραφίσει εδώ στην Κέρκυρα, αλλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτή την ανάμνηση.  

Καλό Σαββατοκύριακο, 

Ευγενία

Ο λαχανόκηπός μας.

Γεια χαρά σε όλους!

Και να, λοιπόν, που μετά από έντεκα χρόνια περιπλάνησης ανά την Ελλάδα βρεθήκαμε επιτέλους στην ευτυχή συγκυρία να μένουμε σε σπίτι που διαθέτει κήπο! Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι η πρωταρχική αφορμή που δημιουργήθηκε αυτό το μπλογκ ήταν να καταγράψουμε όλες τις εμπειρίες και τα βήματα που θα κάναμε με σκοπό να μετατρέψουμε τον ακάλυπτο της πολυκατοικίας μας στο Παγκράτι από άχαρη γωνιά σε όμορφο κήπο με λουλούδια και ζαρζαβατικά, προσβάσιμο σε όλους. Βέβαια, αυτό το πλάνο εγκαταλήφθηκε πολύ γρήγορα, απ' όταν απέκτησε πρόσβαση στον χώρο ένα σκυλί μιας ενοικιάστριας το οποίο προκαλούσε διάφορες φθορές. Μετά άρχισαν και οι δικές μας μετακομίσεις ανά την Ελλάδα, οπότε η διαμόρφωση του ακάλυπτου ξεχάστηκε για τα καλά...

Αυτή τη φορά αδράξαμε την ευκαιρία και με το που καταφτάσαμε στην Κέρκυρα άρχισε να οργανώνεται κι ο λαχανόκηπος. Αρωγοί σε αυτό στάθηκαν οι γονείς μου, που ήρθαν από τη Λευκάδα κι ανέλαβαν να προετοιμάσουν το χωράφι προτού φυτέψουν τα πρώτα λαχανικά. 

Κόψιμο χορταριών, τσάπισμα, σκάλισμα, απομάκρυνση της αγριάδας κι άλλων ζιζανίων ήταν οι πρώτες εργασίες που έγιναν. Κι έπειτα άρχισε το φύτεμα. Τί περιλαμβάνει ένας χειμερινός λαχανόκηπος αρχαρίων; Πράσα και κρεμμυδάκια, μπρόκολα, κουνουπίδια και λάχανα, μαρούλια, αντίδια, παντζάρια και κουκιά ήταν όσα φυτεύτηκαν γι' αρχή. 

Επειδή το μέρος είναι βροχερό, ο κήπος δε χρειάζεται πότισμα. Σκάλισμα κάπου και πού για να μένει αφράτο το χώμα και υπομονή βλέποντας τα φυτά μας να μεγαλώνουν και περιμένοντας με αγωνία να φανούν οι πρώτοι καρποί. 

Ομολογουμένως, τα μπρόκολα, τ' αντίδια και τα κρεμμυδάκια ήταν τα πρώτα  που αρχίσαμε να γευόμαστε. Κι επειδή μαζί με τα ζαρζαβατικά έκαναν την παρουσία τους και οι κάμπιες, αποφασίσαμε ν' αφήσουμε ένα δυο φυτά γι' αυτές για να τρέφονται παρά να ραντίσουμε. 

Τα κουνουπίδια μας γίνανε κάπως αργά, αλλά χαλάλι τους. Η γεύση τους είναι ασυναγώνιστη. Ακόμη κι ο Βασίλης που δεν τα προτιμάει, αυτά τα εκτίμησε δεόντως. Άλλη η χάρη του φρεσκοκομμένου λαχανικού. 

Κι αν είναι αλήθεια αυτό που είχα δει σε κάποιο ξένο ντοκιμαντέρ, άπαξ και κόψουμε ένα λαχανικό αυτομάτως χάνει το 20% της γεύσης του. Φανταστείτε λοιπόν, σε τί κατάσταση φτάνουν στο τραπέζι μας όλα εκείνα που μένουν για μεγάλο διάστημα στα ψυγεία. Πώς λοιπόν να μην ξεχωρίζει το φρεσκοκομμένο;

Πριν μια βδομάδα κόψαμε και το πρώτο μας λάχανο ενώ τα κουκιά μας άνθισαν κι ανάμεσά τους άρχισαν να πετάνε μέλισσες και πεταλούδες.

Μαζί άνθισε και το μπρόκολο που είχαμε αφήσει για τις κάμπιες. Έχετε άραγε δει ποτέ ανθισμένο μπρόκολο; Είναι μια έκπληξη! 

Το κακό είναι ότι το τελευταίο διάστημα πέφτει παγετός τα βράδια και πολλά απ' τα κουκιά μας έχουν καεί. Έχει βέβαια και η παγωνιά την ομορφιά της και δεν ξεχνάω να φωτογραφίζω διάφορες λεπτομέρειες της φύσης. 

Το κρύο πάει παρέα με το τζάκι και πέρα απ' τη ζεστασιά του μας χαρίζει και στάχτη. Και μετά από τη συμβουλή της μαμά μου, ανά τακτά διαστήματα πασπαλίζουμε τον κήπο με στάχτη, μιας και δρα ως λίπασμα που ευεργετεί όλα αυτά τα χειμερινά λαχανικά. 

Αυτά έχουμε καταφέρει μέχρι στιγμής ως αρχάριοι. Τώρα πια κάνουμε πλάνα κι όνειρα για το καλοκαιρινό μποστανάκι μας. Ήδη έχουμε προμηθευτεί σπόρους για σπανάκι κι άλλες πρασινάδες, ενώ ο Βασίλης στον ελεύθερό του χρόνο τσαπίζει κι άλλες μεριές του χωραφιού για ν' αφρατέψει το χώμα και να γίνει κατάλληλο για φύτεμα.      

Μακάρι όλα τα σπίτια να είχαν πρόσβαση σε μια σπιθαμή γης. Είναι τόσο όμορφη ενασχόληση η κηπουρική, ενώ η γη σε ανταμείβει απλόχερα!       

Να περνάτε καλά, 

Ευγενία